KEEP THE CONVERSATION TO YOURSELF.
Well a representative of this Departement of State called upon me two days running, when I was out. The last time he came he left word that he would return next morning at 10.30 sharp; and would I please give him an interview?
I thought it wise to do so.
That unhappy blunder of mine might get me into trouble. Perhaps the officials of theBevolkingsoffice were going to prosecute me for conspiring to deceive the government. At all events I would be at home at 10.30; and, more than that, I would be ready for my visitor when he came.
I rose about six, and prepared for the proposed conversation as a barrister prepares his brief.
As the man who talks most has generally the situation in his own hand, I determined to keep the greater part of the conversation to myself. All the likely sentences that could possibly be of avail I copied out of the phrase-book on a sheet of foolscap. Some new expressions and idioms were added, and committed as thoroughly as possible to memory.
And, by the way, I made use of a fresh discovery—anumber ofalgemeene opmerkingenfrom the end of the grammar.
A LITERARY FORTRESS.
These were on the same lines as the material in the phrase-book, but much more learned. They were for advanced students (I was rather advanced now, so to speak,) and they had a distinct literary and scientific flavour. I went over all these, aloud—my old and favourite plan—so as to gain fluency and facility in uttering them.
Furthermore, not being able to trust my memory absolutely—there was a lot of new stuff to be mastered, you see,—I hit upon a plan to lead the conversation and keep it upon topics of my own choosing.
My strategem was of uncommon simplicity, but admirably effective for all that.
On my table I erected a kind of informal reading-desk composed of books and magazines; then in a hollow of this edifice, out of sight, I placed my manuscript notes where they could easily catch my eye. Two chairs I set carefully in position—one for myself beside my fortress, the other for my visitor in the middle of the room in a good clear light.
Then I awaited results.
AN ASTONISHED OFFICIAL.
At half past ten o’clock sharp there came a ring to the hall-door; and, ushered by the obsequious landlady, in walked a young fellow fashionably dressed, with languid manners and a general air being bored with life. He carried a portfolio gracefully under his arm.
Without waiting for him to begin, I went up to him the moment he entered, and shook him cordially by the hand, I relieved him of his umbrella—he had one though the weather was fine; and as his other hand was thus partially released, I shook it with no less heartiness.
“Blijdschap, mijnheer!” I began, “Blijdschap en vreugde! Het verblijdt mij zeer—U te ontmoeten! Mag ik U verzoeken Uw jas af te zetten. Wat? Nee?”
As the day was burning hot and he wore no overcoat, I didn’t insist upon this.
“Zij het zoo, myn waarde!—Neem een stoel,” I continued. “Ga zitten, ik bid U. Het is aangenaam weer.—Volstrekt niet koud—neen—niet koud.”
This was well within the mark, for it was 89° in the shade.
My Dutch seemed to surprise him for he saidfeebly “Dag—Sir—Yes—I mean—O ja.”
WAT GEBRUIKT U?
I saw he was just the kind of young man that I could have a pleasant talk with. But it was now time I got back to my notes. Before sitting down however, I asked to take charge of his hat.
“Handig mij Uw hoed over!” I said, reaching for it. When he hesitated, I put him at his ease with an “alstjeblieft; toe dan! toe!”
Though there was an interval of a second or two whilst I was getting behind my barricade he was too astonished to utter a sound, either in Dutch or in English. I perceived my advantage and intended to keep it.
“Mag ik u iets aanbieden?” I said with a wave of the hand, throwing in some nonsense out the grammar.
“Wat gebruikt U?—ah—hm—Een—voorzetsel, bijvoorbeeld?—of—de gebiedende wijs—of—een bijvoeglijk naamwoord? Wat—niets?”
As he still said nothing, I pointed him to my cupboards, by happy inspiration remembering the refrain of the vendor of eatables at one of the stations, “Bierr, limonade, spuitwater?” adding—“Bitterkoekjes en ijskoud bier; of—een amandel broodje?”
IK BID U WELKOM.
It was well he didn’t accept, for I had none of these dainties in the house; but it sounded friendly to offer them.
“Of,” I put in, sinking my voice to a confidential whisper, “Spreekt U liever over de Nieuwe Electrische Tramweg? Wel, dan.—Het publiek wordt gewaarschuwd het personeel niet in gesprek te houden.”
Very faintly came the reply, as he moved restlessly on the edge of his chair, “Mynheer, ik kwam niet om de Tramweg.”
“Neen?” I said. “Goed. Best. Ik neem het ook niet kwalijk, mijnheer! ik bid U welkom!—Het doet mij genoegen, na al het ongunstige weer van verleden week, U zoo goed en wel te zien.”
The weather had been quite hot; but this was one of the good phrases of the book, and I stuck to it.
All this appeared to increase his panic, and he glanced at the door more than once as if he would like to make a bolt for safety.
Now I was quite in my element, and from my palissade of books I could hurl all sorts of irrelevant politenesses at him.
“Ik verwelkom U oprechtelijk, mijnheer. U bezoek is mij oorzaak van ongeveinsde blijdschap.”
NONSENSE LET LOOSE.
Holding the portfolio clenched in both hands he stared at me as if he was incapable of speech.
This seemed a favourable opportunity for putting in analgemeene opmerking, which I must say had all the effect of a round shot after infantry fire.
“Deugden en belooning gaan zelden te zamen,” I murmured pleasantly, with a friendly gesture of deprecation. Then in a second or two afterwards I added,—leaving him to find out the connection as best he might,—“Water bevriest op twee-en-dertig graden.”
The more outrageous the nonsense which I repeated from my notes, the paler he got.
He seemed to measure the distance between his seat and the door; but I rose and walked about the room, repeating softly to myself such phrases as I knew well, no matter what meaning they might have—“Lamaar! pas op! niet pluis, hoor!—’t komt er niet op aan!”
Some midges were buzzing about the room. I pointed to them saying “akelige beesten, nie waar?” And making a sudden spring towards one that was approaching his head I impaled it, or rather smashed it, in the approved fashion between my hands. The fragments of the insect I displayed to him onmy palm adding triumphantly; “Dood als een pier.” He was ready to go.
A LINGUISTIC VICTORY.
Laying at last a fatherly hand upon his shoulder I genially enquired, “Vergun my te vragen, jongeling,—hoe is het—met uwe—achtenswaardige ouders?”
“O ja, mijnheer”, he said in a breathless whisper. “Ja zeker, mijnheer. Dank U zeer—Ik moet weg, sir. Ik heb belet—thuis—Ik moet weg—Ik zal het U zenden.”—
And he was gone! gone, too, without his hat!
I was left master of the field.
Ringing the bell, I rushed to the landing and called after him, “Duizendmaal vergiffenis, Bevolkings Mijnheer!—Uw hoed!”
But that hurried him only the more swiftly down those steep stairs; and I was sincerely glad to observe that the landlady, like a good goal-keeper, had stopped him at the door, where they entered into earnest colloquy.
I had won this conversational contest; and half my ammunition was not yet expended!
Eight polite sentences and about a dozen ‘algemeene opmerkingen’ remained unused, besides two general topics—‘boomkweekerij’ andRembrandt.
HOUD UWEN BEK.
But what did he mean by ‘Ik zal het U zenden?’ What was it that he meant to send? I devoutly hoped there would be no further difficulty about my address, and was just trusting I had escaped, when the landlady entered with the words, “Hij moet zijn hoed hebbe.” Then, as she took it in her hand, she added “Mijnheer zegt, dat het niet veilig in huis is—niet veilig, zegt mijnheer!”
“Hij vraagt ook wat de groote letter is vóór O’Neill? Of het een J of een I of een T of een F of een Y is, niemand op het kantoor kan het uitmaken, Uw handschrift is zoo onduidelijk, zegt mijnheer.”
Relieved to see there was nothing worse, I went to some old copies of the ‘Nieuws van den Dag,’ which were lying carefully folded up on the side-table, and with a pair of scissors cut out a J from the word Juli, pasted it hastily on a sheet of notepaper and wrote underneath it, ‘Met veel complimenten—en de groeten.’
Yes; the interview was decidedly successful.
Yet it pales before the fame I once got by a single sentence, just outside deBeurs-station, in Rotterdam.
STILL MUCH ADMIRED.
I was pounced upon by an army of porters; theyhad seized me and my bag, and were quarrelling loudly. I said “Hush” to the worst of them, but one brawny rascal was inclined to be insolent, and I was put upon my mettle.
“Ik bid U—houd Uwen bek,” I said—“anders,”—and here I glanced round for a policeman, “anders—roep ik—de Openbare Macht.”
The man ran like a hare.
I pride myself that there was dignity and firmness, courtesy and local colour all in that one sentence.
And I find that it is still much admired.
The gentleman from theBevolkings Register Bureauhad left his umbrella behind him in his hurried departure that Thursday morning, so I sent it back to him with a polite note. It would have been easy to write the polite note in English, but that would never do. After my success in carrying on a long conversation in Dutch I felt that a lapse into English would be a confession of weakness.
My reputation as a linguist could only be maintained by a real Dutch letter. Now the phrase book gave but little light on the vast subject of correspondence. Except a brief note acknowledging the arrival of a ton of coals, and a still briefer note accepting, in the third person, a formal invitation to dinner, there was nothing about letter-writing in the volume.
DIERBARE HOOGEDELGESTRENGE.
It was not easy to find any phrases out of these epistles suitable for working in to my note about the umbrella.
They were valuable as examples, merely for the general rhythm and style, as it were, and then only to a slight extent. As my missive was of agenrequite distinct from these models, I felt justified in composing it in my own way.
I wrote the letter first in English; then set about translating it, as elegantly as I could, into Dutch.
Here is the English—quite friendly, you see.
Dear Sir,
As you left your umbrella behind on Thursday morning when you did me the honour to call, I beg to send it to you by bearer, in the hope that it may reach you safely without delay.
Trusting that its absence may have occasioned you no inconvenience, I remain, dear sir,
Very truly yoursJack O’Neill.
As a beginning, the phrase-book gaveHooggeachte HeerandHoogedelgestrenge Heer, and many more very official-looking titles. It gave ‘mijnheer’ for ‘sir’; but for ‘dear sir’ nothing at all.
HET BY MIJ EENE VISITE AFLEGGEN.
Seeing, however, thatdearwasliefordierbaar,I could easily make out a form of friendly address:—‘Dierbare mijnheer’ or briefly ‘Dierbaar.’
It was a toss up, indeed whether to take the stiff titleHooggeachte Heer(forHoogedelgestrenge Heerseemed too much of a good thing for a note about an umbrella) or this more affectionate but somewhat doubtfulDierbaar!
I finally decided on a combination, one at the beginning and one at the end.
I sailed along quite comfortably until I arrived at his ‘doing me the honour to call’. This required hammering out; and when I had tortured myself a long time over it, here is what I got: ‘wanneer gij mij vereerdet door het bij mij eene visite afleggen’. Dreadfully round-about, you perceive! So I just fell back upon brevity, and trusted to luck to carry me safely through. ‘Op mij te roepen’, sounded terse and likely; and I chose it to avoid worse pitfalls withdoorand the infinitive.
As ‘I beg’ had a brusque ring, I made it a trifle mellower and more courteous by the helpful and familiar ‘verschoon mij’. ‘Verschoon mij, dat ik bedel,’ I could not improve onthat.
But the proper division of ‘overhandigen’ into its component parts was not easy.
VERTROUWELIJKORWAARACHTIG.
To get the right ‘hang’ of this sentence, I forcibly detached the ‘over’, and dragged this harmlessvoorzetselwell forward so as not to impede the action of its own particular verb, when you got so far. This much improved the rhythm; and I gave myself some freedom in the phrasing to keep up the style.
Indeed, after all, two or three bits of phrases could be worked in. ‘Goedige aanblikken’ caught my eye somewhere. I was delighted to have a kind of equivalent forkind regards; and eschewing the temptation to deviate into ‘zuiverlijk’ forsincerely, or ‘vertrouwelijk’ forfaithfully, I finished with simple directness using ‘waarachtig’ fortruly. This I afterwards thought of changing towaarempeltjesas being less formal.
Finally, to give a neat turn to the whole, I dropped in a sentence from the conversation-manual, so as to refer with a light but artistic touch to the broiling weather.
THE FINISHED PRODUCT.
Thus the finished product assumed the following form:
Hooggeachte Heer!Aangezien dat gij in mijn zaal laatsten Donderdag morgen Uwen regenscherm vergegeten hebt, op den datum dat gij mij de eer deedt om op mij te roepen,en visite af te leggen, verschoon mij dat ik bedel het geabandoneerde voorwerp beleefd over aan UEdele te handigen door den drager dezes briefs.Ik bemerkt niet eerstelijk dat de regenscherm de Uwe was; dus ik vertrouw dat gij wilt pardoneeren al het verdriet dat zijne afwezigheid veroorzaakt hebben moge.Hoe heerlijk dat het gunstige weer van gisteren en onlangs gestadig blijft! Ik hoop van harte dat U ervan heerlijk geniet.Koesterende den hoop dat de regenscherm zonder oponthoud U goed en wel zal bereiken,Ik blijf,Dierbaar,met goedige aanblikken,waarachtig de Uwe,Jack O’Neill.
Hooggeachte Heer!
Aangezien dat gij in mijn zaal laatsten Donderdag morgen Uwen regenscherm vergegeten hebt, op den datum dat gij mij de eer deedt om op mij te roepen,en visite af te leggen, verschoon mij dat ik bedel het geabandoneerde voorwerp beleefd over aan UEdele te handigen door den drager dezes briefs.
Ik bemerkt niet eerstelijk dat de regenscherm de Uwe was; dus ik vertrouw dat gij wilt pardoneeren al het verdriet dat zijne afwezigheid veroorzaakt hebben moge.
Hoe heerlijk dat het gunstige weer van gisteren en onlangs gestadig blijft! Ik hoop van harte dat U ervan heerlijk geniet.
Koesterende den hoop dat de regenscherm zonder oponthoud U goed en wel zal bereiken,
Ik blijf,Dierbaar,met goedige aanblikken,waarachtig de Uwe,Jack O’Neill.
EENIGE PERSBEOORDEELINGEN.Op hoogst geestige wijze vertelde de HeerBrownvan des heeren O’Neill onverstoorbaren ijver om Hollandsch te willen spreken, en de honderden bokken, die de Brit schoot, deden de toehoorders soms onbedaarlijk lachen, vooral zijn kennismaking met den heer van het bevolkingsregisterbureau, zijn onderhoud met de waschvrouw bij het opmaken der waschlijst, zijn uitstapje naar den Haag, de wijze waarop hij “Have jou pens” vertaalde, en de manier waarop hij zich in verschillende winkels trachtte duidelijk te maken waren hoogst amusant. Maar vooral de teekening van hetgeen daarbij voorviel en was op te merken, gaf ons humor te hooren, zooals we die slechts vinden bijDickens.Het Nieuws van Zeist en Driebergen.In de kleine zaal van het concertgebouw heeft de HeerJ. Irwin Brown, die reeds den vorigen winter met groot succes hier ter stede een paar lezingen hield, een volle zaal vaak tot schier onbedaarlijk lachen gedwongen, door zijn lezing. En de velen die hem hoorden en zich af en toe tranen lachten, hebben den redenaar door warme toejuichingen beloond voor het genot hun verschaft,Alg. Handelsblad.De typische manier, waarop de HeerBrownhet Hollandsch uitsprak, alsmede zijn kalm maar hoogst humoristische wijze van voordragen “deed ’t hem.” De talrijke aanwezigen gierden het telkens uit van ’t lachen,sommige gevallen waren bepaald ook uiterst amusant.Hun die nog niet het genoegen hadden de HeerBrownte hooren, kunnen wij zeer aanbevelen zulks te gaan doen.Telegraaf.Behalve zijn liefde voor de Engelsche literatuur, bezit de HeerBrownook den kostelijken humor die zoo speciaal Britsch is, dien humor zonder eenige pretentie, maar daarom juist zoo onweerstaanbaar.Verslag te geven van deze voordracht is ondoenlijk. Men moet die zelf hooren om mee te schateren van ’t lachen.Rotterdamsch Nieuwsblad.Dms.Brownheeft ook ditmaal weder veel succes gehad en wij zouden niet weten wat meer te prijzen: zijn schoone “dictie” van verzen, of de geestige manier, waarop hij “a Briton’s Difficulties in mastering Dutch” behandelde. Het laatste bracht de lachspieren heftig in beweging en bij elken “blunder” van den Brit schaterde het publiek het uit.Van harte hopen wij, dat het Haarlemsche publiek het volgend jaar nog eens in de gelegenheid zal worden gesteld dezen begaafden spreker te hooren.Haarlemsche Courant.”... Aan velen in den lande zijn de stukjes, hier in een bundel verzameld, reeds bekend, want de HeerBrownheeft ze op verschillende plaatsen voorgedragen. In een aantal recensies van die voordrachten wordt gewag gemaakt van het onbedaarlijk gelach, dat de voordrager er mee verwekte. Het is ons bij de lezing niet anders vergaan. We konden ons telkens niet houden van hetlachen. Het boekje is inderdaad vol onweerstaanbare vis comica.”Nieuwe Rotterd. Courant.... Van af de eerste tot de laatste bladzijde spreekt er uit het boekje een schat van gezonden, ongezochten humor, afgewisseld door tal van rake opmerkingen, over misbruiken in onze spreektaal binnengeslopen en zoo geacclimatiseerd, dat we ze nauwelijks meer bemerkten. ZelfsNurkszaliger nagedachtenis zou het bezit van lachspieren gemerkt hebben, wanneer hem ooit de conversatie tusschenO’Neillen den heer van ’t bevolkingsregister ware medegedeeld.Als ’t waar is, dat lachen een genezenden invloed op zieken uitoefent, wagen we “An Irishman’s difficulties with the Dutch language” als universeel-geneesmiddel aan te bevelen, op gevaar af, ons schuldig te maken aan onbevoegd uitoefenen der geneeskunde....De Telegraaf.... Het is een boekje vooral geschikt voor kniesooren en droefgeestigen. Ze zullen er van opknappen.De Nederlander.... Laten ze lachen om het prachtige Hollandsche waschlijstje, om den bliksemafleider en om de “kwast” in het cafétje, allen tot mistificaties worden, lachen om zooveel andere dingen, als de moeilijkheden met den postambtenaar, bij het verzenden van een postpakketje of het gesprek met den man van het bevolkingsregister, lachen om het kostelijke briefje waarmee het boekje besluit....“De Nieuwe Courant”.
Op hoogst geestige wijze vertelde de HeerBrownvan des heeren O’Neill onverstoorbaren ijver om Hollandsch te willen spreken, en de honderden bokken, die de Brit schoot, deden de toehoorders soms onbedaarlijk lachen, vooral zijn kennismaking met den heer van het bevolkingsregisterbureau, zijn onderhoud met de waschvrouw bij het opmaken der waschlijst, zijn uitstapje naar den Haag, de wijze waarop hij “Have jou pens” vertaalde, en de manier waarop hij zich in verschillende winkels trachtte duidelijk te maken waren hoogst amusant. Maar vooral de teekening van hetgeen daarbij voorviel en was op te merken, gaf ons humor te hooren, zooals we die slechts vinden bijDickens.
Het Nieuws van Zeist en Driebergen.
In de kleine zaal van het concertgebouw heeft de HeerJ. Irwin Brown, die reeds den vorigen winter met groot succes hier ter stede een paar lezingen hield, een volle zaal vaak tot schier onbedaarlijk lachen gedwongen, door zijn lezing. En de velen die hem hoorden en zich af en toe tranen lachten, hebben den redenaar door warme toejuichingen beloond voor het genot hun verschaft,
Alg. Handelsblad.
De typische manier, waarop de HeerBrownhet Hollandsch uitsprak, alsmede zijn kalm maar hoogst humoristische wijze van voordragen “deed ’t hem.” De talrijke aanwezigen gierden het telkens uit van ’t lachen,sommige gevallen waren bepaald ook uiterst amusant.
Hun die nog niet het genoegen hadden de HeerBrownte hooren, kunnen wij zeer aanbevelen zulks te gaan doen.
Telegraaf.
Behalve zijn liefde voor de Engelsche literatuur, bezit de HeerBrownook den kostelijken humor die zoo speciaal Britsch is, dien humor zonder eenige pretentie, maar daarom juist zoo onweerstaanbaar.
Verslag te geven van deze voordracht is ondoenlijk. Men moet die zelf hooren om mee te schateren van ’t lachen.
Rotterdamsch Nieuwsblad.
Dms.Brownheeft ook ditmaal weder veel succes gehad en wij zouden niet weten wat meer te prijzen: zijn schoone “dictie” van verzen, of de geestige manier, waarop hij “a Briton’s Difficulties in mastering Dutch” behandelde. Het laatste bracht de lachspieren heftig in beweging en bij elken “blunder” van den Brit schaterde het publiek het uit.
Van harte hopen wij, dat het Haarlemsche publiek het volgend jaar nog eens in de gelegenheid zal worden gesteld dezen begaafden spreker te hooren.
Haarlemsche Courant.
”... Aan velen in den lande zijn de stukjes, hier in een bundel verzameld, reeds bekend, want de HeerBrownheeft ze op verschillende plaatsen voorgedragen. In een aantal recensies van die voordrachten wordt gewag gemaakt van het onbedaarlijk gelach, dat de voordrager er mee verwekte. Het is ons bij de lezing niet anders vergaan. We konden ons telkens niet houden van hetlachen. Het boekje is inderdaad vol onweerstaanbare vis comica.”
Nieuwe Rotterd. Courant.
... Van af de eerste tot de laatste bladzijde spreekt er uit het boekje een schat van gezonden, ongezochten humor, afgewisseld door tal van rake opmerkingen, over misbruiken in onze spreektaal binnengeslopen en zoo geacclimatiseerd, dat we ze nauwelijks meer bemerkten. ZelfsNurkszaliger nagedachtenis zou het bezit van lachspieren gemerkt hebben, wanneer hem ooit de conversatie tusschenO’Neillen den heer van ’t bevolkingsregister ware medegedeeld.
Als ’t waar is, dat lachen een genezenden invloed op zieken uitoefent, wagen we “An Irishman’s difficulties with the Dutch language” als universeel-geneesmiddel aan te bevelen, op gevaar af, ons schuldig te maken aan onbevoegd uitoefenen der geneeskunde....
De Telegraaf.
... Het is een boekje vooral geschikt voor kniesooren en droefgeestigen. Ze zullen er van opknappen.
De Nederlander.
... Laten ze lachen om het prachtige Hollandsche waschlijstje, om den bliksemafleider en om de “kwast” in het cafétje, allen tot mistificaties worden, lachen om zooveel andere dingen, als de moeilijkheden met den postambtenaar, bij het verzenden van een postpakketje of het gesprek met den man van het bevolkingsregister, lachen om het kostelijke briefje waarmee het boekje besluit....
“De Nieuwe Courant”.
Opmerkingen van de bewerkerDe kopteksten van het oorspronkelijke boek zijn gebruikt als zijnoten.Duidelijke fouten met leestekens zijn stilzwijgend verbeterd. De nummering van hoofdstuk 11 en 12 (oorspronkelijk 12 en 13) is gecorrigeerd. Bovendien zijn de volgende veranderingen aangebracht, op bladzij7 “change” in “chance” (There is no chance of practice unless you get away)16 “Incorrigble” in “Incorrigible” (interposed the First Year Incorrigible)17 “des” in “yes” (“Oh, yes”, said O’Neill with some show of caution.)29 “pakage” in “package” (errand-boy entered with a package which he)33 “dont” in “don’t” (I don’t care)41 “KERCHIFF” in “KERCHIEF” (THE KERCHIEF OF QUEEN ELIZABETH.)41 “if” in “of” (which of course must be right)43 “word” in “words” (A few other words I got with comparative ease)49 “own” in “now” (at a loss now and again)51 “exclained” in “exclaimed” (he exclaimed with delight)52 “inte” in “into” (and you’ll get into no end of trouble)55 “brillantly” in “brilliantly” (The plan was brilliantly successful.)57 “seen” in “seem” (those horrid expressions that you seem so fond of)61 “myterious” in “mysterious” (draw some of this mysterious beverage)66 “metters” in “matters” (This did not appreciably mend matters)76 “exclained” in “exclaimed” (exclaimed Enderby, rising suddenly off his seat)81 “exlaimed” in “exclaimed” (“Neen maar!—Mijnheer!” I exclaimed.)88 “ADDRES” in “ADDRESS” (A FLATTERING ADDRESS.)90 “unsuccesful” in “unsuccessful” (that I was always unsuccessful in my conversations)93 “delarations” in “declarations” (and filled in the declarations all wrongly".)97 “Layng” in “Laying” (Laying at last a fatherly hand upon his shoulder)97 “amunition” in “ammunition” (and half my ammunition was not yet expended)100 “Registers” in “Register” (The gentleman from the Bevolkings Register Bureau)112 “onderhond” in “onderhoud” (zijn onderhoud met de waschvrouw).Andere eigenaardigheden en inconsequenties in spelling en grammatica zijn niet gewijzigd, zoals bijvoorbeeld het afwisselend gebruik van “y” en “ij”, en het gebruik van afbrekingsstreepjes en aanhalingstekens.
Opmerkingen van de bewerker
De kopteksten van het oorspronkelijke boek zijn gebruikt als zijnoten.
Duidelijke fouten met leestekens zijn stilzwijgend verbeterd. De nummering van hoofdstuk 11 en 12 (oorspronkelijk 12 en 13) is gecorrigeerd. Bovendien zijn de volgende veranderingen aangebracht, op bladzij7 “change” in “chance” (There is no chance of practice unless you get away)16 “Incorrigble” in “Incorrigible” (interposed the First Year Incorrigible)17 “des” in “yes” (“Oh, yes”, said O’Neill with some show of caution.)29 “pakage” in “package” (errand-boy entered with a package which he)33 “dont” in “don’t” (I don’t care)41 “KERCHIFF” in “KERCHIEF” (THE KERCHIEF OF QUEEN ELIZABETH.)41 “if” in “of” (which of course must be right)43 “word” in “words” (A few other words I got with comparative ease)49 “own” in “now” (at a loss now and again)51 “exclained” in “exclaimed” (he exclaimed with delight)52 “inte” in “into” (and you’ll get into no end of trouble)55 “brillantly” in “brilliantly” (The plan was brilliantly successful.)57 “seen” in “seem” (those horrid expressions that you seem so fond of)61 “myterious” in “mysterious” (draw some of this mysterious beverage)66 “metters” in “matters” (This did not appreciably mend matters)76 “exclained” in “exclaimed” (exclaimed Enderby, rising suddenly off his seat)81 “exlaimed” in “exclaimed” (“Neen maar!—Mijnheer!” I exclaimed.)88 “ADDRES” in “ADDRESS” (A FLATTERING ADDRESS.)90 “unsuccesful” in “unsuccessful” (that I was always unsuccessful in my conversations)93 “delarations” in “declarations” (and filled in the declarations all wrongly".)97 “Layng” in “Laying” (Laying at last a fatherly hand upon his shoulder)97 “amunition” in “ammunition” (and half my ammunition was not yet expended)100 “Registers” in “Register” (The gentleman from the Bevolkings Register Bureau)112 “onderhond” in “onderhoud” (zijn onderhoud met de waschvrouw).
Andere eigenaardigheden en inconsequenties in spelling en grammatica zijn niet gewijzigd, zoals bijvoorbeeld het afwisselend gebruik van “y” en “ij”, en het gebruik van afbrekingsstreepjes en aanhalingstekens.