1. West min Nafolgers, ebenso as ik Christus Sin Nafolger bün.
2. Ik lav ju, leeve Bröder, dat ji in allen Stücken an mi denken doht un holt min Vörschriften, as ik se ju geven hef.
3. Ik lat ju awer weten, dat Christus is Jedereen sin Haupt, de Mann awer is de Fru ehr Haupt, GOtt awer is Christus Sin Haupt.Eph.5, 23.1. Cor.3, 23.
4. Jede Mann, de beden oder prophezien deiht un hett wat up den Kopp, de schänd sin Kopp.Kap.12, 10.14, 1.
5. En Fru awer, de beden oder prophezien deiht mit unbedeckten Kopp, de schänd ehrn Kopp, denn dat is ebenso veel, as wenn se scharen weer.
6. Will se sik nich bedecken, so snied ehr ok dat Haar af. Wiel dat nu awer slecht utsüht, dat en Fru afsneden Haar hett oder scharen is, so lat ehr den Kopp bedecken.
7. De Mann awer schall den Kopp nich bedecken, wiel he GOtt Sin Bild un Ehr is; de Fru awer is den Mann sin Ehr.1. Mos. 1, 27.
8. Denn de Mann is nich vun de Fru, sonnern de Fru is vun den Mann.
9. Un de Mann is nich schaffen wegen de Fru, sonnern de Fru wegen den Mann.1. Mos. 2, 18. 13.
10. Darum schall de Fru wegen de Engel en Macht up den Kopp hebben.
11. Doch is weder de Mann ahn de Fru, noch de Fru ahn den Mann, in den HErrn.Gal.3, 28.
12. Denn as de Fru vun den Mann, so kummt ok de Mann dörch de Fru, awer Allns vun GOtt.
13. Richt bi ju sülvst, ob dat wol angeiht, dat en Fru unbedeckt vör GOtt beden deiht.Apost.4, 19.
14. Oder lehrt ju ok de Natur nich, dat dat för den Mann en Schann is, sin Haar lang wassen to laten,
15. Un en Ehr för de Fru, wenn se ehr Haar lang wassen lett? Dat Haar is ehr to en Dek geven.
16. Is awer Jemand mank ju, de Lust hett to strieden, de schall weten, dat wi nich hebbt son Wies, GOtt Sin Gemeen ok nich.1. Tim.6, 4.
17. Ik mutt awer düt befehln: Ik kann nich laven, dat ji nich up bedere Wies, sonnern up leegere Wies tosamen kamt,
18. Toeerst, wenn ji in de Gemeen tosamen kamt, hör ik, dat Striederien mank ju sünd; un ton Deel glov ik dat.Kap.1, 10-12.3, 3.
19. Denn do möt Striederien mank ju sien, up dat de, de rechtfardig sünd, mank ju apenbar ward.Matth.10, 34.35.18, 7.Luk.17, 1.1. Joh.2, 19.5. Mos. 13, 3. Luk.2, 35.
20. Wenn ji denn tosamen kamt, so hollt man dar nich den HErrn Sin Abendmahl.
21. Denn wenn ji dat Abendmahl holn wüllt, hett Jedereen vörher to Hus wat eten, un de Een is hungrig, de Anner hett drunken.
22. Hebbt ji nich Hüser, wo ji eten un drinken künnt? Oder veracht ji GOtt Sin Gemeen un beschamt de, de Nicks hebbt? Wat schall ik ju seggen? Schall ik ju laven? Hierin lav ik ju nich.Jak.2, 6.
23. Ik hef dat vun den HErrn kregen, wat ik ju geven hef. Denn de HErr JEsus in de Nacht, as He verraden war, nehm He dat Brod,Kap.15, 3.Luk.22, 19.
24. Dankte un brok dat, un sprok: Nehmt, eet, dat is min Lief, de för ju braken ward, dat doht to Min Gedächtnis.
25. Dessülvigen glieken ok den Kelch na dat Abendmahl un sprok: Düsse Kelch is dat nie Testament in Min Blod, dat doht, so oft ji dat drinkt, to min Gedächtnis.
26. Denn so oft wi vun düt Brod eten un vun düssen Kelch drinken doht, schüllt ji den HErrn Sin Dod verkündigen, bet dat He kamen deiht.Matth.25, 13.26, 64.Joh.14, 3.
27. Wokeen nu unwürdig vun düt Brod eten un vun den HErrn Sin Kelch drinken deiht, de is schuldig an den HErrn Sin Lief un Blod.Kap.10, 21.Ebr.6, 6.
28. De Minsch awer pröv sik sülvst, un denn eet he vun düt Brod un drink vun düssen Kelch.2. Cor.13, 5.Gal.6, 4.
29. Denn wokeen unwürdig eten un drinken deiht, de itt un drinkt sik sülvst dat Gericht, darmit, dat he den HErrn Sin Lief nich unnerscheeden deiht.
30. Darum sünd ok so veel Swache un Kranke mank ju un en gud Deel slöpt.
31. Denn wenn wi uns sülvst richten dän, so ward wi nich richt.Ps.32, 5.
32. Wenn wi awer richt ward, so ward wi vun den HErrn tüchtigt, up dat wi nich sammt de Welt verdammt ward.Weish. 12, 22. Ebr.12, 5.6.
33. Darum, min leeve Bröder, wenn ji tosamen kamt to eten, so tövt up enanner.
34. Hungert awer Jemand, so lat em to Hus eten, up dat ji nich to dat Gericht tosamen kamt. Dat Anner will ik in Ordnung bringen, wenn ik kamen doh.
1. Vun de göttlichen Gaven awer will ik ju, leeve Bröder, nich in Unkenntnis laten.
2. Ji weet, dat ji Heiden west un hengahn sünd na de stummen Götzen, as ji dreven würdt.Kap.6, 11.Ebr.2, 11.12.
3. Darum doh ik ju kund, dat Nüms JEsus verfluchen deiht, de dörch GOtt Sin GEist sprickt, un Nüms kann JEsus en HErrn nennen, ahn dörch den hilligen GEist.Mark.9, 39.
4. Dat gift allerhand Gaven, awer man een GEist.Röm.12, 6.Eph.4, 4.Ebr.2, 4.
5. Un dat gift allerhand Ämter awer man een HErr.Eph.4, 11.
6. Un dat gift allerhand Kräft, awer man een GOtt, de Allns in Allen wirken deiht.Eph.1, 23.
7. In Jedereen wiest sik den GEist sin Gaven to den allgemeenen Nutzen ut.
8. Den Een ward geven, dörch den GEist to reden vun de Wiesheit, den Annern ward geven to reden vun de Erkenntnis, na densülvigen GEist;Kap.2, 6.1, 5.
9. En Annern de Glov, in densülvigen GEist, en Annern de Gav, gesund to maken, in densülvigen GEist;
10. En Annern, Wunner to dohn, en Annern Wahrseggung, en Annern, Geister to unnerscheden, en Annern allerhand Spraken, en Annern de Spraken uttoleggen.Apost.2, 4.
11. Awer all düt wirkt een un desülvige GEist, un deelt Jedereen dat Sinige to, so as He will.Kap.7, 7.Röm.12, 3.6.Eph.4, 7.
12. Denn ebenso as een Lief is un hett doch veele Lidmaten; alle Lidmaten awer vun een Lief, wo veel ok vun se sünd, sünd se doch een Lief: also ok Christus.Kap.10, 17.
13. Denn wi sünd, dörch een GEist, All to een Lief döft, ob wi Juden oder Griechen, Knecht oder Frie sünd, un sünd All mit een GEist dränkt.
14. Denn ok de Lief is nich Een Lidmat, sonnern veele.
15. Wenn awer de Fot spreken dä: Ik bün keen Hand, darum bün ik den Lief sin Lidmat nich, schall he darum nich den Lief sin Lidmat sien?
16. Un wenn dat Ohr spreken dä: Ik bün keen Oog, darum bün ik nich den Lief sin Lidmat, schall dat darum nich den Lief sin Lidmat sien?
17. Wenn de ganze Lief Oog weer, wo blev dat Gehör? Wenn he ganz Gehör weer, wo blev de Geruch?
18. Nu awer hett GOtt de Lidmaten sett, jeden een besonders an den Lief, as He wullt hett.Kol.2, 19.
19. Wenn awer alle Lidmaten een Lidmat weern, wo blev de Lief?
20. Nu awer sünd veele Lidmaten, awer man een Lief.
21. Dat Oog kann nich seggen to de Hand: »Ik bruk di nich,« oder de Kopp to de Föt: »Ik bruk ju nich«;
22. Sonnern veelmehr de Lidmaten vun den Lief, de uns de Swächsten to sien dünken, sünd de nödigsten;
23. Un de uns dünkt de unehrbarsten to sien, desülvigen leggt wi am meisten Ehr bi, un de uns nich gud anstaht, de smückt wi am meisten.
24. Denn de uns gud anstaht, de brukt dat nich. Awer GOtt hett den Lief tosamensett un dat unschienbare Lidmat am meisten Ehr geven,
25. Up dat nich en Striederie in den Lief is, sonnern de Lidmaten för enanner gliek sorgen doht.
26. Un wenn een Lidmat lieden deiht, so lied alle Lidmaten mit, un wenn een Lidmat ward hoch holn, so freut sik alle Lidmaten mit.
27. Ji sünd awer Christus Sin Lief un Lidmaten, Jedereen na sin Deel.Röm.12, 5.Eph.4, 12.5, 30.Kol.1, 24.
28. Un GOtt hett sett in de Gemeen up dat eerste de Apostel, up dat annere de Propheten, up dat drüdd de Lehrer, darna de, de Wunner doht, darna de Gaven, gesund to maken, Helper, Regeerer, allerhand Spraken.v.5.Eph.4, 11.
29. Sünd se All Apostel, sünd se all Propheten? Sünd se All Lehrer? Künnt se All Wunner dohn?
30. Hebbt se All Gaven, gesund to maken? Red se All mit allerhand Spraken? Künnt se All utleggen?
31. Strevt awer na de besten Gaven! Un ik will ju en noch köstlichern Weg wiesen.
1. Wenn ik mit Minschen- un mit Engeltungen reden dä un harr de Leev nich, so weer ik en Erz, dat tönen deiht, oder en Klok, de klingen deiht.
2. Un wenn ik wahrseggen kunn, un wüß alle Geheemnisse un harr all Wetenschap, un harr all’n Gloven, so dat ik Bargen annerswo hensetten künn, un harr de Leev nich, so weer ik Nicks.Matth.7, 22.17, 20.
3. Un wenn ik All, wat ik hef, de Armen geven dä un leet min Lief brennen, un harr de Leev nich, so weer mi dat All Nicks nütz.Matth.6, 1.Joh.15, 13.Röm.12, 8.20.1. Joh.3, 17.
4. De Leev is langmödig un fründlich, de Leev ivert nich, de Leev handelt nich lichtfardig, se makt sik nich wichtig.Spr. 10, 12.
5. Se is nich unschicklich, se söcht nich dat Ehre, se lett sik nich bös maken, se sinnt nich darup, Schaden to dohn.Phil.2, 4.21.
6. Se freut sik nich öwer Ungerechtigkeit, se freut sik awer öwer de Wahrheit.
7. Se verdrigt Allns, se glovt Allns, se höpt Allns, se holt Allns ut.Kap.9, 12.Spr. 10, 12. Röm.15, 1.
8. De Leev hört nümmer up, wenn ok dat Wahrseggen uphörn ward un de Wetenschap uphörn ward.
9. Denn uns’ Weten is Stückwark un uns’ Prophezeihn is Stückwark.
10. Wenn awer kamen ward dat Vullkamene, so ward dat Stückwark uphörn.Eph.4, 13.
11. As ik en Kind weer, sprokik as en Kind un weer klok as en Kind un harr kindische Ansläg; as ik en Mann war, dä ik af, wat kindisch weer.
12. Ji seht nu as dörch en Spegel in en dunkel Wort, denn awer vun Angesicht to Angesicht. Nu erkenn ik dat stückwies, denn awer ward ik dat erkennen, so as ik erkennt bün.
13. Nu awer blift Glov, Hoffnung, Leev, düsse dree, awer de Leev is de grötste vun se.
1. Strevt na de Leev. Beflietigt ju up de geistlichen Gaven, am meisten awer, dat ji weissagen künnt.Kap.12, 31.12, 10.
2. Denn de mit de Tung reden deiht, de red nich to de Minschen, sonnern to GOtt, denn Nüms hört em to, in den GEist awer red he de Geheemnisse.
3. Wokeen awer weissagen deiht, de red de Minschen to Beterung un to Ermahnung un to Tröstung.
4. Wokeen mit Tungen reden deiht, de betert sik sülvst, wokeen awer weissagen deiht, de betert de Gemeen.
5. Ik wull, dat ji All mit Tungen reden kunn’n, awer veelmehr, dat ji weissagen dän. Denn de weissagen deiht is gröter, as de, de mit Tungen reden deiht, dat much denn sien, he legg dat ok ut, dat de Gemeen darvun betert ward.4. Mos. 11, 29.
6. Nu awer, leeve Bröder, wenn ik to ju kamen un mit Tungen reden dä, wat weer ju dat nütz, wenn ik nich mit ju spreken dä, entweder dörch Apenbarung, oder dörch Wetenschap, oder dörch Prophezeihung, oder dörch de Lehr?Kap.12, 8.
7. Verhollt sik dat doch ebenso mit de Ding’, de en Ton vun sik geft un doch nich lebendig sünd, dat mag en Flöt oder en Harp sien? Wenn se nich unnerscheedliche Tön vun sik geft, wa könnt wi weeten, wat flötet oder harpt is?
8. Un wenn de Basun en undütlichen Ton vun sik gift, wokeen will sik to den Kampf fardig maken?4. Mos. 10, 9.
9. So ok ji, wenn ji mit Tungen reden doht, so ji nich en dütlich Red vun ju geft, wo kann man weten, wat spraken is? Denn ward ji in den Wind reden.
10. Twar sünd dar mancherlei Stimmen in de Welt, un doch is keen darvun undütlich.
11. Wenn ik nu de Düdung vun de Stimm nich weet, war ik den undütlich sien, de dar sprickt un de dar reden deiht, ward mi undütlich sien.
12. So ok ji, de ji ju beflietigt up de geistlichen Gaven, trachtet darna, dat ji de Gemeen betert, up dat ji Allns rieklich hebbt.v.1.
13. Darum, wokeen mit de Tung red, lat den so beden, dat he dat ok utleggen kann.Kap.12, 10.
14. Wenn ik awer mit de Tung bä, so bäd min Geist; awer min Verstand bringt Nüms Frucht.
15. Woans schall dat awer dennsien? Dat frielich: Ik will beden mit den Geist un will ok beden mit den Verstand; ik will Psalmen singen in den Geist un will ok Psalmen singen mit den Verstand.Eph.5, 19.
16. Wenn du awer in den Geist danksagen deihst, woans schall de, de den Platz vun de Laien innehmen deiht, Amen seggen to din Dankgebet? He versteiht ja nich, wat du seggen deihst.
17. Du seggst wol nett Dank, awer de Anner ward darvun nich betert.
18. Ik dank min GOtt, dat ik mehr mit Tungen reden doh, as ji All.
19. Awer ik will leever in de Gemeen fief Wör’ so reden, dat Jedereen mi versteiht, up dat ik ok Anner unnerwies, as sünst tein dusend Wör’ mit Tungen.
20. Leeve Bröder, west keen Kinner an Verständnis, sonnern west Kinner an de Bosheit, an Verständnis awer west vullkamen.Eph.4, 14.Matth.18, 3.
21. In dat Gesetz steiht schreven: Ik will mit anner Tungen un mit anner Lippen reden to düt Volk, un se ward mi ok so nich hörn, sprickt de HErr.5. Mos. 28, 49. Jes. 28, 11. 12.
22. Darum sünd de Tungen to en Teken, nich för de Glövigen, sonnern för de Unglövigen; de Wiesseggung awer nich för de Unglövigen, sonnern för de Glövigen.
23. Wenn nu de ganze Gemeen tosamen keem an en Ort un sproken All mit Tungen; do keemen awer Ungelehrte oder Unglövige rin: warn se nich seggen, ji weert unsinnig?
24. Wenn se awer All wiesseggen dän un en Unglövige oder en Ungelehrte keem denn rin, de war vun desülvige All bestraft un vun All richt.
25. Un so war dat Verborgene vun sin Hart apenbar un he war up sin Angesicht falln, GOtt anbeden un bekennen, dat GOtt wahrhaftig in ju is.
26. Woans is dat denn nu, leeve Bröder? Wenn ji tosamen kamt, so hett Jedereen Psalmen, he hett en Lehr, he hett Tungen, he hett Apenbarung, he hett Utleggung. Lat dat Allns geschehn to Beterung.Kap.11, 18.20.12, 8-10.Eph.4, 12.
27. Wenn Een mit de Tung sprickt, oder twee, oder höchstens dree, een um den annern, so lat Een dat utleggen.
28. Is he awer nich en Utlegger, so lat em still sien in de Gemeen, awer mit sik sülvst un GOtt reden.
29. Lat denn de, de prophezien deiht, reden, twee oder dree, de Annern awer lat richten.
30. Wenn awer en Apenbarung geschüht en annern, de dar sitt, so lat den eersten still swiegen.
31. Ji künnt wol All wiessagen, een na den annern, up dat se All lehrt un All vermahnt ward.
32. Un de Propheten ehr Geister sünd de Propheten unnerdahn.Kap.12, 9-11.
33. Denn GOtt is nich en GOtt vun Unordnung, sonnern vun Freden. As in all de Hilligen ehr Gemeenen,
34. Lat ju Fruens still sien in de Versammlung, denn se schüllt keen Frilöv hebben, dat se reden doht, sonnern unnerdahn sien, as ok dat Gesetz seggt.1. Tim.2, 12.1. Cor.11, 3.Eph.5, 22.Kol.3, 18.Tit.2, 5.
35. Wüllt se awer wat lehrn, so lat se to Hus ehr Männer fragen. Dat steiht de Fruens slecht an, in de Versammlung to reden.
36. Oder is GOtt Sin Wort vun ju utgahn? Oder is dat alleen to ju kamen?
37. So Jemand meenen deiht, dat he en Prophet is, oder geistlich, lat den insehn, wat ik ju schriev, denn dat sünd den HErrn Sin Gebote.1. Joh.4, 6.
38. Is awer Jemand, de dat nich insüht, so lat em dat nich insehn.
39. Darum, leeve Bröder, beflietigt ju up dat Wiesseggen un hinnert keen, mit Tungen to reden.
40. Lat Allns schicklich un ordentlich togahn.Kol.2, 5.
1. Ik erinner ju awer, leeve Bröder, an dat Evangelium, dat ik ju verkündigt hef, wat ji ok annahm hebbt, un worin ji ok stahn doht.Gal.1, 11.12.
2. Wodörch ji ok selig ward, so as ik ju dat verkündigt hef, wenn ji dat beholn hebbt; dat weer denn, dat ji dat umsünst glovt harrt.
3. Denn ik hef ju toeerst geven, wat ik ok kregen hef, dat Christus storven is för uns’ Sünden, na de Schrift.Jes. 53, 8. 9.
4. Un dat He begraven is un upstahn up den drüdden Dag, na de Schrift.Ps.16, 10.
5. Un dat He sehn warn is vun Kephas, darna vun de Twölf.Luk.24, 34.Mark.16, 14.
6. Darna is He sehn warn vun mehr as fief hunnert Bröder up eenmal, wovun noch Veele levt, weke darvun awer sünd henslapen.
7. Darna is He sehn warn vun Jakobus, darna vun alle Apostel;Luk.24, 50.
8. To allerletzt is He ok vun mi, as en untiedige Geburt, sehn warn.Apost.9, 5.
9. Denn ik bün de Lüttste mank de Apostels, as de ik nich werth bün, en Apostel to heten, darum dat ik GOtt Sin Gemeen verfolgt hef.Eph.3, 8.
10. Awer vun GOtt Sin Gnad bün ik, wat ik bün, un Sin Gnad is an mi nich umsünst west, sonnern ik hef veel mehr arbeit, as se all tosamen; ik awer nich, sonnern GOtt Sin Gnad, de mit mi is.
11. Ob ik dat nu bün oder de annern, so predigt wi, un so hebbt ji glovt.
12. So awer Christus predigt ward, dat He vun de Doden upstahn is, wa seggt denn weke mank ju, de Uperstahung vun de Doden is Nicks?Apost.17, 18.
13. Is awer de Uperstahung vun de Doden Nicks, so is ok Christus nich upweckt.
14. Is awer Christus nich upweckt, so is uns’ Predigt umsünst, so is ok ju Glov umsünst.
15. Wi ward awer ok as falsche Tügen wedder GOtt funnen, dat wi gegen GOtt tügt harrn, He harr Christus upweckt, den He nich upweckt harr, sintemal de Doden nich uperstaht.Apost.3, 15.
16. Denn wenn de Doden nich uperstaht, so is Christus nich uperstahn.
17. Is Christus awer nich uperstahn, so is ju Glov Nicks nütz, so sünd ji noch in ju Sünd.
18. So sünd ok de, so in Christus storven sünd, verlaren.
19. Höpt wi blot in düt Leven up Christus, so sünd wi de elendigsten mank alle Minschen.
20. Nu awer is Christus uperstahn vun de Doden un de Eerstling warn mank de, de slapen doht.Apost.26, 23.
21. Denn wiel dörch een Minsch de Dod is, so is ok dörch een Minsch de Uperstahung vun de Doden kamen.1. Mos. 3, 19. Röm.5, 12.18.
22. Denn so as se in Adam all starvt, so ward se in Christus all lebendig makt.Röm.5, 21.
23. Jedereen awer in sin Ordnung. De Eerstling Christus, denn de Christus tohörn doht, wenn He kamen ward.v.20.1. Thess.4, 14.Gal.5, 24.
24. Un denn dat End, wenn He dat Riek GOtt un den Vader öwergeven ward, wenn He upheven ward all Herrschaft un all Obrigkeit un Gewalt.
25. He mutt awer herrschen, bet dat He all Sin Fiende unner Sin Föt leggen deiht.
26. De letzte Fiend, de afdahn ward, is de Dod.Offenb.20, 14.
27. Denn He hett Em Allns unner de Föt leggt. Wenn He awer seggen deiht, dat Em all dat unnergeven is, is dat apenbar, dat utnahm is de, de Em Allns unnerdahn makt hett.Matth.11, 27.
28. Wenn awer Allns Em unnerdahn makt is, denn ward ok de Söhn sülvst unnerdahn sien den, de Em Allns unnerdahn makt hett, up dat GOtt Allns in Allen wesen deiht.
29. Wat makt sünst de, de sik döpen lat för de Doden, wenn dörchut de Doden nich uperstaht? Warum lat se sik döpen för de Doden?
30. Un warum staht wi all Stund in Gefahr?Röm.8, 36.
31. Bi uns’ Ehr, de ik hef in Christus JEsus, unsen HErrn, starv ik däglich.1. Thess.2, 19.2. Cor.4, 10.11.
32. Hef ik na minschliche Meenung in Ephesus mit de wilden Deerter streden? Wat helpt mi dat, wenn de Doden nich upstaht? Lat uns eten un drinken, denn morgen sünd wi dod.Jes. 22, 13. 56, 12. Weish. 2, 6.
33. Lat ju nich verföhrn. Slechte Umgang verdarvt gude Sitten.Eph.5, 6.Weish. 4, 12.
34. Ward doch mal recht nüchternun sündigt nich, denn weke vun ju weet Nicks vun GOtt, dat segg ik to ju Schand.Röm.13, 11.1. Cor.6, 5.
35. Wull awer Jemand seggen: Woans ward de Doden upstahn? Un mit wat för en Lief ward se kamen?Ezech. 37, 3.
36. Du Narr, wat du sein deihst, ward nich lebendig, wenn dat nich starvt.Joh.12, 24.
37. Un wat du sein deihst, dat is jo nich de Lief, de warn schall, sonnern nicks as en Korn, nämlich Weeten, oder een vun de annern Korns.
38. GOtt awer gift em en Lief, as He will, en Jedereen vun den Samen sin egen Lief.1. Mos. 1, 11.
39. All Fleesch is nich datsülvige Fleesch, sonnern anners is dat Minschenfleesch, anners dat Fleesch vun dat Veh, anners de Fisch ehr Fleesch, anners de Vageln ehr Fleesch.
40. Un dat gift himmlische Liever un irdische Liever. Awer en anner Herrlichkeit hebbt de himmlischen, un en anner de irdischen.
41. En annern Schien hett de Sünn, en annern Schien hett de Maand, en annern Schien hebbt de Steerns, denn een Steern öwerbütt den annern an Herrlichkeit.
42. So ok in de Uperstahung vun de Doden. Seid ward wat Verweslich is, un upstahn ward wat Unverweslich is.
43. Seid ward in Unehr un upstahn ward in Herrlichkeit. Seid ward in Swachheit un upstahn ward in Kraft.Phil.3, 20.21.
44. Seid ward en natürlich Lief, upstahn ward en geistlich Lief. Hebbt wi en natürlich Lief, so hebbt wi ok en geistlich Lief.
45. As schreven steiht: De eerste Minsch, Adam, is makt in dat natürlich Leven un de letzte Adam in dat geistlich Leven.1. Mos. 2, 7.
46. Awer de geistlich Lief is nich de eerst, sonnern de natürliche un denn de geistliche.
47. De eerste Minsch is vun de Eer un irdisch, de anner Minsch is de Herr vun den Himmel.
48. So as de irdische is, so sünd ok de irdischen, un so as de himmlische is, so sünd ok de himmlischen.
49. Un so as wi den irdischen sin Bild anhatt hebbt, so ward wi ok den himmlischen sin Bild anhebben.
50. Darum segg ik awer, leeve Bröder, dat Fleesch un Blod dat Riek GOttes nich arven künnt; ok ward dat Verwesliche nich dat Unverwesliche arven.Matth.16, 17.Joh.1, 13.
51. Seht, ik will ju en Geheemnis seggen: Wi ward nich All entslapen, awer wi ward All verwandelt warrn.1. Thess.4, 15.
52. Un dat mit eenmal in een Ogenblick to de Tied vun de letzt Basun. Denn de Basun ward hört warrn, un de Doden ward upstahn unverweslich un wi ward verwandelt warrn.Matth.24, 31.1. Thess.4, 16.
53. Denn düt Verwesliche mutt antrecken dat Unverwesliche, un düt Starvliche ward antrecken de Unstarvlichkeit.
54. Wenn awer düt Verwesliche ward antrecken dat Unverwesliche un düt Starvliche ward antrecken de Unstarvlichkeit, denn ward erfüllt warrn dat Wort, dat schreven steiht:Jes. 25, 8.
55. De Dod is verschluckt vun den Sieg. Dod, wo is din Stachel? Höll, wo is din Sieg?
56. Awer den Dod sin Stachel is de Sünd, de Sünd ehr Kraft awer is dat Gesetz.Röm.7, 13.
57. GOtt awer si Dank, de uns den Sieg geven hett dörch unsen HErrn JEsus Christus.1. Joh.5, 4.
58. Darum, leeve Bröder, west fast, unbeweglich un nehmt ümmer to in den HErrn Sin Wark, wiel ji weten doht, dat ju Arbeit in den HErrn nich umsünst is.Kol.1, 23.2. Chron. 15, 7.
1. Wat nu awer de Stüer för de Hilligen angeiht, as ik in de Gemeenen vun Galatien dat anordnet hef, so doht ji dat ok.Apost.11, 29.Röm.12, 13.
2. An jeden Sabbath lat Jedereen mank ju torügleggen un sammeln, wat em gud dünken deiht, up dat nich, wenn ik kam, denn eerst de Stüer to sammelt warrn brukt.
3. Wenn ik awer dar ankamen bün, will ik de, weke ji dörch Brev darto empfehlen doht, schicken, dat se ju Woldaht na Jerusalem bringen mögt.2. Cor.8, 16.19.
4. Wenn sik dat awer lohnen deiht, dat ik ok henreisen doh, schüllt se mit mi reisen.
5. Ik will awer to ju kamen, wenn ik dörch Macedonien treck, denn dörch Macedonien warr ik trecken.Apost.19, 21.
6. Bi ju awer warr ik vellicht blieven ok den Winter hendörch, up dat ji mi begleiten doht, wo ik hentrecken warr.
7. Ik will ju nu in Vörbigahn nich sehn, denn ik höp, ik wull en Tied lang bi ju blieven, so de HErr dat tolett.Apost.18, 21.
8. Ik warr awer to Ephesus blieven bet na Pingsten.Kap.15, 32.
9. Denn mi is en grot Döhr upmakt, de veel Frucht bringen deiht un sünd veel Weddersakers dar.
10. Wenn Timotheus kamen deiht, so seht to, dat he ahn Bangigkeit bi ju blift, denn He bedrift den HErrn Sin Wark so as ik.Phil.2, 20.
11. Lat Nüms em verachten. Geft em dat Geleit in Freden, dat he to mi kamen kann, denn ik töv up em mit de Bröder.
12. Vun Apollo, den Broder, schüllt ji weten, dat ik em heel veel vermahnt hef, dat he mit de Bröder na ju hen kamen schull, un dat weer frielich sin Will nich, dat he nu keem; he ward awer kamen, wenn em dat passen deiht.
13. Paßt gud up, staht fast in den Gloven, west männlich un west stark!Kap.15, 34.Matth.24, 42.25, 13.
14. Lat all ju Ding in de Leev geschehn!
15. Ik vermahn ju awer, leeve Bröder, ji kennt den Stephanus sin Hus, dat dat de Eerstling in Achaja is un dat se sik ganz in de Hilligen ehr Deenst stellt hebbt.Kap.1, 16.Röm.16, 5.
16. Up dat ok ji son Lüd unnerdahn sünd un Alle, de mitwirken un arbeiten doht.Phil.2, 30.
17. Ik freu mi daröwer, dat Stephanus, Fortunatus un Achaicus hier sünd, wiel ik ju nich hier harr, sünd se in ju Stä treden.2. Cor.11, 9.
18. Se hebbt min un ju Geist erquickt. Erkennt dat nu an.1. Thess.5, 12.
19. De Gemeen in Asien gröt’ ju. Aquila un Priscilla samt de Gemeen in ehr Hus, gröt’ ju in den HErrn.Apost.18, 2.18, 26.Röm.16, 5.
20. Alle Bröders gröt’ ju. Gröt’ ju unner enanner mit den hilligen Kuß.Röm.16, 16.2. Cor.13, 12.1. Thess.5, 26.1. Pet.5, 14.
21. Ik, Paulus, gröt ju mit min Hand.Kol.4, 18.2. Thess.3, 17.
22. So Jemand den HErrn JEsus nich leev hett, de schall sien Anathema, Maharam Motha (verflucht, de HErr kummt!)
23. Den HErrn JEsus Christus Sin Gnad wes’ mit ju!Röm.16, 24.
24. Min Leev wes’ mit ju all in Christus JEsus. Amen.