24. Wer awer Mi nich leef hett, de hällt Min Wör’ nich. Un dat Wort, dat ji hörn doht, is nich Min, sonnern den Vader Sin, de Mi schickt hett.
25. Düt hef Ik to ju redt, wiel Ik bi ju west bün.
26. Awer de Tröster, de heilige GEist, den Min Vader schicken ward in Min Nam, de ward ju dat Allns lehrn, un ju erinnern an all dat, wat Ik ju seggt hef.
27. Den Freden lat Ik ju, Min Freden gev Ik ju. Nich gev Ik ju, as de Welt geven deiht. Ju Hart verfehr sik nich, un wes’ nich bang.Phil.4, 7.
28. Ji hebbt hört, dat Ik ju seggt hef: »Ik gah hen, un kam wedder to ju.« Wenn ji Mi leef harrn, so harrn ji ju freut, dat Ik seggt hef: »Ik gah to denVader;« denn de Vader is grötter as Ik.
29. Un nu hef Ik ju dat seggt, bevör dat geschehn deiht, up dat, wenn dat nu geschehn ward, dat ji glöven doht.
30. Ik warr vun nu an nich mehr veel mit ju reden, denn dar kummt de Fürst vun düsse Welt, un findt nicks an Mi.
31. Awer, up dat de Welt erkennen deiht, dat Ik den Vader leef hef, un dat Ik so doh, as Mi de Vader gebaden hett, staht up, un lat uns vun hier gahn.Joh.10, 18.
1. Ik bün de wahre Wienstock, un Min Vader is de Wiengarner.
2. En jede Wienrev an Mi, de nich Frucht bringt, ward He wegnehmen; un en jede, de Frucht bringt, ward He rein maken, dat se mehr Frucht bringen deiht.
3. Ji sünd nu rein um dat Wort willen, dat Ik to ju seggt hef.
4. Blievt in Mi, un Ik bliev in ju. Gliek as de Wienrev keen Frucht bringen kann vun sik sülbn, wenn se nich an den Wienstock blift; also ok ji nich, wenn ji nich in Mi blieven doht.
5. Ik bün de Wienstock, ji sünd de Wienreven. Wer in Mi blieven deiht, un Ik in em, de bringt veel Frucht; denn ahn Mi künnt ji nicks dohn.2. Cor.3, 5.
6. Wer nich in Mi blieven deiht, de ward wegsmeten, gliek as en Wienrev, un verdrögt, un man sammelt se, un smitt se in dat Füer, un mutt brennen.Matth.3, 10.
7. Wenn ji in Mi blieven doht, un Min Wort in ju, so ward ji beden, wat ji wüllt, un dat ward ju warrn.Mark.11, 24.
8. Darin ward Min Vader ehrt, dat ji veel Frucht bringen doht, un Min Jüngers ward.
9. Gliek as Mi Min Vader leef hett, also hef Ik ju leef. Blievt in Min Leev.
10. Wenn ji Min Gebot holt, so blievt ji in Min Leev, gliek as Ik Min Vader Sin Gebote holn doh, un bliev in Sin Leev.
11. Düt re’ Ik to ju, up dat Min Freud in ju blieven deiht, un ju Freude vullkamen ward.
12. Dat is Min Gebot, dat ji ju ünner enanner leef hebbt, gliek as Ik ju leef hef.Mark.12, 31.
13. Nüms hett gröttere Leev as de, dat he sin Leven lett för sin Frünn.Joh.3, 16.10, 12.
14. Ji sünd Min Frünn, wenn ji doht, wat Ik ju gebeeden doh.Joh.8, 31.
15. Ik segg ju vun nu an nich, dat ji Knechts sünd; denn en Knecht weet nich, wat sin Herr deiht. Ju awer hef Ik seggt, dat ji Frünn sünd; denn Allns, wat Ik hef vun Min Vader hört, hef Ik ju kund dahn.
16. Ji hebbt Mi nich utwählt, sonnern Ik hef ju utwählt, un anordnet, dat ji hengaht, un Frucht bringt, un ju Frucht blievendeiht, up dat, wenn ji den Vader beden doht in Min Namen, He ju dat gift.Matth.28, 19.
17. Dat befehl Ik ju, dat ji ju ünner enanner leef hebbt.
18. Wenn ju de Welt hassen deiht, so weet ji, dat se Mi vör ju haßt hett.Joh.7, 7.
19. Weert ji vun de Welt, so harr de Welt dat Ehrige leef; wiel ji awer nich vun de Welt sünd, sonnern Ik ju vun de Welt utwählt hef, darum haßt ju de Welt.1. Joh.4, 5.Joh.17, 14.
20. Denkt an Min Wort, dat Ik ju seggt hef: De Knecht is nich grötter as sin Herr. Hebbt se Mi verfolgt, so ward se ju ok verfolgen; hebbt se Min Wort holn, so ward se ju Wort ok holn.Matth.10, 24.Luk.6, 40.Joh.13, 16.
21. Awer dat Allns ward se ju dohn um Min Namen willen; denn se kennt Den nich, de Mi schickt hett.
22. Wenn Ik nich kamen weer, un harr se dat seggt, so harrn se keen Sünn; nu awer künnt se nicks vörwenden, ehr Sünn to entschülligen.
23. Wer Mi hassen deiht, de haßt ok Min Vader.
24. Harr Ik nich de Warke dahn mank se, de keen anner dahn hett, so harrn se keen Sünn; nu awer hebbt se dat sehn, un haßt doch beide, Mi un Min Vader.
25. Up dat erfüllt ward de Spruch, in ehr Gesetz schreven: »Se haßt Mi ahn Orsak.«Ps.35, 19.Ps.69, 5.
26. Wenn awer de Tröster kamen ward, den Ik ju schicken warr vun den Vader, de GEist vun de Wahrheit, de vun den Vader utgahn deiht, de ward tügen vun Mi.Joh.14, 26.Luk.24, 49.Apost.1, 4.
27. Un ji ward ok tügen; denn ji sünd vun Anfang bi Mi west.Apost.1, 8.5, 32.
1. Düt hef Ik to ju redt, dat ji ju nich argert.
2. Se ward ju in den Bann dohn. Dar kummt awer de Tied, dat, wer ju dod makt, meenen ward, he deiht GOtt en Deenst darmit.Matth.10, 17.Matth.24, 9.Mark.13, 9.Luk.21, 12.
3. Un düt ward se ju darum dohn, dat se weder Min Vader noch Mi kennen doht.
4. Awer düt hef Ik to ju redt, up dat, wenn de Tied kamen ward, dat ji daran denkt, dat Ik ju dat seggt hef. Düt awer hef Ik ju vun Anfang nich seggt; denn Ik weer bi ju.
5. Nu awer gah Ik hen to Den, de Mi schickt hett, un Nüms mank ju fragt Mi: Wo geihst Du hen?
6. Sonnern, wiel Ik düt to ju redt hef, is ju Hart vull vun Trurigkeit warn.
7. Awer Ik segg ju de Wahrheit: Dat is gut för ju, dat Ik hengahn doh. Denn wenn Ik nich hengahn dä, so kummt de Tröster nich to ju. Wenn Ik awer hengahn doh, will Ik Em to ju schicken.Joh.8, 46.14, 16.26.
8. Un wenn Desülbe kamen deiht, ward He de Welt strafen,wegen de Sünn, un wegen de Gerechtigkeit, un wegen dat Gericht;
9. Wegen de Sünn, dat se nich an Mi glövt;
10. Wegen de Gerechtigkeit awer, dat Ik to den Vader gahn doh, un ji Mi vun nu an nich seht;
11. Wegen dat Gericht, dat de Fürst vun düsse Welt richtet is.Joh.12, 31.14, 30.
12. Ik hef ju noch veel to seggen; awer ji künnt dat nu nich dregen.1. Cor.3, 1.
13. Wenn awer de anner, de GEist vun de Wahrheit, kamen ward, de ward ju den Weg in alle Wahrheit föhrn. Denn He ward nich vun Em Sülbn reden; sonnern wat He hörn ward, dat ward He reden; un wat tokünftig is, dat ward He ju verkünnigen.Joh.14, 26.1. Joh.2, 17.
14. Desülve ward Mi verklären; denn vun dat Minige ward He dat nehmen, un ju verkünnigen.
15. Allns wat de Vader hett, dat is Min. Darum hef Ik seggt: He ward dat vun dat Minige nehmen, un ju verkünnigen.Joh.17, 10.
16. Na en lütte Wiel ward ji Mi nich sehn; un awer na en lütte Wiel ward ji Mi sehn; denn Ik gah to den Vader.Joh.7, 33.13, 33.
17. Do sproken weke mank Sin Jüngers ünner enanner: Wat is dat, dat He to uns seggen deiht: »Na en lütte Wiel ward ji Mi nich sehn, un awer na en lütte Wiel ward ji Mi sehn, un dat Ik to den Vader gahn doh?«
18. Do sproken se: Wat is dat, dat He seggen deiht: »Na en lütte Wiel? Wi weet nich, wat He spreken deiht.
19. Do mark JEsus, dat se Em fragen wulln, un sprok to se: Darvun fragt ji ünner enanner, dat Ik seggt hef: Na en lütte Wiel ward ji Mi nich sehn, un awer na en lütte Wiel ward ji Mi sehn?
20. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Ji ward weenen un hulen, awer de Welt ward sik freun; ji awer ward trurig sien, doch ju Trurigkeit schall to Freud warrn.
21. En Fru, wenn se gebären deiht, so is se trurig, denn ehr Stunn is kamen: wenn se awer dat Kind gebaren hett, denkt se nich mehr an de Angst, vun wegen de Freud, dat de Minsch to Welt gebaren is.1. Mos. 3, 16. Jes. 26, 17.
22. Un ji hebbt nu ok Trurigkeit; awer Ik will ju wedder sehn, un ju Hart schall sik freun, un ju Freud schall Nüms vun ju nehmen.Jes. 35, 10.
23. Un an densülvn Dag ward ji Mi nicks fragen. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wenn ji den Vader wat beden ward in Min Nam, so ward He ju dat geven.Joh.14, 20.Mark.11, 24.
24. Bet hierher hebbt ji um nicks beden in Min Nam. Bedt, so ward ji nehmen, dat ju Freud vullkamen is.Joh.15, 11.
25. Düt hef Ik to ju redt dörch Glieknisse. Dar kummt awer de Tied, dat Ik nich mehrdörch Glieknisse mit ju reden warr, sonnern ju frie herut verkünnigen vun Min Vader.
26. An densülbn Dag ward ji beden in Min Nam. Un Ik segg ju nich, dat Ik den Vader för ju beden will.Joh.14, 20.
27. Denn He Sülbn, de Vader, hett ju leef, darum, dat ji Mi leef hebbt, un glöven doht, dat Ik vun GOtt utgahn bün.Joh.14, 21.17, 8.25.
28. Ik bün vun den Vader utgahn, un in de Welt kamen; wedderum verlat Ik de Welt, un gah to den Vader.Joh.13, 3.
29. Sprekt to Em Sin Jüngers: Süh, nu redest Du frie herut, un seggst keen Glieknisse.
30. Nu weet wi, dat Du alle Dinge weten deihst, un brukst nich, dat Di een fragen deiht. Darum glövt wi, dat Du vun GOtt utgahn büst.Joh.21, 17.
31. JEsus antwort se: Glövt ji nu?
32. Seht, de Stunn kummt, un is all kamen, dat ji terstreut ward, jedereen in dat Sine, un ward Mi alleen laten; awer Ik bün nich alleen, denn de Vader is bi Mi.Zach. 13, 7. Matth.26, 31.Mark.14, 27.Joh.8, 16.
33. Düt hef Ik mit ju redt, dat ji in Mi Freden hebbt. In de Welt hebbt ji Angst; awer wes’t man still, Ik hef de Welt öwerwunden.Joh.14, 27.Röm.5, 1.Eph.2, 14.Kol.1, 20.Jes. 35, 4.
1. Düt sä JEsus, un hev Sin Ogen up na den Himmel, un sprok: Vader, de Stunn is dar, dat Du Din Söhn verklären deihst, up dat Din Söhn Di ok verklärt.
2. Gliek as Du Em Macht geven hest öwer allns Fleesch, up dat He dat ewige Leven geven deiht alle, de Du Em geven hest.Matth.11, 27.
3. Dat is awer dat ewige Leven, dat se Di, dat Du alleen wahre GOtt büst, un den Du schickt hest, JEsus Christus, erkennen doht.
4. Ik hef Di verklärt up de Eer, un vullbrocht dat Wark, dat Du Mi upgeven hest, dat Ik dat dohn schall.Joh.4, 34.
5. Un nu verklär Mi, Du Vader, bi Di Sülbn, mit de Klarheit, de Ik bi Di harr, bevör de Welt weer.Joh.1, 1.8, 58.10, 30.
6. Ik hef Din Nam apenbart de Minschen, de Du Mi vun de Welt geven hest. Se weern Din, un Du hest se Mi geven, un se hebbt Din Wort beholn.
7. Nu weet se, dat Allns, wat Du Mi geven hest, vun Di is.
8. Denn de Wör’, de Du Mi geven hest, hef Ik se geven; un se hebbt dat annahmen, un wahrhaftig insehn, dat Ik vun Di utschickt bün, un se glövt, dat Du Mi schickt hest.Joh.16, 27.30.
9. Ik be’ vör se, un be’ nich vör de Welt, sonnern vör de, de Du Mi geven hest; denn se sünd Din.Joh.6, 37.
10. Un Allns, wat Min is, dat is Din, un wat Din is, dat is Min; un Ik bün in se verklärt.Joh.16, 15.
11. Un Ik bün nich mehr in de Welt, se awer sünd in de Welt, un Ik kam to Di. Hilli Vader, erhol se in Din Nam, de Du Mi geven hest, dat se eens sünd, gliek as Wi.Joh.10, 30.
12. Solang as Ik bi se weer in de Welt, erheel Ik se in Din Nam. De Du Mi geven hest, de hef Ik bewahrt, un is keen vun se verlarn, ahn dat verlarn Kind, up dat de Schrift erfüllt war.Joh.6, 39.Ps.109, 8.
13. Nu awer kam Ik to Di, un re’ düt in de Welt, up dat se in sik hebbt Min Freud vullkamen.Joh.15, 11.
14. Ik hef se geven Din Wör, un de Welt haßt se; denn se sünd nich vun de Welt, as denn Ik ok nich vun de Welt bün.
15. Ik be’ nich, dat Du se vun de Welt nehmen schast, sonnern dat Du se bewahrn deihst vör dat Öwel.2. Thess.3, 3.
16. Se sünd nich vun de Welt, gliek as Ik ok nich vun de Welt bün.
17. Hillig se in Din Wahrheit, Din Wort is de Wahrheit.Joh.8, 40.
18. Gliek as Du Mi schickt hest in de Welt, so schick Ik se ok in de Welt.
19. Ik hillig Mi Sülbn för se, up dat ok se hillig makt sünd in de Wahrheit.1. Cor.1, 2.30.Ebr.2, 11.
20. Ik be’ awer nich alleen för se, sonnern ok för de, de dörch ehr Wort an Mi glöven ward,Joh.20, 31.
21. Up dat se alle eens sünd, gliek as Du, Vader, in Mi, un Ik in Di; dat ok se in Uns eens sünd, up dat de Welt glöven deiht, dat Du Mi schickt hest.Gal.3, 28.
22. Un Ik hef se geven de Herrlichkeit, de Du Mi geven hest, dat se eens sünd, gliek as Wi eens sünd.Apost.4, 32.
23. Ik bün in se, un Du in Mi, up dat se vullkamen sünd in eens, un de Welt erkenn’ deiht, dat Du Mi schickt hest, un se leef hest, gliek as Du Mi leef hebben deihst.1. Cor.6, 17.
24. Vader, Ik will, dat, wo Ik bün, ok de bi Mi sünd, de Du Mi geven hest, up dat se Min Herrlichkeit seht, de Du Mi geven hest; denn Du hest Mi leef hatt, bevör de Welt gründt war.Joh.12, 26.
25. Gerechte Vader, de Welt kennt Di nich; Ik awer kenn Di un düsse erkennt, dat Du Mi schickt hest.
26. Un Ik hef se Din Nam apenbart, un will se em apenbarn, up dat de Leev, mit de Du Mi leef hebben deihst, wes’ in se, un Ik in se.
1. Do JEsus düt redt harr, gung He ut mit Sin Jüngers öwer de Bek Kidron; dar weer en Garn, dar gung JEsus un Sin Jüngers in.Matth.26, 36.Mark.14, 32.2. Sam. 15, 23.
2. Judas awer, de Em verraden dä, wuß den Ort ok; denn JEsus keem öfters dar mit Sin Jüngers tosam.Luk.21, 37.
3. As nu Judas mit sik nahmen harr den Hupen, un de Hohenpresters un Pharisäers ehr Deeners, kummt he darhen mit Fackeln, Lampen, un Waffen.Matth.26, 47.
4. As nu JEsus weten dä Allns, dat Em tostöten schull, gung He rut, un sprok to se: Wen sökt ji?
5. Se antworten Em: JEsus vun Nazareth. JEsus sprickt to se: Ik bün dat. Judas awer, de Em verraden dä, stunn ok bi se.
6. As nu JEsus to se sprok: »Ik bün dat,« weeken se torügg, un fulln dal up de Eer.
7. Do frog He se nochmal: Wen sökt ji? Se awer sproken: JEsus vun Nazareth.
8. JEsus antwort: Ik hef ju seggt, dat Ik dat bün. Sökt ji denn Mi, so lat düsse gahn.
9. (Up dat dat Wort erfüllt war, wat He seggen dä: »Ik hef keen vun de verlarn, de Du Mi geven hest.«)
10. Do harr Simon Petrus en Swerdt, un he trock dat ut, un slog na den Hohenprester sin Knecht, un hau em sin rechte Ohr af; un de Knecht heet Malchus.Matth.26, 51.Mark.14, 47.Luk.22, 50.
11. Do sprok JEsus to Petrus: Stek din Swerdt an sin Stä. Schall Ik den Kelch nich drinken, den Mi Min Vader geven hett?Matth.20, 22.Ps.110, 7.
12. Dat Volk awer, un de Oberhauptmann, un de Juden ehr Deeners neemen JEsus, un bunn’ Em.Matth.26, 57.Mark.14, 53.
13. Un föhrn Em toeerst to Hannas, de weer Kaiphas sin Fru ehr Vader, de düt Jahr Hoheprester weer.Matth.26, 57.Mark.14, 53.Luk.22, 54.
14. Dat weer awer Kaiphas, de de Juden raden dä, dat weer gut, dat en Minsch umbrocht war för dat Volk.Joh.11, 50.
15. Simon Petrus awer folg JEsus na, un en anner Jünger. Düsse Jünger weer den Hohenprester bekannt, un gung mit JEsus rin in den Hohenprester sin Pallast.
16. Petrus awer stunn buten vör dat Dohr. Do gung de anner Jünger, de den Hohenprester bekannt weer, rut, un sprok mit de Dohrwächtersch, un föhr Petrus rin.Matth.26, 69.
17. Do sprok de Deern, de Dohrwächtersch, to Petrus: Büst du nich ok een vun düssen Minschen Sin Jüngers? He sprok: Ik bün dat nich.
18. Dar stunn awer de Knechten un Deeners, un harrn en Füer vun Holtkahln anmakt, denn dat weer kold, un se warmden sik. Petrus awer stunn bi se, un warm sik.
19. Awer de Hoheprester frog JEsus na Sin Jüngers un na Sin Lehr.
20. JEsus antwort em: Ik hef frie öffentlich redt vör de Welt. Ik hef alle Tied lehrt in de Schol un in den Tempel, dar alle Juden tosamen kamt, un hef nicks int Verborgene redt.Luk.2, 46.4, 14.15.Joh.7, 14.26.
21. Wat fragst du Mi darna? Frag de darna, de hört hebbt,wat Ik to se redt hef: süh, desülbn weet, wat Ik seggt hef.
22. As He awer dat reden dä, geev een vun de Deeners, de darbi stunn, JEsus en Slag int Gesicht un sprok: Schast Du den Hohenprester so antworten?1. Kön. 22, 24.
23. JEsus antwort: Hef Ik öwel redt, so bewies’, dat dat bös is; hef Ik awer recht redt, warum sleist du Mi denn?
24. Un Hannas schick Em bun’n to den Hohenprester Kaiphas.
25. Simon Petrus awer stunn un warm sik. Do sproken se to em: Büst du nich een vun Sin Jüngers? He leugnen dat awer, un sprok: Ik bün dat nich.Matth.26, 58.69.
26. Sprickt een vun den Hohenprester sin Knechts, en Fründ vun den, den Petrus dat Ohr afhaut harr: Seeg ik di nich in den Garn bi Em?
27. Do leugnen Petrus nochmals; un alsbald kreih de Hahn.
28. Do föhrn se JEsus vun Kaiphas vör dat Richthus. Un dat weer fröh Morgens. Un se gungen nich in dat Richthus, up dat se nich unrein warn, sonnern Ostern eten kunn’.Matth.27, 2.Mark.15, 1.
29. Do gung Pilatus to se rut, un sprok: Wat bringt ji vör Klag’ gegen düssen Minsch?
30. Se antworten un sproken to Em: Weer düsse nich en Öweldäder, wi harrn Em di nich utlevert.
31. Do sprok Pilatus to se: So nehmt ji Em hen, un richt Em na ju Gesetz. Do sproken de Juden to Em: Wi dörft Nüms dod maken;Joh.19, 6.
32. (Up dat erfüllt war JEsus Sin Wort, dat He sä, as He andüden dä, wat för en Dod He starven war.)Matth.20, 19.Mark.10, 33.Luk.18, 32.
33. Do gung Pilatus wedder rin in dat Richthus, un reep JEsus, un sprok to Em: Büst Du de Juden ehr König?Matth.27, 11.Luk.23, 3.
34. JEsus antwort: Redst du dat vun di sülbn? oder hebbt anner di dat vun Mi seggt?
35. Pilatus antwort: Bün ik en Jud? Din Volk un de Hohenpresters hebbt Di mi öwerlevert. Wat hest Du dahn?
36. JEsus antwort: Min Riek is nich vun düsse Welt. Weer Min Riek vun düsse Welt, Min Deeners warn darför kämpfen, dat Ik de Juden nich öwerlevert war; awer nu is Min Riek nich vun hier.Joh.6, 15.
37. Do sprok Pilatus to Em: So büst Du doch en König? JEsus antwort: Du seggst dat, Ik bün en König. Ik bün darto gebarn un in de Welt kamen, dat Ik de Wahrheit betügen schall. Wer ut de Wahrheit is, de hört Min Stimm.1. Tim.6, 13.
38. Sprickt Pilatus to Em: Wat is Wahrheit? Un as he dat seggt harr, gung he wedder rut to de Juden, un sprickt to se: Ik finn keen Schuld an Em.Matth.27, 23.Mark.15, 14.Luk.23, 14.
39. Ji hebbt awer en Gewohnheit, dat ik ju een up Ostern losgeven doh; wüllt ji nu, dat ik ju de Juden ehrn König los geven schall?Matth.27, 15.
40. Do schreegen se wedder alltosam, un sproken: Nich düssen, sonnern Barabbas! Barabbas awer weer en Mörder.Matth.27, 20.Mark.15, 11.Luk.23, 18.
1. Do neem Pilatus JEsus, un geißel Em.Matth.27, 26.27.Mark.10, 34.15, 15.
2. Un de Kriegsknechts flochten en Kron vun Dorn, un setten se up Sin Kopp, un trocken Em en Purpurkleed an.Matth.27, 29.
3. Un sproken: Wes’ gröt’, leeve Judenkönig! un slogen Em int Gesicht.Matth.26, 67.
4. Do gung Pilatus wedder rut, un sprok to se: Seht, ik föhr Em rut to ju, dat ji erkennen doht, dat ik keen Schuld an Em finn doh.
5. Also gung JEsus rut, un drog en Dornkron un en Purpurmantel. Un he sprok to se: Seht, wat is dat en Minsch!
6. As Em de Hohenpresters un de Deeners seegen, schreegen se, un sproken: Krüzig! krüzig! Pilatus sprickt to se: Nehmt ji Em hen, un krüzigt Em; denn ik finn keen Schuld an Em.
7. De Juden antworten em: Wi hebbt en Gesetz, un na dat Gesetz schall He starven; denn He hett Sik Sülbn to GOtt Sin Söhn makt.3. Mos. 24, 15. 16. 5. Mos. 18, 20.
8. As Pilatus dat Wort hörn dä, kreeg he noch mehr Angst;
9. Un gung wedder rin in dat Richthus, un sprickt to JEsus: Woher büst Du? Awer JEsus geev em keen Antwort.Joh.18, 33.
10. Do sprok Pilatus to Em: Sprickst Du nich mit mi? Weest Du nich, dat ik Macht hef, Di to krüzigen, un Macht hef, Di los to geven?
11. JEsus antwort: Du harrst keen Macht öwer Mi, wenn se di nich vun baben geven weer; darum, de Mi di öwerlevert hett, de hett gröttere Sünn.
12. Vun dar an söch Pilatus, woans he Em los laten kunn. De Juden awer schreegen, un sproken: Lettst du düssen los, so büst du den Kaiser sin Fründ nich; denn wer sik to’n König maken deiht, de is gegen den Kaiser.
13. As Pilatus dat Wort hörn dä, föhr he JEsus rut, un sett sik up den Richtstohl, an de Stä, de dar heet Steendeel’ up Hebräisch awer Gabbatha.
14. Dat weer awer de Rüstdag up Ostern, um de sößte Stunn. Un he sprickt to de Juden: Seht, dat is ju König!
15. Se schreegen awer: Weg, weg mit Den! Krüzig Em! Sprickt Pilatus to se: Schall ik ju König krüzigen? De Hohenpresters antworten: Wi hebbt keen König, as den Kaiser.
16. Do öwergev he Em, dat He krüzigt war. Se neemen awer JEsus, un föhrn Em hen.
17. Un He drog Sin Krüz, un gung rut na de Stä, de dar heet:Schädelstä, wat heet up Hebräisch: Golgatha.Matth.27, 33.
18. Dar krüzigten se Em, un mit Em twee annere up jede Sied vun Em een, JEsus awer merrn mank.
19. Pilatus awer schreev en Öwerschrift un sett se up dat Krüz, un weer schreven: »JEsus vun Nazareth, de Juden ehr König!«
20. Düsse Öwerschrift les’ten veele Juden; denn de Stä, dar JEsus krüzigt war, weer neeg bi de Stadt. Un dat weer schreven in hebräische, griechische un latinsche Sprak.
21. Do sproken de Juden ehr Hohenpresters to Pilatus: Schriev nich: »De Juden ehr König,« sonnern, dat He seggt hett: »Ik bün de Juden ehr König.«
22. Pilatus antwort: Wat ik schreven hef, dat hef ik schreven.
23. De Kriegsknechts awer, as se Christus krüzigt harrn, neemen se Sin Kleder, un maken veer Deele, en jeden Kriegsknecht een Deel, darto den Rock. De Rock awer weer nich neiht, vun baben an wevt dörch un dörch.Matth.27, 35.Mark.15, 24.
24. Do sproken se ünner enanner: »Lat uns den nich tweisnieden, sonnern darum lotten, wer em hebben schall,« up dat erfüllt war de Schrift, de dar seggt: »Se hebbt Min Kleder mank sik deelt, un hebbt um Min Rock dat Lott smeten.« Düt dän de Kriegsknechten.
25. Dar stunn awer bi dat Krüz JEsus Sin Moder, un Sin Moder ehr Swester, Maria, Kleophas sin Fru, un Maria Magdalena.
26. As nu JEsus Sin Moder seeg, un den Jünger, de darbi stunn, den He leef harr, sprickt He to Sin Moder: Fru, süh, dat is din Söhn!
27. Darna sprickt He to den Jünger: Süh, dat is din Moder! Un vun de Stunn an neem de Jünger se to sik.
28. Darna, as JEsus weten dä, dat Allns vullbrocht weer, up dat de Schrift erfüllt war, sprickt He: Ik bün döstig!
29. Dar stunn en Fatt vull Etig. Se awer füllten en Swamm mit Etig, un lä’n den um en Ysop, un heeln Em dat an den Mund.Ps.69, 22.
30. As nu JEsus den Etig to Sik nahm harr, sprok He: »Dat is vullbrocht,« un leet den Kopp dalhangen, un weer dod.
31. De Juden awer, wiel dat Rüstdag weer, dat de Lieknams nich den Sabbat öwer an dat Krüz blieven dän, (denn düsse Sabbatsdag weer en grote Fierdag) beden se Pilatus, dat ehr Been braken, un se afnahm warn.
32. Do keemen de Kriegsknechts, un broken den eersten de Been, un denn den annern, de mit em krüzigt weer.
33. As se awer to JEsus keemen, as se seegen, dat He all dod weer, broken se Em de Been nich;
34. Sonnern een vun de Kriegsknechten mak Sin Sied apen mit en Lanz, un gliek darup keem Blot un Water rut.
35. Un de dat sehn hett, de hett dat betügt, un sin Tügnis is wahr; un desülve weet, dat he de Wahrheit seggen deiht, up dat ok ji glöven doht.
36. Denn düt is geschehn, dat de Schrift erfüllt war: »Ji schüllt Em keen Knaken entwei breken.«2. Mos. 12, 46.
37. Un noch eenmal sprickt en anner Schrift: »Se ward sehn, in weken se staken hebbt.«Zach. 12, 10. Offenb.1, 7.
38. Darna be’ Joseph vun Arimathia, de en Jünger vun JEsus weer, Pilatus, doch heemlich ut Furcht vör de Juden, dat he much JEsus Sin Lieknam afnehm. Un Pilatus verlöv em dat. Deswegen keem he, un neem JEsus Sin Lieknam af.
39. Dar keem awer ok Nikodemus, de vörmals bi de Nacht to JEsus kam weer, un broch Myrrhen un Aloe mank enanner, bi hunnert Pund.Joh.3, 2.Matth.2, 11.
40. Do neemen se JEsus Sin Lieknam, un bun’n Em in linnen Döker mit Spezerien, as de Juden to begraven pleggt.
41. Dar weer awer an de Stä, wo He krüzigt war, en Garn, un in den Garn en nie Graf, in dat vörher noch Nüms leggt weer.
42. Darhen lä’n se JEsus, wegen de Juden ehrn Rüstdag, wiel dat Graf neeg bi weer.
1. An enn vun de Sabbats kummt Maria Magdalena fröh, as dat noch düster weer, na dat Graf, un süht, dat de Steen vun dat Graf weg weern.Matth.28, 1.Mark.16, 1.Luk.24, 1.
2. Do löppt se, un kummt to Simon Petrus, un to den annern Jünger, den JEsus leef harr, un sprickt to se: Se hebbt den HErrn wegnahm ut dat Graf, un wi weet nich, wo se Em henleggt hebbt.
3. Do gung Petrus un de anner Jünger rut, un keemen an dat Graf.Luk.24, 12.
4. De beiden leepen awer tosamen, un de anner Jünger leep vörut, flinker as Petrus, un keem toeerst na dat Graf.
5. Kiekt rin, un süht dat Linnen leggt; he gung awer nich rin.
6. Do keem Simon Petrus em na, un gung rin in dat Graf, un süht dat Linnen leggt,
7. Un dat Sweetdok, dat JEsus um den Kopp bun’n weer, nich bi dat Linnen leggt, sonnern up de Sied tosamen wickelt an en besonnern Ort.Joh.11, 44.
8. Do gung ok de anner Jünger rin, de toeerst na dat Graf kamen weer, un seeg, un glöv dat.
9. Denn se wussen de Schrift noch nich, dat He vun de Doden upstahn muß.
10. Do gungen de Jüngers wedder na Hus.
11. Maria awer stunn vör dat Graf, un ween buten. As se nu weenen dä, kiek se na dat Graf rin,
12. Un süht twee Engels mit witte Kleder sitten, een to’n Kopp-Enn, den annern to Föten,wo se JEsus Sin Lieknam henleggt harrn.Matth.28, 5.6.Mark.16, 5.
13. Un desülbn sproken to se: Fru, wat weenst du? Se sprickt to se: Se hebbt min HErrn wegnahm, un ik weet nich, wo se Em henleggt hebbt.
14. Un as se dat seggen dä, dreih se sik rum, un süht JEsus stahn, un wuß nich, dat dat JEsus weer.Matth.28, 9.Mark.16, 9.
15. Sprickt JEsus to se: Fru, wat weenst du? Wen söchst du? Se meent, dat weer de Garner, un sprickt to em: Herr, hest du Em wegdragen, so segg mi, wo hest du Em henleggt? so will ik Em haln.
16. Sprickt JEsus to se: Maria! Do dreih se sik um, un sprickt to Em: Rabbuni, dat heet Meister.
17. Sprickt JEsus to se: Fat Mi nich an; denn Ik bün noch nich upfahrn to Min Vader. Gah awer hen to Min Bröders, un segg se: Ik fahr up to Min Vader un to ju Vader, to Min GOtt un to ju GOtt.Ps.22, 23.Ebr.2, 11.12.
18. Maria Magdalena kummt, un verkünnigt de Jüngers: Ik hef den HErrn sehn, un düt hett He to Mi seggt.Mark.16, 10.1. Mos. 32, 30.
19. An den Abend awer vun densülbn Sabbat, as de Jüngers versammelt un de Döhrn slaten weern ut Furcht vör de Juden, keem JEsus, un trä midden rin, un sprok to se: Freden wes’ mit ju!Luk.24, 36.
20. Un as He dat seggen dä, leet He se de Hann un Sin Sied sehn. Do warn de Jüngers froh, dat se den HErrn seegen.1. Joh.1, 1.
21. Do sprok JEsus awermals to se: Freden wes’ mit ju! Gliek as Mi de Vader schickt hett, so schick Ik ju.Jes. 61, 1. Joh.17, 18.
22. Un as He dat seggen dä, blas’ He se an, un sprickt to se: Nehmt hen den hilligen GEist!
23. Weken ji de Sünden erlaten doht, de sünd se erlaten, un weken ji se beholn doht, de sünd se beholn.Matth.16, 19.18, 18.
24. Thomas awer, een vun de Twölf, de dar heet Tweschen, weer nich bi se, as JEsus keem.
25. Do sä’n de annern Jüngers to em: Wi hebbt den HErrn sehn. He awer sprok to se: Dat wes’ denn, dat ik in Sin Hann sehn doh de Nagelmals, un legg min Hann in Sin Sied, will Ik dat nich glöven.Joh.19, 34.
26. Un na acht Dag’ weern awermals Sin Jüngers darbinnen, un Thomas mank se. Kummt JEsus, as de Döhrn toslaten weern, un tritt merrn rin, un sprickt: Freden wes’ mit ju!
27. Darna sprickt He to Thomas: Gif din Finger her, un süh Min Hann an; un gif din Hand her, un legg se in Min Sied; un wes’ nich unglövig, sonnern glövig.
28. Thomas antwort, un sprok to Em: Min HErr, un Min GOtt!1. Kön. 18, 39.
29. Sprickt JEsus to em: Wiel du Mi sehn hest, Thomas,so glövst du. Selig sünd, de nich seht, un doch glövt.1. Pet.1, 8.
30. Ok veele anner Teken dä JEsus vör Sin Jüngers, de nich schreven sünd in düt Bok.
31. Düsse awer sünd schreven, up dat ji glöven doht, JEsus is de Christ, GOtt Sin Söhn, un dat ji dörch de Glov dat Leven hebbt in Sin Nam.1. Joh.5, 13.
1. Darna apenbar JEsus Sik awermals Sin Jüngers an den See bi Tiberias. He apenbar Sik awer also.
2. Dar weern bi enanner Simon Petrus, un Thomas, de dar heet Tweschen, un Nathanael, vun Kana ut Galiläa, un Zebedäus sin Söhns, un annere twee vun Sin Jüngers.
3. Sprickt Simon Petrus to se: Ik will hen to fischen gahn. Se sproken to em: So wüllt wi mit di gahn. Se gungen rut, un stegen gliek in dat Schipp, un in düsse Nacht fungen se nicks.Luk.5, 5.
4. As dat awer nu Morgen war, stunn JEsus an dat Öwer; awer de Jüngers wussen nich, dat dat JEsus weer.Joh.20, 14.Luk.24, 16.
5. Sprickt JEsus to se: Kinner, hebbt ji nicks to eten? Se antworten Em: Nee.
6. He awer sprok to se: Smiet dat Nett ut up de rechte Sied vun dat Schipp, so ward ji fin’n. Do smeeten se ut, un kunn dat Nett nich trecken, wiel dat so vull Fisch weer.Luk.5, 4.
7. Do sprickt de Jünger, den JEsus leef harr, to Petrus: Dat is de HErr. As Simon Petrus hörn dä, dat de HErr dat weer, gört he dat Hemd um sik (denn he weer nakelt), un smeet sik in den See.
8. De annern Jüngers awer keemen up dat Schipp (denn se weern nich wiet vun’n Land, sonnern ungefehr twee hunnert Eln wiet af,) un trocken dat Nett mit de Fisch.
9. As se nu utstiegen dä’n up dat Land, seegen se Köhln leggt, un Fisch darup, un Brod.
10. Sprickt JEsus to se: Bringt her vun de Fisch, de ji nu fungen hebbt.
11. Simon Petrus steeg rin, un trock dat Nett up dat Land, vull grote Fisch, hunnert un dree un föftig. Un obgliek dar so veele weern, reet dat Nett doch nich twei.
12. Sprickt JEsus to se: Kamt un holt de Mahltied. Nüms awer mank de Jüngers dörf Em fragen: Wer büst Du? Denn se wussen, dat de HErr dat weer.
13. Do kummt JEsus, un nimmt dat Brod, un gift se dat, desglieken ok de Fisch.
14. Dat is nu dat drütte Mal, dat JEsus Sik Sin Jüngers apenbart hett, nadem He vun de Doden upstahn is.
15. As se nu de Mahltied holn harrn, sprickt JEsus to Simon Petrus: Simon Johanna, hest du Mi leever as Mi düsse hebbt? He sprickt to Em: Ja, HErr, Du weest, dat ik Di leef hef. Sprickt He to em: Weide Min Lämmer.
16. Sprickt He to’n annern Mal to em: Simon Johanna, hest du Mi leev? He sprickt to Em: Ja, HErr, Du weest, dat ik Di leev hev. Sprickt He to em: Weide Mien Schap.Apost.20, 28.1. Pet.5, 2.4.
17. Sprickt He to’n drüdden Mal to em: Simon Johanna, hest du Mi leev? Petrus wör trurig, dat He to’n drüdden Mal to em seggen dä: »Hest du Mi leev?« un sprok to Em: HErr, Du weest alle Dinge, Du weest, dat ik Di leev hev. Sprickt JEsus to em: Weide Mien Schap.Joh.16, 30.Sir. 42, 19. Bar. 3, 32.
18. Wahrlich, wahrlich, Ik segg Di: As du jünger weerst, görtest du di sülvst, un wanneltest, wo du hen wullst; wenn du awer old warst, warst du dien Hand utstrecken, un en annerer ward di de Gört umdohn, un föhren, wo du nich hen wullt.2. Pet.1, 14.
19. Dat sä He aver, um antodüden, mit wat för enen Dod he GOtt priesen wür. As He dat aver seggt har, sprickt He to em: Folge Mi na.
20. Petrus aver dreih sik üm, un seeg den Jünger folgen, den JEsus leev har, de ok an Sien Bost bi dat Abendeeten legen, un seggt har: HErr, wer is dat, de Di verraden deiht?Joh.13, 23.
21. As Petrus düssen seeg, sprickt he to JEsu: HErr, wat schall awer düsse?
22. JEsus sprickt to em: So Ik will, dat he blieven deiht, bet dat Ik kamen doh, wat geiht dat di an? Folge du Mi na.
23. Do gung en Red’ ut mank de Bröders: Düsse Jünger starvt nich. Un JEsus sprok nich to em: »He starvt nich,« sonnern: »So Ik will, dat he blieven deiht, bet Ik kamen doh, wat geiht dat di an?«
24. Düt is de Jünger, de vun düsse Dinge tügen deiht, un hett düt schreven. Un wi weeten, dat sien Tügnis wahrhaftig is.Joh.15, 27.
25. Dar sünd ock veel annere Dinge, de JEsus dahn hett, de, so se schulln een na dat annere beschreven warden, glöv ik, de Welt wor de Böker nich begriepen, de to beschrieven weern.