DE PLOEYERDe ploeijer wit fen luiterjen noch rêsten.Wy seagen him oan ’t wirk der al lang lêsten.—De tyd deaslaen, né dat is net syn foech;Hy wier der al foar wiken mei syn ploech.Op ’t selde lân al wiken oan it skrippen,Der warber twisken yn oan ’t eidetippen,Docht dat fortúten, sa’n ein, sûnder ein?It fyfte tsjel is soks wol yn ’e wein?Wy sjen dat oan, mar om ’t goed to bigripen,En min dy man mar yn syn wêzen liet!En wy mei ién healjier ris wer der kipen!Den sjogge wy der oars hwet, ploech noch eide;Gjin man mei hynsders, dy der mar stees giet:Mar ’t koalsiegûd as lean, yn pleats fen beide.1910.
De ploeijer wit fen luiterjen noch rêsten.Wy seagen him oan ’t wirk der al lang lêsten.—De tyd deaslaen, né dat is net syn foech;Hy wier der al foar wiken mei syn ploech.
Op ’t selde lân al wiken oan it skrippen,Der warber twisken yn oan ’t eidetippen,Docht dat fortúten, sa’n ein, sûnder ein?It fyfte tsjel is soks wol yn ’e wein?
Wy sjen dat oan, mar om ’t goed to bigripen,En min dy man mar yn syn wêzen liet!En wy mei ién healjier ris wer der kipen!
Den sjogge wy der oars hwet, ploech noch eide;Gjin man mei hynsders, dy der mar stees giet:Mar ’t koalsiegûd as lean, yn pleats fen beide.
1910.