DE SNIE EN DE STOARMWEINMANDat kin dat lytse flokje dwaen,Dat earst op ’e reedridersbaen,De izren wjûk t’oubinen leart;Dan nei de izren wei him keart.Hâld op! al driigst dou mei dyn fjûr,Yn ’t ligchem, en al naemst al foer,Ta lange rekken mei de deis,Hâld op! ropt ’t snieflokj’, mei dyn reis.De swarte man, dy steurt him net,Oan ’t flokje, dat him laeitsjend seit:Dat hy nei ophâlden him set.Der stegert ’t izren hynsder heech,Nou de earste sniedún foar him leit:Dat lyts wyt sniegûd brocht’ to weech.1909.
Dat kin dat lytse flokje dwaen,Dat earst op ’e reedridersbaen,De izren wjûk t’oubinen leart;Dan nei de izren wei him keart.
Hâld op! al driigst dou mei dyn fjûr,Yn ’t ligchem, en al naemst al foer,Ta lange rekken mei de deis,Hâld op! ropt ’t snieflokj’, mei dyn reis.
De swarte man, dy steurt him net,Oan ’t flokje, dat him laeitsjend seit:Dat hy nei ophâlden him set.
Der stegert ’t izren hynsder heech,Nou de earste sniedún foar him leit:Dat lyts wyt sniegûd brocht’ to weech.
1909.