IENSUNDER LEK EN BREKIk ha in man kend sjoch! der wier gjin better,Dat seach’k fen eftren yn, do’t hy der net mear wier.Ik hie him net forstien, dat seach ik letter,Do earst, do’t hy foar altyd de eagen slúten hie.Hy heth syn libben skrept for sisters en for broerren,It minste for himsels en ek for my it meast.Ta de úterste ein, sa lang syn jierren dûrren,Hy hie my ljeaf: ’t wier skrippen for my: earst.Dy man heth as in eale, beste libbe!Ik ha him yn dit stikje ris bitocht.Dy man wie my sa tige nei bisibbe!Hy wier myn Heit, for him scil’k stees de pet noch lichte!Hy libbet foart, omstrielt fen sinneljocht;En stiet op ’t foetstik fen de ear op hege bergenhichte.1908.
Ik ha in man kend sjoch! der wier gjin better,Dat seach’k fen eftren yn, do’t hy der net mear wier.Ik hie him net forstien, dat seach ik letter,Do earst, do’t hy foar altyd de eagen slúten hie.
Hy heth syn libben skrept for sisters en for broerren,It minste for himsels en ek for my it meast.Ta de úterste ein, sa lang syn jierren dûrren,Hy hie my ljeaf: ’t wier skrippen for my: earst.
Dy man heth as in eale, beste libbe!Ik ha him yn dit stikje ris bitocht.Dy man wie my sa tige nei bisibbe!
Hy wier myn Heit, for him scil’k stees de pet noch lichte!Hy libbet foart, omstrielt fen sinneljocht;En stiet op ’t foetstik fen de ear op hege bergenhichte.
1908.