MATTHEUS 6:26.Sjoch! ho ’t hja sjidsje en plantsje, alle minsken,Gjin plak, der net it op in bouen giet.De groun yn ’t sied: dat binn’ fen elts de winsken,Der is it skrippen om, fen ou de miett’.Der is gjin oar tinsbyld yn al dy herten,Hwer fen de hânnen warber bliûwe deis;Gjin tiid by de iene ef oare om ’t forletten.’t Giet sa fen moarns ta jouns, sa elke reis.’t Is ’t heechste, sa as ’t liket, hjir op ierde,By elk is ’t sykjen nei hjar greatste skat,Tadat de klokken jouns de rêstûr’ liede.For ’t ierdsk bistean mei eide, ploech en lodde;En wier de joun hjar net kaem oer it mot,Den wier der jimmer mar troch, skript en bodde.Elk bûgcht him nei de swarte groun,Dy fol ûnhúrichheden sit,Neat as in kliemske modderspit,Fol rottrich spil yn hiel it rounDy ierde yn de swierste rou,Djipswart lyk as de echte dea;Derhinne bûgt elk djip de lea,En beult de minsk’ him der om ou.Mar stees fordel slacht hy de eagen,Syn tinsen binne nei de groun,En ’t jing’ de hiele dei hja seagen,Wirdt krekt allyk op moarn wer foun.It scil sa trochgean ta de winter.For fûgelliet, ef blom, ef flinter,’t Jinge oars as skiente der by komt,Gjin sprake er fen, der nei to hearen,Nei kleurenmoais it each to kearen,„O né, nei ûndren is ’t bigearen,Neat wirdich oars yn hiel de romt.”Ut ierde binn’ wy, ja! út de ierde,En ierdsk is ’t minskelik bistean.Safolle er dat ús stees biswierde,Lykwols for gâns kinn’ w’út ’e wei gean.En is ús lichem ek út tsjef,Giet dat ek yn ’e groun, yn ’t grêf,Der is inEat, der mei forboun,Dat wol parfoarstnetyn ’e groun.Gjin minske kin dat by de namme.Wier is ’t, dat mei de lêste amme,As al it oar’ him heth bijoun,’t Mei flugge wjûk giet fen ’e groun.Krekt as it wachte nei dy tiid,S’as ’t fûgeltsje, dat tige bliid,Utrekt de fine stramme lea,Foart daedlik nei de winters dea,Dat sjocht net nei de swarte groun,Mar heth de blaue loften foun,Hweryn it hearlik sinneljocht,Him ’t moaiste lofliet sjongen docht.’t Klieûwt nei de wolkens ta omtrintMei de oaren: Himelboaden binn’ ’t.It is as wier ’t in Himelfeart,Hie’n wolkens net it styg’jen keard.Hja ha genôch oan sinneskyn,En oan de bolle Súdewyn,Hja kinn’ mei sa’n lyts bytsje ta,Dat rom genôch hja ’t jimmer ha.Heth ’t ljurkje mar eat blaue loft,Al is it deis mar in lyts skoft,In gêrsrân op it boulân heth,Hwer it him ris to rêsten set,In tropke lang útsketten gêrs,Dat nea komt ûnder seine ef mes,Dat him ta in smout nesje lient,Den is it ryk, nei dat it mient,Hwent God, de Hear, syn HimelheitIs ’t hwa yn ’t evangeelje seit:„Sjoch nei de blide fûgelkloft,Omheech der ynne blaue loft.Op siedsjen, rispjen gjin bistek;Lykwols ha hja gjin fiedsel brek.Hwent God is der ek oer de Heit,En soarget dat gjinien ea kleit.Der it finkje, dat sa lûd,(In hege alt) de sinne groet!Mei it brúnrea fen syn wjûk,Sjongt it liet fen libbenslok.Prizet God, dat elk it heart,Dat neat oan syn lok mankeart.Sa syn flugge kameraed,’t Gielfinkj’ dat oan reed en paed,Wennet ûnder njirrekrûd,Oan it koetsebeamt syn foetMei syn giele fearrepronkJimmer tichtbliûwt by syn honk.Hja binne net in skûrre ryk,Hja binne blide berntsjes lyk.Dy folgje hjar yn alles nei,En libje sa fen dei ta dei.Hja libje sûnder skûrren wol;Hjar skûrren binne lykwols fol.In sparpot for de kweade dei,Heth God de Hear for hjar oanlei.Omt Hy ha woe, dat hja parfoarst,’t Tankliet der for, it lytse boarst,To swier ’t nea foel, dat soargen net,Ién fen dy lytse sjongers heth.Sjoch my der dat moaie reabyntsje,’t Komt del mei it boartsjend wyntsje,Boarstje wûndere sêftrea,Aerdichst yn it hiele gea.’t Sjongt sa lang de simmersinne,Skynt troch ’t haegeboskje hinne,Hweryn feilich ’t nestje sit.En gjin wikel, der fen wit.Hark dit hege lûde sjongen,Moaije trilders, foarse gongen.Wirch nea, fen it sjongen drok’t Hearlikst liet fen fûgellok.Hie ’t nachtigealtsje ’t hawn to drok,Mei soarch for letter: wei it lok.De Skepper hie ’t „Heechliet” net heard,Dat de ierd’ ta’n Himel nou omkeart.It heth genôch oan ’t ikebledDat kinstich op malkoar is set,As giele stientsjes op ’e kant,’t Opmitselt sûnder bynt en spant.Mei ’n ôfdak fen in roazebled,Hwer ’t wyfke op de fiif aikes bredt.Der sit it yn in roazestrûk,In roazeblom sjocht sims to mûk,By ’t alderaerdigst maitiidsliet,’t Jing’ der fenbinnen wol omgiet.Hja ha oan ’t roazebeamt’ genôch,Fen ’t deade bled optimm’re honk,Om skûrretimm’rjen gjin getôch,Wiern’ bliid dat wer’n nij roaske blonk.Mar boppe al, dat God hjar nocht,To sjongen „’t heechste Heechliet brocht!En derom warre hja hjar sa.Ta Gods forhearlikens binn’ hja,De hiele dei skoan nedich wol,En sjonge ’t bosk fen teanen fol.Sa fol fen „Lof” is hjar it moed,Dat sjongend giet de dei fen hjoed,Oer yn de nije dei fen moarn.Nei middernacht giet ’t nij liet oan.Sims is hjar sang fen: „hânnen gear”,[23]Dat is ’t sêft sjongen, flúst’rjen, tear,Hja bidde en tankje yn hjar liet,’t Jing’ op in wolk nei boppen giet.Mei stroamt de dranch nei tank sa ta,Hjar, dat ’t wirdt ien, Halleluja!”[23]Bidde en tankje.It wird fen takomst en fen soarchHa hja net heard, hjar libben lang,’t Hoeft net: hja ha de wiste BoarchDer tinke s’oan stees yn hjar sang.De moskjes sels troch God bitocht,Bin troch Him, ûnderdak ek brocht.De sweltsjes mei hjar kinstich nêst,Ha mitsle oan ’e timpel fêst,By ’t altaer fen Gods Hillichdom,As minsken dwaen hja krekt oarsom,Hja bliûwe lyts yn al hjar dwaen:Omt Bibelbled hjar neamt: fornaem.De sweltsjes yn fluwielen kleanHa mar’n koart sangkje yn it boarst,Mar ’t sjongt for God it lykwols foarst,Ear dat hja moarns oan ’t nes’ljen gean.Hja boue wol in hearlik hûsForstoppe om rein en wyngebrûs,Mar net in skûrreromte ea,En gean fen honger dochs net dea.God ropt hjar hjearstmis bymalkar,En seit: „Nou mei de earebar,Ried Ik jimme oan: op Afrika!Is ’t bêst fen nou in setsje ta!”Forstean it sweltsje en de eiber ’t nêst,Mitseljen en ’t bouen bêst,Nea heth God beiden oarder jown,Ta skûrrebouen op ’e groun.God sei: „Ik blieu for alles „Boarch!Ha for de winter mar gjin soarch!”Wiern’ hja oan ’t skûrrebouen gien,En wier der net in sang ûntstien,Gjin kleppr’jen fen de earrebar.Fen ’t sweltsje gjin sweefjend lietsje om bar.Hark de klyster in Maertmoanne,Moars bitiids al foar de hoanne;Snie leit yett’ yn de ûnderwâlHeil en wyn alhiel en dal!Tankber for ien sinneblink’,Om to sjongen op dy wink’.By ’t reawirden fen ’e dage.Stien yn lijte fen ’e hage,Hiel in moarnsmiel lang al klear,Wer for de safolste kear.Sjonge, ’t útsjonge fen wille,Dat it boartsje der fen trille!Der for heth dy wille foun,Der for is dy ’t libben jown!Ta de lof en ta de ear,Fen de hege Himelhear.Witte net fen foarriedsskûrre.Krekt sa lang as ’t brieden dúorre,’n Skûle for it kinstich nêst.Yn in flakke spjirtûk fêst!Woeksen der gjin klysterbeien,Oan de griene hulsten net?As mei bloedkralen biset?Hwerfen tûzenen yett’ leijen,Do ’t mei Sell’ bigjoan to teijen,Der do ûnder, is ’t oars net?Sjoch! hja lieten God mar soargje;Him hjar wintertarring bargje,Dat hja mar trochsjongen koen’,En op God fortrouwe woen’!De swarte roeken dwaen net mei,Oan ’t jing’ de minske haget,Hwer nei hy sa bot jaget,Ha for de winter neat weilei.Hja tinke: Elia foerren wy,Nou scil God ús wol foerje.Mei koart ek ’t „moai waer” doerje,Fen skûrrebouwen blieûw’ wy frij,Oars scoe ús God ’t oplein ha.Omt wy gjin oarder krigen,Us foarâlders ’t nea digen,Bijoue w’ús der ek net ta.God heth ús jimmer boarge,En stees mar for ús soarge.Gjin oubiteljen komt der by,En binn’ fen rinte sels ek frij!Op oerwinnen ha wy gjin swak,Binn’ moai yn ús swartlekkens pak,’t Wirdt mei de tiid net skurf en feal,Dat wirdt net rea, dat wirdt net keal,Der bliûwt stees op de moaiste glim,Us klaeijinch, dermei wirdt ’t nea slim,Sa is it ek stees mei ús kost;De witnis, dat God op ús past,Is for ús lyts forstân genôch;For ’t nêst allinne mar getôch;En dermei is al ’t wirk ek dien,For skûrrebou gjin planke ef stien.De minsk troch syn grounwrotterij,Heth makke ús fen it switten frij.Yn de ierdedel, mar in heal stek,Der is ús skûrre; enfol elk fek.Wy ha de fûgeltsjes bilústre;De gong fen ’t fûgellibben ris;„’t Malkoar” oansjen, „ho waerd er flústre”,Oerlein, bislúten, sûnder mis.Dat pearke, dat kaem let delsaeijen,Oan kant, in bytsje yn ’e raeijen,(’t Wier de earste echte Maitiidsmoarn);’t Petear net lûd, oars as gewoan,Mar dit en dat wier goed forsteanber;„Gjin hûs ha ’k for in wyfke teanbar,Fen skûrrebouen wit ik neat!O né! sa heech ha ik net leard!Ik wenne yn ’t fjild ta nou, allinne,By de Sânsleat, yn de efterst finne;”Nou woe ik wol in wyfke ha!„Soa? Kin dat sounder skûrre ef sa?Al hiel en dal mar gjin krûpyntsje?Gjin trompen en gjin itenspyntsje?’k Freegje omt ik sels gjin wente ha,Allinne koe ’k mei weinich ta.Mar as ’t op ’t lêst bigjint to snijen,Binn’ j’ek den bang for hongerlijen?Ik ha gjin splint, alhiel gjin jild,Gjin hypotheken, lân net, fjild,Gjin hoedden, broekjes net, gjin jurken:’t Bin earrem, lyk as alle ljurken.Myn klaeijinch is oars net as skier,Myn dracht ienfâldich, sûnder swier.In kroantsje ha’k, oars neat, op ’t kopke,Sjoch mar: dat lytse fearretropke.It ienichst, ’t jing’ ik greatsk op bin.Dat sjit my nou sa krekt yn ’t sin.Dat’k fleane kin, mei fûle foarsje.Dat ’k ha in oargeltsje yn myn boarstje.„Nou ljeave kom! wy binne in pear!Wy smite ús ûnk en wille gear.Wy woll’ gjin soarch ha en nea kibje.En for ús Ljeaven Hear stees libje.”„Wy binne hjir foar God nou troud.Dat Hy ús boask syn Seine jout!”Sjong mantsje fen moarns ier, jouns let.Om’t wy fen neat ea ha forlet.Ik scil den ûnderwilen harkje,En ûngefear ús fjild ouparkje,Sadat ús bûrman nachtigeal,Oer heech en leech, hâldt mear as heal.”Wy binn’ hast Ingeltsjes, ha wjûkken,As dy, al binne ’t lang net sokken,As God, dy Himelboaden joech,In jefte is ’t for ús, tige omfoech!Om’t wy net iendris minsken binne,Wy boppe hjar, se hawwe allinne!Wy mei ús lyts fûgelforstân.Ho soarge net for ús Gods hân,Dat jimmertroch wy sjonge kinne,Net sjidsje en dochs de kost wol winne,Net rispje en dochs sa mei’n omsjoch.Soun komme er lâns, de winter troch.”En as it gealtsje giet oan ’t sjongen,Ut bûrskippings is ’t sa bidongen,Den woll’ wy harkje nei syn liet!Ho’t hy Gods greate dieden fiert.Dy heth wer oare gaven krige,Nou dy forstiet it sjongen tige,Dy sjongt noch moaijer as ik kin,Al sjong ik oars ek net sa min.Dy wol ek net fen soargen witteDe moaiste sang scoe hy forjitte,As hy sa om in ding fen neat,As wintersoargen en sa eat,Fen wintertarring oan to sjouwen,En sa ús Ljeaven Hear ’t fortrouwen,Opsei. Wei wier dan ’t moaiste fûgellietDat nou for Him nei boppen giet.”Ik wit net: ha jy David kend,De sjonger fen it Aldtestamint?De dichter fen safolle psallems,Dy opstigen mei de offerwallems,Fen út de heilge timpelromt?Nou der ek binn’ ús sangen komd;Wy krigen oargeltsjes to spyljen,Dy salang ’t blomt net giet oan ’t wyljen,Sjongt ’t oargeltje yn ús lyts boarst,Dy psalmen Davids daegliks foarst.Dy ha ús affaers oan him leard,Hy dy ta Skeppers lof bigeard.Binn’ komd ta ús oer folle ieûwen,Salang de wrâld stiet ek to bliûwen.Wy sjonge s’op dy moaije wizen,Hwerop ús affaers God al prizen,Wy leauwe: de Ingels harkje er nei,Sjong’ wy: de wolkens wirde wei:God sels sjocht wei den fen de heechen,Us mei Syn sinne oan, omleechen.Wy hâld’ er for, dat David earen,By ús affaers west heth to learen,Do Hy yn Bethlehem Ephrata,Syn kudden skiepkes ’r hie to hoeden,For wyld djiert en for oare noeden,Hwer wy nêst God de ear er fen ha.Wy sjen him op de Olyfsbergs siden,Dy tiid as hy net hie to striden,Mei ’t jing’ syn fé gefaerlik wier.De sangen fen de fûgelwizen,Dy God yn toanenskienens prizen,Ho hy der nei to harkjen stie.En ho hy ’t him net koe bigripe,Dat wy om foarriedsskûrre ef kipe,Net tochten for de winterdei;Mar krekt s’as lytse berntsjes dwaene,Net om de dei fen moarn eat jaene,Mar boartsje en sjonge al den dei.Dat leard’ him miskien ’t Godfortrouwen,Op Hwa hy wist by ûnk to bouwen,Troch neitinken hy der ta kaem,Syn psalmen drage er fen de stimpelDe psalmsang, dy út elke timpel,Sont do, de wei nei Gods troan naem.Miskien ha, fûgels wy der ta wjûkken.Sa bin w’oars sûnder ûngelokken,Hjir kaem fen ’t fiere Edenslân.Der yn woll’ w’ek op Ingels lykje,Ho koen’ w’oars hege loften sykje,Hien’ wy gjin Ingelwjûkjes hawn’!Sjoch Ingels binn’ as wy net ledich.Sjoch Ingels, dy ha ek niks nedich.Wy yn ús libben weinich mar.Hjar wirk is sjongen ta Gods eare,En kin wy net mei Hjar forkeare,Us wjûk bringt lykwolst neist oan Hjar.Wy witte er fen ho David earen,For Saul syn harptean die hearen,As dy mistreastich sims ris wier.Ef ’t ek dy sangen ’t miskien wiernen,Dy hja den op it spyltúch hiernen,Mis binne wy miskien net fier.Om Sauls moed eat te forsetten,Syn Godfortrouwen hie’r forgetten,En der troch spyl’ him David foar.Forlern wier Saul’s Godfortrouwen.Hy harke ’t ljeafst nei tjoenstersflouwen,Yn pleats fen nei ús fûgelkoar.Dat bliid stees is; gjin takomstwinsken,Dat boppe ierd’, fen wolkengrinzen,Net witte wol, hwerom den ek!Jimm’ minsken, mei jimm’ heech weardije,Fier boppe ús fûgelt, jimme swije?Mar Godfortrouen ha jimm’ brek!Gean minsken, jimme net dochs fier to boppe,De fûgeltsjes? hwer fen út blaue romt’,Fen himels koepel, hja Gods lof ûtroppe!Yn psalm en hymne, dat ta de ierde komt!Hja wolle mar gjin goud en sulver garje,Hwer dieven smjucht op ha, rust, mot!Net sjidsje om to rispen, net ’t iten sparje,Hwent for hjar soarget ommers jimmer God.Ho scoe God jimme den forjitte minsken!Jimm’ binn’ sa folle mear as ’t fûgelgûd,Wêz’ rêstich dos: ha net sa folle winsken!Lit soargje Dy, Dy Maitiids ier de sinne,Ta fruchtbermakking oer de ierde stjûrt,Sadat de winters wer jimme oerkomme kinne.Febr. en Maert 1912.
Sjoch! ho ’t hja sjidsje en plantsje, alle minsken,Gjin plak, der net it op in bouen giet.De groun yn ’t sied: dat binn’ fen elts de winsken,Der is it skrippen om, fen ou de miett’.
Der is gjin oar tinsbyld yn al dy herten,Hwer fen de hânnen warber bliûwe deis;Gjin tiid by de iene ef oare om ’t forletten.’t Giet sa fen moarns ta jouns, sa elke reis.
’t Is ’t heechste, sa as ’t liket, hjir op ierde,By elk is ’t sykjen nei hjar greatste skat,Tadat de klokken jouns de rêstûr’ liede.
For ’t ierdsk bistean mei eide, ploech en lodde;En wier de joun hjar net kaem oer it mot,Den wier der jimmer mar troch, skript en bodde.
Elk bûgcht him nei de swarte groun,Dy fol ûnhúrichheden sit,Neat as in kliemske modderspit,Fol rottrich spil yn hiel it rounDy ierde yn de swierste rou,Djipswart lyk as de echte dea;Derhinne bûgt elk djip de lea,En beult de minsk’ him der om ou.
Mar stees fordel slacht hy de eagen,Syn tinsen binne nei de groun,En ’t jing’ de hiele dei hja seagen,Wirdt krekt allyk op moarn wer foun.It scil sa trochgean ta de winter.For fûgelliet, ef blom, ef flinter,’t Jinge oars as skiente der by komt,Gjin sprake er fen, der nei to hearen,Nei kleurenmoais it each to kearen,„O né, nei ûndren is ’t bigearen,Neat wirdich oars yn hiel de romt.”
Ut ierde binn’ wy, ja! út de ierde,En ierdsk is ’t minskelik bistean.Safolle er dat ús stees biswierde,Lykwols for gâns kinn’ w’út ’e wei gean.En is ús lichem ek út tsjef,Giet dat ek yn ’e groun, yn ’t grêf,Der is inEat, der mei forboun,Dat wol parfoarstnetyn ’e groun.Gjin minske kin dat by de namme.Wier is ’t, dat mei de lêste amme,As al it oar’ him heth bijoun,’t Mei flugge wjûk giet fen ’e groun.
Krekt as it wachte nei dy tiid,S’as ’t fûgeltsje, dat tige bliid,Utrekt de fine stramme lea,Foart daedlik nei de winters dea,Dat sjocht net nei de swarte groun,Mar heth de blaue loften foun,Hweryn it hearlik sinneljocht,Him ’t moaiste lofliet sjongen docht.’t Klieûwt nei de wolkens ta omtrintMei de oaren: Himelboaden binn’ ’t.It is as wier ’t in Himelfeart,Hie’n wolkens net it styg’jen keard.
Hja ha genôch oan sinneskyn,En oan de bolle Súdewyn,Hja kinn’ mei sa’n lyts bytsje ta,Dat rom genôch hja ’t jimmer ha.Heth ’t ljurkje mar eat blaue loft,Al is it deis mar in lyts skoft,In gêrsrân op it boulân heth,Hwer it him ris to rêsten set,In tropke lang útsketten gêrs,Dat nea komt ûnder seine ef mes,Dat him ta in smout nesje lient,Den is it ryk, nei dat it mient,Hwent God, de Hear, syn HimelheitIs ’t hwa yn ’t evangeelje seit:„Sjoch nei de blide fûgelkloft,Omheech der ynne blaue loft.Op siedsjen, rispjen gjin bistek;Lykwols ha hja gjin fiedsel brek.Hwent God is der ek oer de Heit,En soarget dat gjinien ea kleit.
Der it finkje, dat sa lûd,(In hege alt) de sinne groet!Mei it brúnrea fen syn wjûk,Sjongt it liet fen libbenslok.Prizet God, dat elk it heart,Dat neat oan syn lok mankeart.Sa syn flugge kameraed,’t Gielfinkj’ dat oan reed en paed,Wennet ûnder njirrekrûd,Oan it koetsebeamt syn foetMei syn giele fearrepronkJimmer tichtbliûwt by syn honk.Hja binne net in skûrre ryk,Hja binne blide berntsjes lyk.Dy folgje hjar yn alles nei,En libje sa fen dei ta dei.Hja libje sûnder skûrren wol;Hjar skûrren binne lykwols fol.In sparpot for de kweade dei,Heth God de Hear for hjar oanlei.Omt Hy ha woe, dat hja parfoarst,’t Tankliet der for, it lytse boarst,To swier ’t nea foel, dat soargen net,Ién fen dy lytse sjongers heth.
Sjoch my der dat moaie reabyntsje,’t Komt del mei it boartsjend wyntsje,Boarstje wûndere sêftrea,Aerdichst yn it hiele gea.’t Sjongt sa lang de simmersinne,Skynt troch ’t haegeboskje hinne,Hweryn feilich ’t nestje sit.En gjin wikel, der fen wit.Hark dit hege lûde sjongen,Moaije trilders, foarse gongen.Wirch nea, fen it sjongen drok’t Hearlikst liet fen fûgellok.
Hie ’t nachtigealtsje ’t hawn to drok,Mei soarch for letter: wei it lok.De Skepper hie ’t „Heechliet” net heard,Dat de ierd’ ta’n Himel nou omkeart.It heth genôch oan ’t ikebledDat kinstich op malkoar is set,As giele stientsjes op ’e kant,’t Opmitselt sûnder bynt en spant.Mei ’n ôfdak fen in roazebled,Hwer ’t wyfke op de fiif aikes bredt.Der sit it yn in roazestrûk,In roazeblom sjocht sims to mûk,By ’t alderaerdigst maitiidsliet,’t Jing’ der fenbinnen wol omgiet.Hja ha oan ’t roazebeamt’ genôch,Fen ’t deade bled optimm’re honk,Om skûrretimm’rjen gjin getôch,Wiern’ bliid dat wer’n nij roaske blonk.Mar boppe al, dat God hjar nocht,To sjongen „’t heechste Heechliet brocht!En derom warre hja hjar sa.Ta Gods forhearlikens binn’ hja,De hiele dei skoan nedich wol,En sjonge ’t bosk fen teanen fol.Sa fol fen „Lof” is hjar it moed,Dat sjongend giet de dei fen hjoed,Oer yn de nije dei fen moarn.Nei middernacht giet ’t nij liet oan.
Sims is hjar sang fen: „hânnen gear”,[23]Dat is ’t sêft sjongen, flúst’rjen, tear,Hja bidde en tankje yn hjar liet,’t Jing’ op in wolk nei boppen giet.Mei stroamt de dranch nei tank sa ta,Hjar, dat ’t wirdt ien, Halleluja!”
[23]Bidde en tankje.
It wird fen takomst en fen soarchHa hja net heard, hjar libben lang,’t Hoeft net: hja ha de wiste BoarchDer tinke s’oan stees yn hjar sang.
De moskjes sels troch God bitocht,Bin troch Him, ûnderdak ek brocht.De sweltsjes mei hjar kinstich nêst,Ha mitsle oan ’e timpel fêst,By ’t altaer fen Gods Hillichdom,As minsken dwaen hja krekt oarsom,Hja bliûwe lyts yn al hjar dwaen:Omt Bibelbled hjar neamt: fornaem.
De sweltsjes yn fluwielen kleanHa mar’n koart sangkje yn it boarst,Mar ’t sjongt for God it lykwols foarst,Ear dat hja moarns oan ’t nes’ljen gean.
Hja boue wol in hearlik hûsForstoppe om rein en wyngebrûs,Mar net in skûrreromte ea,En gean fen honger dochs net dea.
God ropt hjar hjearstmis bymalkar,En seit: „Nou mei de earebar,Ried Ik jimme oan: op Afrika!Is ’t bêst fen nou in setsje ta!”
Forstean it sweltsje en de eiber ’t nêst,Mitseljen en ’t bouen bêst,Nea heth God beiden oarder jown,Ta skûrrebouen op ’e groun.God sei: „Ik blieu for alles „Boarch!Ha for de winter mar gjin soarch!”
Wiern’ hja oan ’t skûrrebouen gien,En wier der net in sang ûntstien,Gjin kleppr’jen fen de earrebar.Fen ’t sweltsje gjin sweefjend lietsje om bar.
Hark de klyster in Maertmoanne,Moars bitiids al foar de hoanne;Snie leit yett’ yn de ûnderwâlHeil en wyn alhiel en dal!Tankber for ien sinneblink’,Om to sjongen op dy wink’.By ’t reawirden fen ’e dage.Stien yn lijte fen ’e hage,Hiel in moarnsmiel lang al klear,Wer for de safolste kear.Sjonge, ’t útsjonge fen wille,Dat it boartsje der fen trille!Der for heth dy wille foun,Der for is dy ’t libben jown!Ta de lof en ta de ear,Fen de hege Himelhear.Witte net fen foarriedsskûrre.Krekt sa lang as ’t brieden dúorre,’n Skûle for it kinstich nêst.Yn in flakke spjirtûk fêst!Woeksen der gjin klysterbeien,Oan de griene hulsten net?As mei bloedkralen biset?Hwerfen tûzenen yett’ leijen,Do ’t mei Sell’ bigjoan to teijen,Der do ûnder, is ’t oars net?
Sjoch! hja lieten God mar soargje;Him hjar wintertarring bargje,Dat hja mar trochsjongen koen’,En op God fortrouwe woen’!
De swarte roeken dwaen net mei,Oan ’t jing’ de minske haget,Hwer nei hy sa bot jaget,Ha for de winter neat weilei.Hja tinke: Elia foerren wy,Nou scil God ús wol foerje.Mei koart ek ’t „moai waer” doerje,Fen skûrrebouwen blieûw’ wy frij,Oars scoe ús God ’t oplein ha.Omt wy gjin oarder krigen,Us foarâlders ’t nea digen,Bijoue w’ús der ek net ta.God heth ús jimmer boarge,En stees mar for ús soarge.Gjin oubiteljen komt der by,En binn’ fen rinte sels ek frij!
Op oerwinnen ha wy gjin swak,Binn’ moai yn ús swartlekkens pak,’t Wirdt mei de tiid net skurf en feal,Dat wirdt net rea, dat wirdt net keal,Der bliûwt stees op de moaiste glim,Us klaeijinch, dermei wirdt ’t nea slim,Sa is it ek stees mei ús kost;De witnis, dat God op ús past,Is for ús lyts forstân genôch;For ’t nêst allinne mar getôch;En dermei is al ’t wirk ek dien,For skûrrebou gjin planke ef stien.De minsk troch syn grounwrotterij,Heth makke ús fen it switten frij.
Yn de ierdedel, mar in heal stek,Der is ús skûrre; enfol elk fek.
Wy ha de fûgeltsjes bilústre;De gong fen ’t fûgellibben ris;„’t Malkoar” oansjen, „ho waerd er flústre”,Oerlein, bislúten, sûnder mis.Dat pearke, dat kaem let delsaeijen,Oan kant, in bytsje yn ’e raeijen,(’t Wier de earste echte Maitiidsmoarn);’t Petear net lûd, oars as gewoan,Mar dit en dat wier goed forsteanber;„Gjin hûs ha ’k for in wyfke teanbar,Fen skûrrebouen wit ik neat!O né! sa heech ha ik net leard!Ik wenne yn ’t fjild ta nou, allinne,By de Sânsleat, yn de efterst finne;”Nou woe ik wol in wyfke ha!„Soa? Kin dat sounder skûrre ef sa?Al hiel en dal mar gjin krûpyntsje?Gjin trompen en gjin itenspyntsje?’k Freegje omt ik sels gjin wente ha,Allinne koe ’k mei weinich ta.Mar as ’t op ’t lêst bigjint to snijen,Binn’ j’ek den bang for hongerlijen?Ik ha gjin splint, alhiel gjin jild,Gjin hypotheken, lân net, fjild,Gjin hoedden, broekjes net, gjin jurken:’t Bin earrem, lyk as alle ljurken.Myn klaeijinch is oars net as skier,Myn dracht ienfâldich, sûnder swier.In kroantsje ha’k, oars neat, op ’t kopke,Sjoch mar: dat lytse fearretropke.
It ienichst, ’t jing’ ik greatsk op bin.Dat sjit my nou sa krekt yn ’t sin.Dat’k fleane kin, mei fûle foarsje.Dat ’k ha in oargeltsje yn myn boarstje.
„Nou ljeave kom! wy binne in pear!Wy smite ús ûnk en wille gear.Wy woll’ gjin soarch ha en nea kibje.En for ús Ljeaven Hear stees libje.”„Wy binne hjir foar God nou troud.Dat Hy ús boask syn Seine jout!”
Sjong mantsje fen moarns ier, jouns let.Om’t wy fen neat ea ha forlet.Ik scil den ûnderwilen harkje,En ûngefear ús fjild ouparkje,Sadat ús bûrman nachtigeal,Oer heech en leech, hâldt mear as heal.”
Wy binn’ hast Ingeltsjes, ha wjûkken,As dy, al binne ’t lang net sokken,As God, dy Himelboaden joech,In jefte is ’t for ús, tige omfoech!Om’t wy net iendris minsken binne,Wy boppe hjar, se hawwe allinne!Wy mei ús lyts fûgelforstân.Ho soarge net for ús Gods hân,Dat jimmertroch wy sjonge kinne,Net sjidsje en dochs de kost wol winne,Net rispje en dochs sa mei’n omsjoch.Soun komme er lâns, de winter troch.”
En as it gealtsje giet oan ’t sjongen,Ut bûrskippings is ’t sa bidongen,Den woll’ wy harkje nei syn liet!Ho’t hy Gods greate dieden fiert.
Dy heth wer oare gaven krige,Nou dy forstiet it sjongen tige,Dy sjongt noch moaijer as ik kin,Al sjong ik oars ek net sa min.
Dy wol ek net fen soargen witteDe moaiste sang scoe hy forjitte,As hy sa om in ding fen neat,As wintersoargen en sa eat,Fen wintertarring oan to sjouwen,En sa ús Ljeaven Hear ’t fortrouwen,Opsei. Wei wier dan ’t moaiste fûgellietDat nou for Him nei boppen giet.”
Ik wit net: ha jy David kend,De sjonger fen it Aldtestamint?De dichter fen safolle psallems,Dy opstigen mei de offerwallems,Fen út de heilge timpelromt?Nou der ek binn’ ús sangen komd;Wy krigen oargeltsjes to spyljen,Dy salang ’t blomt net giet oan ’t wyljen,Sjongt ’t oargeltje yn ús lyts boarst,Dy psalmen Davids daegliks foarst.
Dy ha ús affaers oan him leard,Hy dy ta Skeppers lof bigeard.Binn’ komd ta ús oer folle ieûwen,Salang de wrâld stiet ek to bliûwen.
Wy sjonge s’op dy moaije wizen,Hwerop ús affaers God al prizen,Wy leauwe: de Ingels harkje er nei,Sjong’ wy: de wolkens wirde wei:God sels sjocht wei den fen de heechen,Us mei Syn sinne oan, omleechen.
Wy hâld’ er for, dat David earen,By ús affaers west heth to learen,Do Hy yn Bethlehem Ephrata,Syn kudden skiepkes ’r hie to hoeden,For wyld djiert en for oare noeden,Hwer wy nêst God de ear er fen ha.
Wy sjen him op de Olyfsbergs siden,Dy tiid as hy net hie to striden,Mei ’t jing’ syn fé gefaerlik wier.De sangen fen de fûgelwizen,Dy God yn toanenskienens prizen,Ho hy der nei to harkjen stie.
En ho hy ’t him net koe bigripe,Dat wy om foarriedsskûrre ef kipe,Net tochten for de winterdei;Mar krekt s’as lytse berntsjes dwaene,Net om de dei fen moarn eat jaene,Mar boartsje en sjonge al den dei.
Dat leard’ him miskien ’t Godfortrouwen,Op Hwa hy wist by ûnk to bouwen,Troch neitinken hy der ta kaem,Syn psalmen drage er fen de stimpelDe psalmsang, dy út elke timpel,Sont do, de wei nei Gods troan naem.
Miskien ha, fûgels wy der ta wjûkken.Sa bin w’oars sûnder ûngelokken,Hjir kaem fen ’t fiere Edenslân.Der yn woll’ w’ek op Ingels lykje,Ho koen’ w’oars hege loften sykje,Hien’ wy gjin Ingelwjûkjes hawn’!
Sjoch Ingels binn’ as wy net ledich.Sjoch Ingels, dy ha ek niks nedich.Wy yn ús libben weinich mar.Hjar wirk is sjongen ta Gods eare,En kin wy net mei Hjar forkeare,Us wjûk bringt lykwolst neist oan Hjar.
Wy witte er fen ho David earen,For Saul syn harptean die hearen,As dy mistreastich sims ris wier.Ef ’t ek dy sangen ’t miskien wiernen,Dy hja den op it spyltúch hiernen,Mis binne wy miskien net fier.
Om Sauls moed eat te forsetten,Syn Godfortrouwen hie’r forgetten,En der troch spyl’ him David foar.Forlern wier Saul’s Godfortrouwen.Hy harke ’t ljeafst nei tjoenstersflouwen,Yn pleats fen nei ús fûgelkoar.
Dat bliid stees is; gjin takomstwinsken,Dat boppe ierd’, fen wolkengrinzen,Net witte wol, hwerom den ek!Jimm’ minsken, mei jimm’ heech weardije,Fier boppe ús fûgelt, jimme swije?Mar Godfortrouen ha jimm’ brek!
Gean minsken, jimme net dochs fier to boppe,De fûgeltsjes? hwer fen út blaue romt’,Fen himels koepel, hja Gods lof ûtroppe!Yn psalm en hymne, dat ta de ierde komt!
Hja wolle mar gjin goud en sulver garje,Hwer dieven smjucht op ha, rust, mot!Net sjidsje om to rispen, net ’t iten sparje,Hwent for hjar soarget ommers jimmer God.
Ho scoe God jimme den forjitte minsken!Jimm’ binn’ sa folle mear as ’t fûgelgûd,Wêz’ rêstich dos: ha net sa folle winsken!
Lit soargje Dy, Dy Maitiids ier de sinne,Ta fruchtbermakking oer de ierde stjûrt,Sadat de winters wer jimme oerkomme kinne.
Febr. en Maert 1912.