XVI.
Maande en maande was daar reedsgerug van oorlog.Almal was die praat daaroor gewend;en elke ene het sy weg gegaansoos voor die tyd.En altyd werd die vraag gewoëweer en weer:sou’t kom of nie?Die vrese en die hoop het beurt om beurtmekanders plek geneem,—en baie het sig reeds gerus gestel.Maar plots’ling is die kansten slegste omgeslaan;die vyand soek die stryd, geen mense-handkan nou nog keer.Bedrywigheid is oralen gewoel.Te wapen! is die kreet.Leeftog word versamel en verpak.Van mens en dier word diens geverg.Die treine is vol.Banier en sanggelei die jonge burgers uit.En snikke, uit die skare, onderbreekdie afskeids vroom gebed,en seënwense.Roelof kom nie uit nie.Wat sou’t wees?’n Week gaan om,’n twede,na die dag dat hygesê het dat hy weerterug sou wees.’n Briefie kom daar eind’likmet berigdat hy met d’eerste klompwas mee-gegaan,en op die grense hom bevind:Oënbliklik was hy met sy perdtot krygsdiens opgeroep,en baie werksaam sinds die eerste dag.Daar kon nie aan gedink wordom nog eersna huis terug te kom.Die huis is stil op Uitkyk,net asofdaar ene uit begrawe is.Met ywer is tant’ Mieta weeraan werk gegaan,om oorvloed van gebaken alles wat maar lekker isgereed te maaken weg te stuur aan hom,„haar kind”.En klere moet hy hê en warme dek.Sy het nie rus nie,nag of dag.En as die grootste drukte nou bedaar,en syweer tyd het om te dink,moet Martjie en oom Kootjiebaie-maal gewaarhoe sy in stilte, as sy dinkdat hul nie sien nie,’n traan van kommer uit haar oë droog.As Martjie ’t merk, die eerste keer,dan tref ’t haar skokkend:wat! sou ma dan waarlik dink dat hulvir Roelf nie weer sal sien nie?Nee, aan so iets het sy selfnog nooit durf dink.Sou ’t moontlik wees?Sy kan ’t nie glo nie, nee!Maar van die dag af is daar in haar bors’n wurmpie wat daar vreet,en op haar jong gelaat’n trek van sorg,en in haar oog ’n blik van onrus bring.Vlugtig was sy afskeid daardie dag,sy maters was daarby,van oog tot oogen siel tot sielhet niks gepraat.’t Was nie anders of hy toe maar net’n groet tot weersiens had gegee.En ’t sou die laaste groet kan wees van hom?van hom, besitter van haar hart en wese!Nee!!Haar lewe was hy, elke dag,ten spyte van die kloofwat haar van hom moes skei,sy wese so met hare saamgeweefdat syso min haar kan verbeelin eie bestaan haarselwe te verliesas hom.Sal hy verdwyn in eew’gheids duisternisso sonder woord of teken eers aan haar?Sal sy hom eendag soek—sy weet nie waar—en sal hy as ’n vreemde weeswat haar nie ken;sal sy hom soek en nie kan vinde?O!Dan sal sy selfs te midde van ’n skaarvan hemellingeeensaam voel,soos ene in die eew’ge kou alleen,van d’hemelruim.Die eerste offers is gevalin vryheidskamp;die droewe mare hang op straat en plein.In klompies staan die mense,hier en daaren fluist’rend word gepraatvan die, wat almal het gekenen nooit die strate van hul dorpie weersal mag betree.En ’t lyk of elk een aan die ander vra:O, wat het ons begin, en waarsal d’einde wees?!Op Uitkyk kom berig dat Roelfverwond is in die slag....!Daar’s stilte in die kleine kring;in drie paar oë wel die trane opvan dank,dat wreder slag hul is gespaar.Maar deur die trane breek ’n glimlag heenvan trots!Die wond is nievan veel beduidenisen Roelf laat weet dat hyin weinig weke weer hersteld sal wees.Die weke kom en gaan,die lange maande,een vir een.En soos ’n blits uit wolke, onweer-swaar,kom senuwee-skokkend keer op keer berig,van stryd en dood.Op Uitkyk is die rus verdwyn,oom Kootjie, ook, verdrietig nog daarbydat ouderdom hom bindaan huis en haard.Dis sondagmôre en gure winterweer,maar vroeg is reeds tant’ Mieta en oom Kootna dorp gery,deur niks was hul te keer niewant daar is’n diens vandag vir diewat staan, en sterweop die veld van eer.Martjie is allénig tuis gebly.Sy’s voor die venster,buitetoe haar oog gerig.En grys en driestig is die winterdag:in lange rye lê die wolke,swaar gebank,eenselwig-vaal en roerloos, of hul sonog honderd jaar kan draalin trage rus—die folterpyne onge-agvan harte wat daar kwyn,van harte wat daar ween en bidom sonneskyn.Die wind wil maar gaan lê,want moeg gesugis reeds die oue eike voor die deur.Net nou en dankom nog ’n snikkie ná,as teën die ruit’n dooie blaartjie tik.Starend-wyd is Martjies oogin vèr gedagtes heeltemal verloor:sy dink aan hom.En onverklaarbaar is die raadsel nog vir haarhoekom hy tog haar liefde het versmaad,sy dink daar elke dag nog aan.Sy dink daaraanhoe sy gesien het somsdat hy’n stryd te strye had,asof hy in ’n weif’ling staan.En eendag, by ’n wending van haar hoof,so onverwags,het sy sy oog gevang, op haar gerig,vol trane en medely!....Dis net of in haar oog meteens’n flikkering is ontwaak,sy’s opgestaan en kuier sneldie kamer op en neer,soos iemand met ’n planwat nie kan wag nie:„wáarom had hy trane in sy oog„vir my?„wáarom, wáarom het hy my verstoot?„Ek sal, ek mag,„ek moet dit weet!„O, dat ek sou kan dink dat ek„te laat kan wees„om dit van hom te hoor!„Wat is dit wat my sê„dat ek geen dag verlore moet laat gaan„maar spoed moet maak?„Hoe het ek tog so lang nog hier kan bly!”By tuiskoms van tant’ Mieta en oom Kootis Martjie besig, by haar kas,haar klere uit te soek.Haar plan is gou vertel:sy sluit haar aanby die ambulans, die eerste wat weer gaan;verpleegsters word gevra,sy kan nie meerop haar laat wag,haar diens, as dogter van haar land,word ook geverg.Tant’ Mieta is bly,dat sy na Roelfie gaan,haar „kind”.Die moeder-oog het lang gewaarhoe Martjies hart aan homgegéwe was.En welgetroos dat eenmaal sou gebeurwat ook haar moederhart verlang,het sy maar stil gewag,vertrouend op die tyd.Sy weet ook wel wat jonge harte is;en wat sou dan kan hinder dat die tweemekander vind?
Maande en maande was daar reedsgerug van oorlog.Almal was die praat daaroor gewend;en elke ene het sy weg gegaansoos voor die tyd.En altyd werd die vraag gewoëweer en weer:sou’t kom of nie?Die vrese en die hoop het beurt om beurtmekanders plek geneem,—en baie het sig reeds gerus gestel.Maar plots’ling is die kansten slegste omgeslaan;die vyand soek die stryd, geen mense-handkan nou nog keer.Bedrywigheid is oralen gewoel.Te wapen! is die kreet.Leeftog word versamel en verpak.Van mens en dier word diens geverg.Die treine is vol.Banier en sanggelei die jonge burgers uit.En snikke, uit die skare, onderbreekdie afskeids vroom gebed,en seënwense.Roelof kom nie uit nie.Wat sou’t wees?’n Week gaan om,’n twede,na die dag dat hygesê het dat hy weerterug sou wees.’n Briefie kom daar eind’likmet berigdat hy met d’eerste klompwas mee-gegaan,en op die grense hom bevind:Oënbliklik was hy met sy perdtot krygsdiens opgeroep,en baie werksaam sinds die eerste dag.Daar kon nie aan gedink wordom nog eersna huis terug te kom.Die huis is stil op Uitkyk,net asofdaar ene uit begrawe is.Met ywer is tant’ Mieta weeraan werk gegaan,om oorvloed van gebaken alles wat maar lekker isgereed te maaken weg te stuur aan hom,„haar kind”.En klere moet hy hê en warme dek.Sy het nie rus nie,nag of dag.En as die grootste drukte nou bedaar,en syweer tyd het om te dink,moet Martjie en oom Kootjiebaie-maal gewaarhoe sy in stilte, as sy dinkdat hul nie sien nie,’n traan van kommer uit haar oë droog.As Martjie ’t merk, die eerste keer,dan tref ’t haar skokkend:wat! sou ma dan waarlik dink dat hulvir Roelf nie weer sal sien nie?Nee, aan so iets het sy selfnog nooit durf dink.Sou ’t moontlik wees?Sy kan ’t nie glo nie, nee!Maar van die dag af is daar in haar bors’n wurmpie wat daar vreet,en op haar jong gelaat’n trek van sorg,en in haar oog ’n blik van onrus bring.Vlugtig was sy afskeid daardie dag,sy maters was daarby,van oog tot oogen siel tot sielhet niks gepraat.’t Was nie anders of hy toe maar net’n groet tot weersiens had gegee.En ’t sou die laaste groet kan wees van hom?van hom, besitter van haar hart en wese!Nee!!Haar lewe was hy, elke dag,ten spyte van die kloofwat haar van hom moes skei,sy wese so met hare saamgeweefdat syso min haar kan verbeelin eie bestaan haarselwe te verliesas hom.Sal hy verdwyn in eew’gheids duisternisso sonder woord of teken eers aan haar?Sal sy hom eendag soek—sy weet nie waar—en sal hy as ’n vreemde weeswat haar nie ken;sal sy hom soek en nie kan vinde?O!Dan sal sy selfs te midde van ’n skaarvan hemellingeeensaam voel,soos ene in die eew’ge kou alleen,van d’hemelruim.Die eerste offers is gevalin vryheidskamp;die droewe mare hang op straat en plein.In klompies staan die mense,hier en daaren fluist’rend word gepraatvan die, wat almal het gekenen nooit die strate van hul dorpie weersal mag betree.En ’t lyk of elk een aan die ander vra:O, wat het ons begin, en waarsal d’einde wees?!Op Uitkyk kom berig dat Roelfverwond is in die slag....!Daar’s stilte in die kleine kring;in drie paar oë wel die trane opvan dank,dat wreder slag hul is gespaar.Maar deur die trane breek ’n glimlag heenvan trots!Die wond is nievan veel beduidenisen Roelf laat weet dat hyin weinig weke weer hersteld sal wees.Die weke kom en gaan,die lange maande,een vir een.En soos ’n blits uit wolke, onweer-swaar,kom senuwee-skokkend keer op keer berig,van stryd en dood.Op Uitkyk is die rus verdwyn,oom Kootjie, ook, verdrietig nog daarbydat ouderdom hom bindaan huis en haard.Dis sondagmôre en gure winterweer,maar vroeg is reeds tant’ Mieta en oom Kootna dorp gery,deur niks was hul te keer niewant daar is’n diens vandag vir diewat staan, en sterweop die veld van eer.Martjie is allénig tuis gebly.Sy’s voor die venster,buitetoe haar oog gerig.En grys en driestig is die winterdag:in lange rye lê die wolke,swaar gebank,eenselwig-vaal en roerloos, of hul sonog honderd jaar kan draalin trage rus—die folterpyne onge-agvan harte wat daar kwyn,van harte wat daar ween en bidom sonneskyn.Die wind wil maar gaan lê,want moeg gesugis reeds die oue eike voor die deur.Net nou en dankom nog ’n snikkie ná,as teën die ruit’n dooie blaartjie tik.Starend-wyd is Martjies oogin vèr gedagtes heeltemal verloor:sy dink aan hom.En onverklaarbaar is die raadsel nog vir haarhoekom hy tog haar liefde het versmaad,sy dink daar elke dag nog aan.Sy dink daaraanhoe sy gesien het somsdat hy’n stryd te strye had,asof hy in ’n weif’ling staan.En eendag, by ’n wending van haar hoof,so onverwags,het sy sy oog gevang, op haar gerig,vol trane en medely!....Dis net of in haar oog meteens’n flikkering is ontwaak,sy’s opgestaan en kuier sneldie kamer op en neer,soos iemand met ’n planwat nie kan wag nie:„wáarom had hy trane in sy oog„vir my?„wáarom, wáarom het hy my verstoot?„Ek sal, ek mag,„ek moet dit weet!„O, dat ek sou kan dink dat ek„te laat kan wees„om dit van hom te hoor!„Wat is dit wat my sê„dat ek geen dag verlore moet laat gaan„maar spoed moet maak?„Hoe het ek tog so lang nog hier kan bly!”By tuiskoms van tant’ Mieta en oom Kootis Martjie besig, by haar kas,haar klere uit te soek.Haar plan is gou vertel:sy sluit haar aanby die ambulans, die eerste wat weer gaan;verpleegsters word gevra,sy kan nie meerop haar laat wag,haar diens, as dogter van haar land,word ook geverg.Tant’ Mieta is bly,dat sy na Roelfie gaan,haar „kind”.Die moeder-oog het lang gewaarhoe Martjies hart aan homgegéwe was.En welgetroos dat eenmaal sou gebeurwat ook haar moederhart verlang,het sy maar stil gewag,vertrouend op die tyd.Sy weet ook wel wat jonge harte is;en wat sou dan kan hinder dat die tweemekander vind?
Maande en maande was daar reedsgerug van oorlog.Almal was die praat daaroor gewend;en elke ene het sy weg gegaansoos voor die tyd.En altyd werd die vraag gewoëweer en weer:sou’t kom of nie?Die vrese en die hoop het beurt om beurtmekanders plek geneem,—en baie het sig reeds gerus gestel.
Maande en maande was daar reeds
gerug van oorlog.
Almal was die praat daaroor gewend;
en elke ene het sy weg gegaan
soos voor die tyd.
En altyd werd die vraag gewoë
weer en weer:
sou’t kom of nie?
Die vrese en die hoop het beurt om beurt
mekanders plek geneem,—
en baie het sig reeds gerus gestel.
Maar plots’ling is die kansten slegste omgeslaan;die vyand soek die stryd, geen mense-handkan nou nog keer.
Maar plots’ling is die kans
ten slegste omgeslaan;
die vyand soek die stryd, geen mense-hand
kan nou nog keer.
Bedrywigheid is oralen gewoel.Te wapen! is die kreet.Leeftog word versamel en verpak.Van mens en dier word diens geverg.Die treine is vol.Banier en sanggelei die jonge burgers uit.En snikke, uit die skare, onderbreekdie afskeids vroom gebed,en seënwense.
Bedrywigheid is oral
en gewoel.
Te wapen! is die kreet.
Leeftog word versamel en verpak.
Van mens en dier word diens geverg.
Die treine is vol.
Banier en sang
gelei die jonge burgers uit.
En snikke, uit die skare, onderbreek
die afskeids vroom gebed,
en seënwense.
Roelof kom nie uit nie.Wat sou’t wees?’n Week gaan om,’n twede,na die dag dat hygesê het dat hy weerterug sou wees.
Roelof kom nie uit nie.
Wat sou’t wees?
’n Week gaan om,
’n twede,
na die dag dat hy
gesê het dat hy weer
terug sou wees.
’n Briefie kom daar eind’likmet berigdat hy met d’eerste klompwas mee-gegaan,en op die grense hom bevind:Oënbliklik was hy met sy perdtot krygsdiens opgeroep,en baie werksaam sinds die eerste dag.Daar kon nie aan gedink wordom nog eersna huis terug te kom.
’n Briefie kom daar eind’lik
met berig
dat hy met d’eerste klomp
was mee-gegaan,
en op die grense hom bevind:
Oënbliklik was hy met sy perd
tot krygsdiens opgeroep,
en baie werksaam sinds die eerste dag.
Daar kon nie aan gedink word
om nog eers
na huis terug te kom.
Die huis is stil op Uitkyk,net asofdaar ene uit begrawe is.Met ywer is tant’ Mieta weeraan werk gegaan,om oorvloed van gebaken alles wat maar lekker isgereed te maaken weg te stuur aan hom,„haar kind”.En klere moet hy hê en warme dek.Sy het nie rus nie,nag of dag.
Die huis is stil op Uitkyk,
net asof
daar ene uit begrawe is.
Met ywer is tant’ Mieta weer
aan werk gegaan,
om oorvloed van gebak
en alles wat maar lekker is
gereed te maak
en weg te stuur aan hom,
„haar kind”.
En klere moet hy hê en warme dek.
Sy het nie rus nie,
nag of dag.
En as die grootste drukte nou bedaar,en syweer tyd het om te dink,moet Martjie en oom Kootjiebaie-maal gewaarhoe sy in stilte, as sy dinkdat hul nie sien nie,’n traan van kommer uit haar oë droog.
En as die grootste drukte nou bedaar,
en sy
weer tyd het om te dink,
moet Martjie en oom Kootjie
baie-maal gewaar
hoe sy in stilte, as sy dink
dat hul nie sien nie,
’n traan van kommer uit haar oë droog.
As Martjie ’t merk, die eerste keer,dan tref ’t haar skokkend:wat! sou ma dan waarlik dink dat hulvir Roelf nie weer sal sien nie?Nee, aan so iets het sy selfnog nooit durf dink.Sou ’t moontlik wees?Sy kan ’t nie glo nie, nee!Maar van die dag af is daar in haar bors’n wurmpie wat daar vreet,en op haar jong gelaat’n trek van sorg,en in haar oog ’n blik van onrus bring.
As Martjie ’t merk, die eerste keer,
dan tref ’t haar skokkend:
wat! sou ma dan waarlik dink dat hul
vir Roelf nie weer sal sien nie?
Nee, aan so iets het sy self
nog nooit durf dink.
Sou ’t moontlik wees?
Sy kan ’t nie glo nie, nee!
Maar van die dag af is daar in haar bors
’n wurmpie wat daar vreet,
en op haar jong gelaat
’n trek van sorg,
en in haar oog ’n blik van onrus bring.
Vlugtig was sy afskeid daardie dag,sy maters was daarby,van oog tot oogen siel tot sielhet niks gepraat.’t Was nie anders of hy toe maar net’n groet tot weersiens had gegee.En ’t sou die laaste groet kan wees van hom?van hom, besitter van haar hart en wese!Nee!!Haar lewe was hy, elke dag,ten spyte van die kloofwat haar van hom moes skei,sy wese so met hare saamgeweefdat syso min haar kan verbeelin eie bestaan haarselwe te verliesas hom.Sal hy verdwyn in eew’gheids duisternisso sonder woord of teken eers aan haar?Sal sy hom eendag soek—sy weet nie waar—en sal hy as ’n vreemde weeswat haar nie ken;sal sy hom soek en nie kan vinde?O!Dan sal sy selfs te midde van ’n skaarvan hemellingeeensaam voel,soos ene in die eew’ge kou alleen,van d’hemelruim.
Vlugtig was sy afskeid daardie dag,
sy maters was daarby,
van oog tot oog
en siel tot siel
het niks gepraat.
’t Was nie anders of hy toe maar net
’n groet tot weersiens had gegee.
En ’t sou die laaste groet kan wees van hom?
van hom, besitter van haar hart en wese!
Nee!!
Haar lewe was hy, elke dag,
ten spyte van die kloof
wat haar van hom moes skei,
sy wese so met hare saamgeweef
dat sy
so min haar kan verbeel
in eie bestaan haarselwe te verlies
as hom.
Sal hy verdwyn in eew’gheids duisternis
so sonder woord of teken eers aan haar?
Sal sy hom eendag soek—sy weet nie waar—
en sal hy as ’n vreemde wees
wat haar nie ken;
sal sy hom soek en nie kan vinde?
O!
Dan sal sy selfs te midde van ’n skaar
van hemellinge
eensaam voel,
soos ene in die eew’ge kou alleen,
van d’hemelruim.
Die eerste offers is gevalin vryheidskamp;die droewe mare hang op straat en plein.In klompies staan die mense,hier en daaren fluist’rend word gepraatvan die, wat almal het gekenen nooit die strate van hul dorpie weersal mag betree.En ’t lyk of elk een aan die ander vra:O, wat het ons begin, en waarsal d’einde wees?!
Die eerste offers is geval
in vryheidskamp;
die droewe mare hang op straat en plein.
In klompies staan die mense,
hier en daar
en fluist’rend word gepraat
van die, wat almal het geken
en nooit die strate van hul dorpie weer
sal mag betree.
En ’t lyk of elk een aan die ander vra:
O, wat het ons begin, en waar
sal d’einde wees?!
Op Uitkyk kom berig dat Roelfverwond is in die slag....!Daar’s stilte in die kleine kring;in drie paar oë wel die trane opvan dank,dat wreder slag hul is gespaar.Maar deur die trane breek ’n glimlag heenvan trots!Die wond is nievan veel beduidenisen Roelf laat weet dat hyin weinig weke weer hersteld sal wees.
Op Uitkyk kom berig dat Roelf
verwond is in die slag....!
Daar’s stilte in die kleine kring;
in drie paar oë wel die trane op
van dank,
dat wreder slag hul is gespaar.
Maar deur die trane breek ’n glimlag heen
van trots!
Die wond is nie
van veel beduidenis
en Roelf laat weet dat hy
in weinig weke weer hersteld sal wees.
Die weke kom en gaan,die lange maande,een vir een.En soos ’n blits uit wolke, onweer-swaar,kom senuwee-skokkend keer op keer berig,van stryd en dood.Op Uitkyk is die rus verdwyn,oom Kootjie, ook, verdrietig nog daarbydat ouderdom hom bindaan huis en haard.
Die weke kom en gaan,
die lange maande,
een vir een.
En soos ’n blits uit wolke, onweer-swaar,
kom senuwee-skokkend keer op keer berig,
van stryd en dood.
Op Uitkyk is die rus verdwyn,
oom Kootjie, ook, verdrietig nog daarby
dat ouderdom hom bind
aan huis en haard.
Dis sondagmôre en gure winterweer,maar vroeg is reeds tant’ Mieta en oom Kootna dorp gery,deur niks was hul te keer niewant daar is’n diens vandag vir diewat staan, en sterweop die veld van eer.Martjie is allénig tuis gebly.Sy’s voor die venster,buitetoe haar oog gerig.
Dis sondagmôre en gure winterweer,
maar vroeg is reeds tant’ Mieta en oom Koot
na dorp gery,
deur niks was hul te keer nie
want daar is
’n diens vandag vir die
wat staan, en sterwe
op die veld van eer.
Martjie is allénig tuis gebly.
Sy’s voor die venster,
buitetoe haar oog gerig.
En grys en driestig is die winterdag:in lange rye lê die wolke,swaar gebank,eenselwig-vaal en roerloos, of hul sonog honderd jaar kan draalin trage rus—die folterpyne onge-agvan harte wat daar kwyn,van harte wat daar ween en bidom sonneskyn.Die wind wil maar gaan lê,want moeg gesugis reeds die oue eike voor die deur.Net nou en dankom nog ’n snikkie ná,as teën die ruit’n dooie blaartjie tik.
En grys en driestig is die winterdag:
in lange rye lê die wolke,
swaar gebank,
eenselwig-vaal en roerloos, of hul so
nog honderd jaar kan draal
in trage rus
—die folterpyne onge-ag
van harte wat daar kwyn,
van harte wat daar ween en bid
om sonneskyn.
Die wind wil maar gaan lê,
want moeg gesug
is reeds die oue eike voor die deur.
Net nou en dan
kom nog ’n snikkie ná,
as teën die ruit
’n dooie blaartjie tik.
Starend-wyd is Martjies oogin vèr gedagtes heeltemal verloor:sy dink aan hom.En onverklaarbaar is die raadsel nog vir haarhoekom hy tog haar liefde het versmaad,sy dink daar elke dag nog aan.Sy dink daaraanhoe sy gesien het somsdat hy’n stryd te strye had,asof hy in ’n weif’ling staan.En eendag, by ’n wending van haar hoof,so onverwags,het sy sy oog gevang, op haar gerig,vol trane en medely!....Dis net of in haar oog meteens’n flikkering is ontwaak,sy’s opgestaan en kuier sneldie kamer op en neer,soos iemand met ’n planwat nie kan wag nie:„wáarom had hy trane in sy oog„vir my?„wáarom, wáarom het hy my verstoot?„Ek sal, ek mag,„ek moet dit weet!„O, dat ek sou kan dink dat ek„te laat kan wees„om dit van hom te hoor!„Wat is dit wat my sê„dat ek geen dag verlore moet laat gaan„maar spoed moet maak?„Hoe het ek tog so lang nog hier kan bly!”
Starend-wyd is Martjies oog
in vèr gedagtes heeltemal verloor:
sy dink aan hom.
En onverklaarbaar is die raadsel nog vir haar
hoekom hy tog haar liefde het versmaad,
sy dink daar elke dag nog aan.
Sy dink daaraan
hoe sy gesien het soms
dat hy
’n stryd te strye had,
asof hy in ’n weif’ling staan.
En eendag, by ’n wending van haar hoof,
so onverwags,
het sy sy oog gevang, op haar gerig,
vol trane en medely!....
Dis net of in haar oog meteens
’n flikkering is ontwaak,
sy’s opgestaan en kuier snel
die kamer op en neer,
soos iemand met ’n plan
wat nie kan wag nie:
„wáarom had hy trane in sy oog
„vir my?
„wáarom, wáarom het hy my verstoot?
„Ek sal, ek mag,
„ek moet dit weet!
„O, dat ek sou kan dink dat ek
„te laat kan wees
„om dit van hom te hoor!
„Wat is dit wat my sê
„dat ek geen dag verlore moet laat gaan
„maar spoed moet maak?
„Hoe het ek tog so lang nog hier kan bly!”
By tuiskoms van tant’ Mieta en oom Kootis Martjie besig, by haar kas,haar klere uit te soek.Haar plan is gou vertel:sy sluit haar aanby die ambulans, die eerste wat weer gaan;verpleegsters word gevra,sy kan nie meerop haar laat wag,haar diens, as dogter van haar land,word ook geverg.
By tuiskoms van tant’ Mieta en oom Koot
is Martjie besig, by haar kas,
haar klere uit te soek.
Haar plan is gou vertel:
sy sluit haar aan
by die ambulans, die eerste wat weer gaan;
verpleegsters word gevra,
sy kan nie meer
op haar laat wag,
haar diens, as dogter van haar land,
word ook geverg.
Tant’ Mieta is bly,dat sy na Roelfie gaan,haar „kind”.Die moeder-oog het lang gewaarhoe Martjies hart aan homgegéwe was.En welgetroos dat eenmaal sou gebeurwat ook haar moederhart verlang,het sy maar stil gewag,vertrouend op die tyd.Sy weet ook wel wat jonge harte is;en wat sou dan kan hinder dat die tweemekander vind?
Tant’ Mieta is bly,
dat sy na Roelfie gaan,
haar „kind”.
Die moeder-oog het lang gewaar
hoe Martjies hart aan hom
gegéwe was.
En welgetroos dat eenmaal sou gebeur
wat ook haar moederhart verlang,
het sy maar stil gewag,
vertrouend op die tyd.
Sy weet ook wel wat jonge harte is;
en wat sou dan kan hinder dat die twee
mekander vind?