„Loof Hem, die u, al wat gij hebt misdreven,Hoeveel het zij, genadig wil vergeven,Uw krankheen kent en liefderijk geneest:Die van ’t verdarf uw leven wil verschoonen,Met goedheid en bermhertigheen u kronen,Die in den nood uw redder is geweest.[89]Moar, wat is ’t dat doar ruurt op de dêl?Grade kiekt op; en Sander kiekt op; en—de deur geet open. „Heere bezwieme! doar hei’j ze! Ielk met ’en jungske op den erm. Kindere minsen! doar hei’j ze! Franske en Kobus!” En—doar kust ’et ien de keukenkamer dat ’et klapt, en grootmoeder Grade mot de jungskes bekieken, de jungskes van Kobus en Franske; en Grade mot Franske óók bezien of ze niks is veranderd, went, siends dat Kobus veerman te R. wier, en ’t liefke meenam, is den tweeling er bijgekommen, begriep ie; moar nee, niks geen zier is ze veranderd; z’is krek nog ’et eigenst gebleven, en heur dan: ’t kust weer en ’t klawettert da’j lachen mot, en greinen, allebei tegeliek.Joa, Franske het geen rust of duur meer gehad; ze most en ze zou naar De Kniehorst, went, ieder joar kos voor grootmoeder ’t letste wezen. Grootmoeder most en zou ze pakken, en Overgrootmoeder most en zou heur mölkes zien, heur kleine Grade en kleinen Sander: jungskes as böllekes en knollekes, ’en tweeling van drie verreljoar. „Kiek! Gradeske lacht al; heur Sanderke krêjt al! Grootmoeder, kiek, nou hei’j dan alles bijeen!”„God is goed! God is goed!” nokt de oude vrouw: „zooveul zegen ha’k niet verdiend. Ien Sander he’k ’en zeun vol liefde, van joar tot joar meer as meer; en nou—hier, jungskes van mien Franske, mien kleinkiend! Och minse, minse! ’en oud mins is kiends; ik.… nee.… ik kan ’t greine niet loaten.…”Tranen van vreugde en tranen van dank vloeien er langs de kaken dier oude vrouw. En Sander, verrukt door het woord dat de moeder daar sprak, vat haar hand en drukt die met vuur: misschien wel te hard. Maar ach! hij dacht er niet aan; de hand met het breede litteeken, die hij vatte, zij was hem méér dan een steun in zijn jonkheid geworden. Grade heeft het erkend dat haar liefde te zwak is geweest om den zoon op zijn dwaalspoor te wijzen, doch, in haar eenvoud heeft zij ’t mede betuigd: „Geweld greep mien hand, ’t was Gods bestiering, en toen—toen wees ik Sander zien doolpad.”Daarom, ja daarom drukt hij die hand met zoo’n vuur, en méér nog: wanneer sinds dien vreeselijken nacht de oude vijand gelonkt of gevleid had, dan schoorde een enkele blik op die dierbare hand den strijder met kracht, en dankte hij God, dat nog die bevende hand hem steunde op ’t betere pad en hem vast deed verwinnen.En Waks? Hij blaft niet van vreugde nu Franske d’r weer is?—Stil, Waks is gestorven, maar niet van gebrek.En de koekoek slaat één,—doar had ie zoolang opgestoan!—en ze zitten aan tafel.„Tast toe! tast toe!” roept Sander: „Verzoadigd mo’j wêzen!” En zie—de kleintjes lusten ook al riestebrij met sukker, en Sanderke krêjt: „ta ta”, en Gradeske wiest hoe groot dat ie wordt, en Franske—noast trouwen Kobus, ze denkt oan ’en glans die verging: moar, vier eugskes lachen heur toe; vier sterrekes vol gloed, en—God liet ze blinken.[90]
„Loof Hem, die u, al wat gij hebt misdreven,Hoeveel het zij, genadig wil vergeven,Uw krankheen kent en liefderijk geneest:Die van ’t verdarf uw leven wil verschoonen,Met goedheid en bermhertigheen u kronen,Die in den nood uw redder is geweest.[89]Moar, wat is ’t dat doar ruurt op de dêl?Grade kiekt op; en Sander kiekt op; en—de deur geet open. „Heere bezwieme! doar hei’j ze! Ielk met ’en jungske op den erm. Kindere minsen! doar hei’j ze! Franske en Kobus!” En—doar kust ’et ien de keukenkamer dat ’et klapt, en grootmoeder Grade mot de jungskes bekieken, de jungskes van Kobus en Franske; en Grade mot Franske óók bezien of ze niks is veranderd, went, siends dat Kobus veerman te R. wier, en ’t liefke meenam, is den tweeling er bijgekommen, begriep ie; moar nee, niks geen zier is ze veranderd; z’is krek nog ’et eigenst gebleven, en heur dan: ’t kust weer en ’t klawettert da’j lachen mot, en greinen, allebei tegeliek.Joa, Franske het geen rust of duur meer gehad; ze most en ze zou naar De Kniehorst, went, ieder joar kos voor grootmoeder ’t letste wezen. Grootmoeder most en zou ze pakken, en Overgrootmoeder most en zou heur mölkes zien, heur kleine Grade en kleinen Sander: jungskes as böllekes en knollekes, ’en tweeling van drie verreljoar. „Kiek! Gradeske lacht al; heur Sanderke krêjt al! Grootmoeder, kiek, nou hei’j dan alles bijeen!”„God is goed! God is goed!” nokt de oude vrouw: „zooveul zegen ha’k niet verdiend. Ien Sander he’k ’en zeun vol liefde, van joar tot joar meer as meer; en nou—hier, jungskes van mien Franske, mien kleinkiend! Och minse, minse! ’en oud mins is kiends; ik.… nee.… ik kan ’t greine niet loaten.…”Tranen van vreugde en tranen van dank vloeien er langs de kaken dier oude vrouw. En Sander, verrukt door het woord dat de moeder daar sprak, vat haar hand en drukt die met vuur: misschien wel te hard. Maar ach! hij dacht er niet aan; de hand met het breede litteeken, die hij vatte, zij was hem méér dan een steun in zijn jonkheid geworden. Grade heeft het erkend dat haar liefde te zwak is geweest om den zoon op zijn dwaalspoor te wijzen, doch, in haar eenvoud heeft zij ’t mede betuigd: „Geweld greep mien hand, ’t was Gods bestiering, en toen—toen wees ik Sander zien doolpad.”Daarom, ja daarom drukt hij die hand met zoo’n vuur, en méér nog: wanneer sinds dien vreeselijken nacht de oude vijand gelonkt of gevleid had, dan schoorde een enkele blik op die dierbare hand den strijder met kracht, en dankte hij God, dat nog die bevende hand hem steunde op ’t betere pad en hem vast deed verwinnen.En Waks? Hij blaft niet van vreugde nu Franske d’r weer is?—Stil, Waks is gestorven, maar niet van gebrek.En de koekoek slaat één,—doar had ie zoolang opgestoan!—en ze zitten aan tafel.„Tast toe! tast toe!” roept Sander: „Verzoadigd mo’j wêzen!” En zie—de kleintjes lusten ook al riestebrij met sukker, en Sanderke krêjt: „ta ta”, en Gradeske wiest hoe groot dat ie wordt, en Franske—noast trouwen Kobus, ze denkt oan ’en glans die verging: moar, vier eugskes lachen heur toe; vier sterrekes vol gloed, en—God liet ze blinken.[90]
„Loof Hem, die u, al wat gij hebt misdreven,Hoeveel het zij, genadig wil vergeven,Uw krankheen kent en liefderijk geneest:Die van ’t verdarf uw leven wil verschoonen,Met goedheid en bermhertigheen u kronen,Die in den nood uw redder is geweest.[89]Moar, wat is ’t dat doar ruurt op de dêl?Grade kiekt op; en Sander kiekt op; en—de deur geet open. „Heere bezwieme! doar hei’j ze! Ielk met ’en jungske op den erm. Kindere minsen! doar hei’j ze! Franske en Kobus!” En—doar kust ’et ien de keukenkamer dat ’et klapt, en grootmoeder Grade mot de jungskes bekieken, de jungskes van Kobus en Franske; en Grade mot Franske óók bezien of ze niks is veranderd, went, siends dat Kobus veerman te R. wier, en ’t liefke meenam, is den tweeling er bijgekommen, begriep ie; moar nee, niks geen zier is ze veranderd; z’is krek nog ’et eigenst gebleven, en heur dan: ’t kust weer en ’t klawettert da’j lachen mot, en greinen, allebei tegeliek.Joa, Franske het geen rust of duur meer gehad; ze most en ze zou naar De Kniehorst, went, ieder joar kos voor grootmoeder ’t letste wezen. Grootmoeder most en zou ze pakken, en Overgrootmoeder most en zou heur mölkes zien, heur kleine Grade en kleinen Sander: jungskes as böllekes en knollekes, ’en tweeling van drie verreljoar. „Kiek! Gradeske lacht al; heur Sanderke krêjt al! Grootmoeder, kiek, nou hei’j dan alles bijeen!”„God is goed! God is goed!” nokt de oude vrouw: „zooveul zegen ha’k niet verdiend. Ien Sander he’k ’en zeun vol liefde, van joar tot joar meer as meer; en nou—hier, jungskes van mien Franske, mien kleinkiend! Och minse, minse! ’en oud mins is kiends; ik.… nee.… ik kan ’t greine niet loaten.…”Tranen van vreugde en tranen van dank vloeien er langs de kaken dier oude vrouw. En Sander, verrukt door het woord dat de moeder daar sprak, vat haar hand en drukt die met vuur: misschien wel te hard. Maar ach! hij dacht er niet aan; de hand met het breede litteeken, die hij vatte, zij was hem méér dan een steun in zijn jonkheid geworden. Grade heeft het erkend dat haar liefde te zwak is geweest om den zoon op zijn dwaalspoor te wijzen, doch, in haar eenvoud heeft zij ’t mede betuigd: „Geweld greep mien hand, ’t was Gods bestiering, en toen—toen wees ik Sander zien doolpad.”Daarom, ja daarom drukt hij die hand met zoo’n vuur, en méér nog: wanneer sinds dien vreeselijken nacht de oude vijand gelonkt of gevleid had, dan schoorde een enkele blik op die dierbare hand den strijder met kracht, en dankte hij God, dat nog die bevende hand hem steunde op ’t betere pad en hem vast deed verwinnen.En Waks? Hij blaft niet van vreugde nu Franske d’r weer is?—Stil, Waks is gestorven, maar niet van gebrek.En de koekoek slaat één,—doar had ie zoolang opgestoan!—en ze zitten aan tafel.„Tast toe! tast toe!” roept Sander: „Verzoadigd mo’j wêzen!” En zie—de kleintjes lusten ook al riestebrij met sukker, en Sanderke krêjt: „ta ta”, en Gradeske wiest hoe groot dat ie wordt, en Franske—noast trouwen Kobus, ze denkt oan ’en glans die verging: moar, vier eugskes lachen heur toe; vier sterrekes vol gloed, en—God liet ze blinken.[90]
„Loof Hem, die u, al wat gij hebt misdreven,Hoeveel het zij, genadig wil vergeven,Uw krankheen kent en liefderijk geneest:Die van ’t verdarf uw leven wil verschoonen,Met goedheid en bermhertigheen u kronen,Die in den nood uw redder is geweest.
„Loof Hem, die u, al wat gij hebt misdreven,
Hoeveel het zij, genadig wil vergeven,
Uw krankheen kent en liefderijk geneest:
Die van ’t verdarf uw leven wil verschoonen,
Met goedheid en bermhertigheen u kronen,
Die in den nood uw redder is geweest.
[89]
Moar, wat is ’t dat doar ruurt op de dêl?
Grade kiekt op; en Sander kiekt op; en—de deur geet open. „Heere bezwieme! doar hei’j ze! Ielk met ’en jungske op den erm. Kindere minsen! doar hei’j ze! Franske en Kobus!” En—doar kust ’et ien de keukenkamer dat ’et klapt, en grootmoeder Grade mot de jungskes bekieken, de jungskes van Kobus en Franske; en Grade mot Franske óók bezien of ze niks is veranderd, went, siends dat Kobus veerman te R. wier, en ’t liefke meenam, is den tweeling er bijgekommen, begriep ie; moar nee, niks geen zier is ze veranderd; z’is krek nog ’et eigenst gebleven, en heur dan: ’t kust weer en ’t klawettert da’j lachen mot, en greinen, allebei tegeliek.
Joa, Franske het geen rust of duur meer gehad; ze most en ze zou naar De Kniehorst, went, ieder joar kos voor grootmoeder ’t letste wezen. Grootmoeder most en zou ze pakken, en Overgrootmoeder most en zou heur mölkes zien, heur kleine Grade en kleinen Sander: jungskes as böllekes en knollekes, ’en tweeling van drie verreljoar. „Kiek! Gradeske lacht al; heur Sanderke krêjt al! Grootmoeder, kiek, nou hei’j dan alles bijeen!”
„God is goed! God is goed!” nokt de oude vrouw: „zooveul zegen ha’k niet verdiend. Ien Sander he’k ’en zeun vol liefde, van joar tot joar meer as meer; en nou—hier, jungskes van mien Franske, mien kleinkiend! Och minse, minse! ’en oud mins is kiends; ik.… nee.… ik kan ’t greine niet loaten.…”
Tranen van vreugde en tranen van dank vloeien er langs de kaken dier oude vrouw. En Sander, verrukt door het woord dat de moeder daar sprak, vat haar hand en drukt die met vuur: misschien wel te hard. Maar ach! hij dacht er niet aan; de hand met het breede litteeken, die hij vatte, zij was hem méér dan een steun in zijn jonkheid geworden. Grade heeft het erkend dat haar liefde te zwak is geweest om den zoon op zijn dwaalspoor te wijzen, doch, in haar eenvoud heeft zij ’t mede betuigd: „Geweld greep mien hand, ’t was Gods bestiering, en toen—toen wees ik Sander zien doolpad.”
Daarom, ja daarom drukt hij die hand met zoo’n vuur, en méér nog: wanneer sinds dien vreeselijken nacht de oude vijand gelonkt of gevleid had, dan schoorde een enkele blik op die dierbare hand den strijder met kracht, en dankte hij God, dat nog die bevende hand hem steunde op ’t betere pad en hem vast deed verwinnen.
En Waks? Hij blaft niet van vreugde nu Franske d’r weer is?—Stil, Waks is gestorven, maar niet van gebrek.
En de koekoek slaat één,—doar had ie zoolang opgestoan!—en ze zitten aan tafel.
„Tast toe! tast toe!” roept Sander: „Verzoadigd mo’j wêzen!” En zie—de kleintjes lusten ook al riestebrij met sukker, en Sanderke krêjt: „ta ta”, en Gradeske wiest hoe groot dat ie wordt, en Franske—noast trouwen Kobus, ze denkt oan ’en glans die verging: moar, vier eugskes lachen heur toe; vier sterrekes vol gloed, en—God liet ze blinken.
[90]