APPENDIX TO LECTUREV.A.Thisis the record respecting that infamous affair, transmitted unto us in bad Latin as well as in bad French. The perusal of the original may interest some.“Placitum loquelæ de Judæis Norwich qui sunt in prisona apud London.“Benedictus physicus appellat Jacobum de Norwich, Judæum, quod cum Edoardus, filius suus, puer ætatis 5 annorum, ivit ludendo in via villæ Norwich, vigilia sancti Ægidii 4 annis elapsis; venit idem Jacobus, Judæus, et cepit eundem Eodardum, et eum portavit usque ad domum suam, et circumcidit eum in membro suo, et voluit ipsum facere Judæum, et eum retinuit per unam diem et unam noctem in domo sua, quousque per clamorem vicinorum Benedictus venit ad domum, et illum invenit in manibus ipsius Jacobi, et sic ipsum puerum circumcisum monstravit officiali archidiaconi, et coronatoribus, ipso die; qui praesentes simul; et hoc idem testantur. Qui dicunt, quod viderunt prædictum puerum circumcisum, et quod habuit membrum suum grossum, et valde inflatum, et ita aturnatum, sicut prædictum est. Et quod hoc nequitur fecit, et in felonia,et in despectu crucifixi, et Christianitatis, et in pacem domini regis; et quod ipse non potuit habere eum nisi per forciam Christianorum, offert disrationare sicut curia consideraverit. Et postquam circumciderat eum vocavit eum Jurnepin. Et puer visus est coram justiciariis, et liquidum est quod circumcisus erat.“Idem appellat de forcia, et consilio, Leonem, filium Margeriæ senioris, et filium Josce Bodon, et plures alios Judæos; qui omnes venerunt præter Dedone Joppe, Benedictum Moses, et Isaac; et hi totum defendunt, sicut Judæi versus Christianum.“Postea, prædictus puer, qui tunc fuit ætatis 5 annorum, et nunc est ætatis 9 annorum, requisitus quomodo circumciderunt eum? dicit, quod ceperunt eum, et adduxerunt eum, usque ad domum ipsius Jacobi; et unus illorum tenuit eum, et cooperuit oculos suos; et quidam alius circumcidit eum, quodam cultello, et postea ceperunt peciam illam quam scinderant de membro suo, et posuerunt in quodam vacyno cum sabelone, et quæ siverunt peciam illam cum parvis sufflatis, quousque quidam Judæus qui vocabatur Jurnepin invenit eum primo; tunc vocaverunt eum Jurnepin.“Et officialis archidiaconi venit coram justiciariis, cum magna secta sacerdotum, qui omnes dixerunt in verbo Dei, quod prædictus puer ita circumcisus fuit sicut prædictum est, et per prædictos Judæos, et quod viderunt prædictum puerum recenter circumcisum, habentem membrum suum grossum, et valde inflatum et sanguinolentum.“Et coronatores de comitatu, et coronatores de civitate Norwici, et 36 homines de villata de Norwic;jurati venerunt, et trove (inveniunt) ut fuit circumcisus&c.Et quod juxta ripam Norwic. il fuit trove (fuit inventus) ululans, et plorans, per unam Maude de Barneham, et sa file, et que ils luy amesniont a lour maison; et que tout esteaut les Jewes veigne, et dioit que il fuit Judæum suum, et vocaverunt eum Jurnepin,&c.Et quando Judæi non potuerunt eum habere propter Christianos, prohibuerunt eidem Matildæ, ne daret ei carnem porcinam ad manducandam; quia dixerunt ipsum esse Judæum. Ita quod per vim venerunt Christiani, et abstulerunt puerum prædictum, a manibus Judæorum.“Et Maude exmyne confesse ceo tout&c.Et omnes Judæi sunt in prisona apud Norwich, præter illos qui fuerunt apud London, quando hæc inquisitio facta fuit. Et omnes juratores requisiti, qui interfuerunt ad circumcisionem illam? Dicunt quod omnes prædicti Judæi fuerunt consentientes facto illo, præter Mossi filius Saloni. Hæc autem omnia facta fuerunt in curia Domini Regis apud Norwic. Fratribus prædicatoribus, et fratribus minoribus, et pluribus aliis tam clericis, quam laicis, præsentibus. Et tout ceo fuit testify per Ric. de Tresingfield constable de Norwich, et auters.“Postea coram Domino Rege, et Domino Cantuar. et majori parte episcoporum, et baronum Angliæ, quia casus iste nunquam prius accidit in curia Domini Regis, et præterea quia factum illud primo tangit Deum, et sanctam ecclesiam, eo quod circumcisio et baptismus sunt pertinentia ad fidem; et præterea quia non est ibi talis felonia, nec amissio membri, nec mahemium,nec plaga mortalis, vel alia felonia laica quæ possit hominem damnare, sine mandato sanctæ ecclesiæ: consideratum est, quod istud in primo tractetur in sancta ecclesia, et per ordinarium loci inquiratur rei veritas.“Et mandatur Domino Regi una marca auri, per sic quod puer videatur coram justiciariis, si circumcisus fuit, vel non; et recipitur. Et visus est puer; et membrum ejus visum est pelle coopertum, ante in capite: et in tali statu liberatur patri suo, ut eum habeat coram judicibus ecclesiasticis; et ipsi Judæi remanent in prisona.”—Placit.19, H. 3, rot. 21.B.Matthew Paris in Hist. Angl. says—“Similiter et quidam apostata Judæus, factus ex Christiano diaconus; qui similiter est judicialiter punitus; quem Falco statim arreptum suspendi fecit.” Bracton asserts that the apostate was burned to ashes.C.RexVicecomitiNorthumberlandsalutem.Sciatis quodconcessimus,et charta nostra confirmavimus, probis hominibus nostris, de villa Novi Castri super Tynam,et hæredibus eorum, quod habeant hanc libertatemquod nullus Judæus de caetero tempore nostro, vel hæredum nostrorum maneat, vel residentiam aliquam faciat in eadem villa;sicut plenius continetur in Charta Regis,&c.D.Mandatum, est Vicecomit.Norf. etSuff. quod in civitateNorwic. etsingulis bonis villis comitatuum suorum, clamari faciant, quod nulla fœminaChristiana,de cætero, serviatJudæos,ad alendos pueros suos, vel in aliquo alio officio. Teste Rege apudWest.20 dieJanuar.—Claus.19, H. 3, m. 14.E.Accepimus autem quodJudæifaciuntChristianas,filiorum suorum nutrices: et (quod non tantum dicere, sed etiam nefandum est cogitare),cum in die resurrectionis Dominicæ illas recipere corpus et sanguinem Jesu Christi contingit, per triduum ante eos lactent, laceffundere faciunt inlatrinam.F.Mandatum est Justiciariis ad custodiamJudæorumassignatis, quod de arreragiistallagii Judæorumde 10 mille marcis quæ collegi præcipit Rex, nullosJudæosquietos esse permittant, nisitallagiumillud ad scaccarium Regis pacaverint, vel literas Regis de quietancia inde habuerint, vel aliud rationabile warrantum producant, quod eis de jure sufficere debeat.Teste Rege apudMarleburge13 dieDecemb.—Claus.21, H. 3, pars 1, m. 19.G.Judæi AngliædebentC.l. utJudæi, retonsores, latrones, eteorum receptatores, per inquisitionem factam per sacramentum legaliumChristianorumvelJudæorum,vel alio modo, de prædicta malicia convicti, a Regno ejiciantur irredituri.H.Rex Vic. Northampt. Salutem. Præcipimus tibi, quod sicut teipsum et omnia tua diligis, et sicut vis quod ad te non gravissime capiamus, venire facias coram nobis apud Wigorn. die Dominica prima ante cineres, sex de ditioribus, et potentioribus Judæis nostris Northampt. et de singulis villis comitat. tui, in quibus Judæi manent, vel duos Judæos, secundum numerum eorum. Ad tractandum nobiscum, tam de nostra quam sua utilitate. Sciturus quod nisi illuc ad terminum præfatum venerint, ita manum nostram tam erga corpus, quam catalla tua aggravabimus, quod tu perpetuo te senties non mediocriter prægravari.Teste Rege apud Marleberg. 24 die Januar.—Claus.25, H. 3, dors. 19.I.The following is a list of the Jewish representatives who went up to Worcester to attend that memorable parliament. From the foregoing writ, it is evidentthat that parliament was appointed to be held on a Sunday:Dr.Tovey, therefore, reasonably conjectures that the Jews may have anticipated that the king was about to renounce Christianity and embrace Judaism himself.London.—Benedictus Crespin, Jacobus Crespin, Aaron fil. Abraham, Aaron Blund, Elias le Eveske, Leo Blund.Ebor.—Aaron fil. Jocei, Leo le Eveske, Joseus nepos Aaron, Joseus de Kent, Ursel fil. Sampson, Benedictus nepos Aaron.Linc.—Leo fil. Solomon, Abraham fil. Solomon, Judas de Franceys, Joceus de Burge, Abraham de Solitoster, Duelcusce fil. Elie.Cantuar.—Salom. fil. Joce,Magist.Aaron. Benomy Copnius, fil. Mulkane, Messe fil. Sampson, Abraham fil. Leonis.Winton.—Elias fil. Chere, Deidegrand LumbardSenex, Manasser fil. Ursell, Ayaye de Wallingford, Kendone fil. Ursell.Stamford.—Jacobgener.Eman, Jacob fil. Elye, Meyer fil. David, Samuel fil. Cok, Dusefaut fil. Cok, Aarongener.Pictaum.Norham.—Elias de Pontrefacto, Isaac Pickether, Sampson fil. Deulesara, Samps. fil. Samps., Deud fil. Vines, Pech fil. de Sam de Ivelcester.Bedeford.—Manser fil. Benedicti, Abraham fil. Benedicti, Ursel fil. Isaac Bovenfunt.Cantebrig.—Isaac fil. Samuel, Jacob fil. Deusestra, Aaron fil. Isaac Blund, Josce de Wilton, Dyaye fil.MagistriLevi fil. Solomon.Norwic.—Henne Jurninus fil. Jacobi, Deulcrese fil. Dyaya de Manecroft, Dure de Resing.Warewick.—Benedictus de Kanc, Elias fil. Abraham, Benedictus de Evesham, Lion fil. Deule Benete, Dungeun de Warwick, Pettemo fil. Mossi.Wigorn.—Hake Isaacsenior, Hake Mosse fil. Deulo Heneye, Abraham fil. Abraham, IsaacgenerSamuel, Abraham fil. Jude.Bristol.—Lumbard Bonefi de Bristol, Salom de Ivelcester, Isaac fil. Jacob, Mile le Eveske, Isaac de Bath.Colecester.—Aaron de Colecester, Arcel de Colecester, Isaac fil. Benedicti, Jacob fil. Vinis.Nottingham.—David Lumbard, Dendone fil. Deule Cresse Sampson Leve, Benedictus Pinkennye.Exon.—Jacob de Exon, Benefand fil. Jude, Joce fil. Abraham Doule, Cresse le Eveske.Dorset.—Solomon de Dorcester, Benedictus fil. Vivian.Wilts.—Solomon fil. Josse, Isaac de Herleb, Salom de Merleberg, Abraham de Battecoke, Isaac fil. Jesse.Oxon.—David de Linc., Bonami fil. Copin, Copin fil. Bonefei, Mosse fil. Dyaye, Vinis fil. Copin, Samuel fil. le Franceys.Glouc.—Bonefaund fil. Elye, GarsiegenerBelie, Isaac fil. Mosse de Paris, Elias fil. Bonefant, Vines fil. Bonenfaund, Elias fil. Isaac.The above persons were also compelled to become the tax-masters of their brethren.J.Rex Ursello fil. Ham. Leoni fil. Ham. Mosse fil. Ham. Jacobo fil. Jacobi, Manasser Leveske, Jacobo de Moster Judæis Hereford, salutem. Sciatis quod constituimus vos ballivos nostros una cum vic. nostro Hereford cui idem mandavimus, ad distringend. omnes Judæos de balliva vestra ad solvend. nobis tallagium nostrum de parte quæ vos et illos contingit de hoc ultimo tallagio nostro, viginti millia marcarum. Et ideo vobis firmiter præcipimus, quod sicut corpora vestra, uxorum et puerorum vestrorum, et omnia catalla tua diligitis, talem districtionem faciatis,&c.Teste Rege, apud Westm. 19 Maii.—Claus.25, H. dors. 20.The author ofAnglia Judaicajustly observes, “Such inhumanity in a Christian country ought to have voucher. Take it, therefore, as it stands upon theClaus. Roll.25. H. 3. m. 9.“Rex W. de Havershall salutem. Scire facias omnibus Vic. qui Judæos habent in balliva sua, quod omnes Judæos de balliva sua qui manuceperunt solvere nobis tallagium suum, una cum uxoribus et infantibus suis, habeant Londini a die Sancti Mic. ad unum mensem: respondendum nobis de arreragiis tallagii sui&c.Sciturus, quod, si in aliquo defeceris, tam graviter contra vos manum nostram aggravabimus, quod pœna vestra erit omnibus in terrorem.”K.The following are the original words of the bishop’s will:“Ad terras emendas, ad opusCONVERSORUM, Lond. ad sustentationem eorundem.”L.Rex Vicecomiti Norff. salutem. Licet de consuetudine longeva dicatur obtentum in regno nostro, quod nos in domibus et aliis quas acquisiverint Judæi in regno nostro succedere debeamus ipsis Judæis; aures tamen nostras precibus Edmundi Kake de Norwic. Capellani misericorditer inclinantes, conprimus eidem Edmundo, de gratia nostra, quod non obstante consuetudine prædicta, habeat messuagium illud in Norwic: de quo nuper seisinam fieri fecimus Magistro Benedicto, et quod Seigumet Judæus ut lagatus tenuit de prædicto Edmundo in eadem villa de Norwic. Et ideo tibi præcipimus, quod eidem Edmundo de prædicto messuagio, sine dilatione plenam seisinam habere facias.T. R. apud Clarendon 13 die Decembris.M.Rex omnibus,&c.Cum Elyas episcopus Judæus noster London. pro transgressione quam fecit, tam nobis, quam dilecto fratri nostro Regi Almannorum asacerdotio communitatis Judæorum Angliæ coram dilectis et fidelibus nostris Philippo Basset, Phillipo Lovel, Henrico de Bathonia, Simon Passelew, et cæteris justiciariis ad custodiam Judæorum assignatis, quos ad transgressionem illam convincendam justiciarios nostros assignavimus, per judicium eorundem ad scaccarium nostrum fuerit adjudicatus, et de ejusdem sacerdotii officio, et etiam de omnimodis aliis officiis, et Ballivis, quas a nobis prius obtinuit sit depositus, nos de consilio eorundem justiciariorum, concessimus prædictæ communitati Judæorum nostrorum Angliæ, per finem trium marcarum auri, quem Cresse et Haginus fratres ejusdem Judæi, nobis pro eadem communitate fecerunt, quod prædictus Elyas sacerdotium illud nunquam in posterum habeat, et recuperet: et quod nullus de communitate illa de cætero sit sacerdos, nisi per communem electionem communitatis ejusdem. Quodque ille communitas post decessum cujuslibet sacerdotis sic electi, alium eligendi quemcunque voluerint sacerdotem liberam habeat facultatem, ac ipsum nobis præsentandi, ut nostrum super hoc assensum obtineat et favorem. In cujus,&c.Teste Rege apud Wodestoke 20 die Julii.—Rot. Pat.41, H. 3, m. 4, m. 6.N.“This very year (1252) there came out of the Holy Land a mandate from the king of France, that all the Jews should be expelled out of the realm of France, and condemned to perpetual exile, with this clause ofmoderation added thereto:—But he who desires to remain, let him be an artificer or handicraftsman, and apply himself to mechanical artifices. For it was scornfully objected to the said king by the Saracens, that we did little love or reverence our Lord Jesus Christ, who tolerated the murderers of him to live amongst us.”—Prynne.O.Bishop Percy, in his relics of “Antient English Poetry,” gives us the following ballad, in which he supposes that its composer “had an eye to the known story of Hugh of Lincoln, a child said to have been murthered by the Jews in the reign of HenryIII.The conclusion of this ballad appears to be wanting; what it probably contained may be seen in Chaucer.”THE JEWS’ DAUGHTER.The rain rins doun through Mirry-land toune,Sae dois it doune the Pa:Sae dois the lads of Mirry-land toune,Quhan they play at the ba’.Than out and cam the Jewis dochter,Said, will ye cum in and dine?“I winnae cum in, I cannae cum in,Without my play-feres nine.”Scho powd an apple reid and whiteTo intice the zong thing in:Scho powd an apple white and reid,And that the sweit bairne did win.And scho has taine out a little pen-knife,And low down by her gair,Scho has twin’d the zong thing and his life;A word he nevir spak mair.And out and cam the thick thick bluid,And out and cam the thin;And out and cam the bonny herts bluid:Thair was nae life left in.Scho laid him on a dressing borde,And drest him like a swine,And laughing said, gae nou and pleyWith zour sweit play-feres nine.Scho rowd him in a cake of lead,Bade him lie stil and sleip.Scho cast him in a deip draw-well,Was fifty fadom deip.Quhan bells wer rung, and mass was sung,And every lady went hame:Than ilka lady had her zong sonne,But Lady Helen had nane.Scho rowd hir mantil hir about,And sair sair gan she weip;And she ran into the Jewis castelQuhan they wer all asleip.My bonny Sir Hew, my pretty Sir Hew,I pray thee to me speik.“O lady, rinn to the deip draw-well,Gin ze zour sonne wad seik.”Lady Helen ran to the deip draw-well,And knelt upon her kne:My bonny Sir Hew, an ze be here,I pray thee speik to me.“The lead is wondrous heavy, mither,The well is wondrous deip,A keen pen-knife sticks in my hert,A word I donnae speik.“Gae hame, gae hame, my mither deir,Fetch me my windling sheet,And at the back o’ Mirry-land touneIts thair we twa sall meet.”Chaucer, in the last stanza of his Prioress’s Tale, has the following three lines, which are probably the conclusion of the above:—.“Oh, young Hew of Lincoln slain alsoWith cursed Jews, as it is notable,For it n’is but a little while ago.”P.Omnibus ad quos præsens scriptum pervenerit, Jacobus filius Magistri Mosey, Judæi London. et Henna [Anna] uxor ejus salutem. Sciatis nos adinstantiam discreti viri Domini Walteri de Merton, illustris Domini H. Regis quondam Cancellarii, et pro triginta marcis quas nobis dedit præ manibus, dedisse, concessisse, et hac carta nostra confirmasse, scholaribus, et fratribus domus scholarium de Merton, quam idem Dominus Walterus fundavit, apud Meaudon [Maldon] in comitatu Surr. ad perpetuam sustentationem scholarium in scholis degentium, domos nostras, cum pertinentiis, in parochia S. Johannis Baptistæ, Oxon. infra muros; quæ quondam fuerunt Johannis Halegood, inter terram Prioris S. Frecheswide, quæ quondam fuit Alwredi Hereprud, versus occidentem, et terram quæ fuit Rogeri Orlewyne, versus orientem. Habendas, et tenendas eisdem scholaribus et fratribus dictæ domus, cum omnibus ad domos prædictas spectantibus, in perpetuum. Reddendo inde capitalibus Domino feodi quatuor denarios, per annum, pro omni servitio, consuetudine, et demanda. Et nos, et hæredes nostri, warantizabimus, acquietabimus, et defendemus, prædictis scholaribus, et fratribus, domos prædictas, cum omnibus pertinentiis suis, contra omnes homines, tam Christianos quam Judæos, per prædictum servitium quatuor denariorum per annum in perpetuum. Et sciendum quod demisimus nos in plena curia villæ Oxon. ad opus scholarium, et fratrum prædictorum, de prædictis domibus, et omni potestate, et jure, quod nobis ullo tempore competere potuit dictas domos habendi, vel petendi, aut eas cuiquam dandi, vel concedendi. Ita quod si nos, vel hæredes nostri, contra prædictam donationem nostram, dictis scholaribus et fratribus factam, aliquotempore venire præsumamus, per quod ipsi dampnum, vel impedimentum, sustinuerint, nos eis pecuniam supradictam duplicatam, una cum dampnis prædictis, refundemus; et nihilominus salvum erit eis jus suum dictas domos retinendi, seu petendi, si opus fuerit. Et prædicti scholares, et fratres, ad nostram instantiam concesserunt, quod Domini Antonius Beker et Thomas frater ejus, dictas domos tenere possint, et inhabitare, usque a festo S. Michaelis, proximo futuro, in tres annos completos, pro centum solidis, quos custodi scholarium, et fratrum prædictorum, solvimus in curia prædicta, pro prædictis Dominis Antonio et Thoma, nomine Locagii domorum prædictarum. Et ad perpetuam rei hujus memoriam et securitatem præsenti scripto sigilla nostra fecimus apponi. Hiis testibus Domino Adam Fetteplace, tunc Majore Oxon. Johanne de Coleshulle, Philippo de Hou, Waltero Aurifabro, Adam subtus Murum, Gawfrido Aurifabro, Radulpho Aurifabro, Alexandro Knyht, Jacobo le Especer, Willelmo le Especer, Hugone de Burgo, Christianis; Manassero de Enveyse, Mosey Parnat, Jacobo de Exonia, Lombardo de Krikelade, Judæis, et aliis. Dat. in curia Oxon. die lunæ, proxima post festum S. Matthiæ Apostoli, anno Regni Regis Henrici, filii Regis Johannis, quinquagesimo primo.”Dr.Tovey copied the above from a deed existing in the college treasury. The doctor was certainly more gifted in copying Latin or French than in copying Hebrew. There is a Hebrew postscript to the above deed—as was generally the case in those oldentimes, when a deed was drawn up between a Christian and a Jew—but our antiquary copied it so badly, that it was rendered difficult to make any sense of the writing.Dr.Jost, however, very likely restored it to its proper reading, which is the following:—אני יעקב בן רב משה דלונדרש מודה שכל הכתוב למעלח בלשין לטין בלי מחק והדרה [or וחזרה] הודיתי בעבורי ובעבור יורשי שיחיח שריר וקים וטב ובעבור אשתי הודיתי שיהיה שריר וקים ׃ הזה שהודיתי כתבתי וחתמתי בעבורי ובעבור אשתי חנה יעקב בן רב משה דלונדרש׃Anglia Judaica,p. 182.Geschichte der Israeliten,vol. vii.,p. 407.There are two seals attached to that charter, bearing an impression of some unknown four-footed beast.Q.Mandatum est Constab. Oxon: quod omnes Judæos quos cepit et captos tenet in Castro Oxon: occasione cujusdam parvi Conversi et Baptizati, qui dicebatur per ipsos Judæos raptus esse, et qui jam inventus est apud Oxon, sine dilatione deliberet.Test. R. apud West. 4 die Novem.—Claus.21, H. 3, pars 1, m. 22.R.Præceptum fuit Constabulario castriOxoniæetCyrographoChristiano et Judeo Archæ Cyrograph:ejusdem; quod per sacramentum 12 Judeorum inquirant, quæ bona et catallaJacobus Baseni de Oxon: JudeusOxon.interfectus, habuit die quo interfectus fuit. Eodem modo præceptum est Ballivis Oxon: quod per sacramentum 12 Christianorum inquirant quæ catalla dictusJacobushabuit die quo interfectus fuit,&c.S.Rex Majori et Vicecomitibus London. Salutem. Cum, divina cooperante gratia, pax in regno nostro ordinata sit, firmata, et ubique per regnum proclamata; ac de consilio baronum nostrorum provisum sit, ut ex parte nostra, et ipsorum, publice sit inhibitum, ne quis sub pœna exhæredationis, et periculo vitæ et membrorum super aliquem currat, nec homicidia, nec incendia, depredationes, nec roberias, seu alia hujusmodi faciat enormia, nec cuiquam damnum inferat contra pacem nostram. Cumque Judæos nostros London. pro timore turbationis nuper habitæ, adhuc existentes apud turrim nostram London. in nostram protectionem, ac defensionem suscipimus specialem, una cum familiis, rebus, et omnibus possessionibus eorundem; ac ipsis Judaeis concessimus, quod ad domos suas infra civitatem prædict. libere redire, et eas securi, et absque aliquo impedimento inhabitare possint, sicut prius ante turbationem prædict. fieri consueverunt. Vobis de consilio baronum prædict. Mandamus, firmiter injungentes quatenus per totam civitatem prædict. ex parte nostra,et baronum ipsorum, publice proclamari, et firmiter inhiberi faciatis, nequis sub periculo vitæ, et membrorum, prædictis Judæis, et familiis suis, in personis vel rebus eorum, damnum, molestiam, vel gravamen, inferre præsumat. Vos autem eos de cætero, tam infra civitat. prædict. quam extra, quantum in vobis est, manuteneatis, protegatis, et defendatis, pro quo vos specialiter recommendare debeamus.Teste Rege, apud St. Paulum, Lond. 11 die Junii.—Pat.48, H. 3, m. 11.T.Rex omnibus,&c., salutem. Inspeximus cartam quam Edmundus filius noster fecit Aaron filio Vynes in hæc verba. Omnibus præsentem cartam visuris vel audituris Edmundus illustris regis Angliæ filius salutem. Cum dominus rex pater noster dederit et concesserit nobis Aaron filium Vynes Judæum, cum omnibus bonis, debitis, et catallis suis, liberum et quietum, de omnibus tallagiis, auxiliis, præstitis, et demandis quibuscunque; ita quod eum, cum omnibus bonis, et catallis suis habeamus, et teneamus, cum omnibus libertatibus, legibus, et consuetudinibus Judaismi Angliæ, prout hujusmodi concessio, in prædictis patris nostri carta, super hoc confecta, plenius continetur. Nos eidem Aaron Judæo specialem gratiam facere volentes, ipsum, cum omnibus bonis, debitis et catallis suis, tenore præsentium, donavimus libertati; concedentes eidem, quod ipse, toto tempore vitæ suæ, liber sit de nobis, ab omnibus tallagiis, auxiliis, præstitis et demandis. Reddendo nobis, quamdiu vixerit, quolibetanno, ad festum Pentecost. unum par calcarium deauratorum, pro omnibus exactionibus et demandis. In cujus rei testimonium sigillum nostrum fecimus apponi.—Dat. Winton. 11 die Augusti, ann. reg. patris nostri prædict. 54. Nos autem prædictam donationem, et concessionem, pro nobis et hæredibus nostris, quantum in nobis est, concedimus et confirmamus,&c.—Pat.54, H. 3, m. 1.The following was also added, to furnish him with safe conduct throughout England, and to give him liberty to take up his abode in any place he chose.“Rex omnibus&c., salutem. Sciatis quod, ad instantiam Edmundi filii nostri carissimi, concedimus Aaroni, filio Vynes, Judæo, quod in quocunque burgo regni nostri voluerit, ubi alii Judæi habitant, morari possit pro voluntate sua; sine contradictione nostra, vel ballivorum nostrorum quorumcunque. Dum tamen tanquam bonus et fidelis Judæus se gerat et habeat, in eodem.In cujus,&c., T. R., apud Windsor, 30 die Octob.”—Pat.55, H. 3, m. 29.U.The original act was copied by the author of the “Anglia Judaica” from a very ancient MS. in the Bodleian Library, which is the following:—“Henricus, Dei Gratia, Rex Angliæ,&c.Dilectis et fidelibus Major et Vicecomitibus suis London. et omnibus ballivis et fidelibus suis, ad quos,&c.salutem. Sciatis, quod, ad honorem Dei, et Universalis Ecclesiæ, ac emendationem, et utilitatem,terræ nostræ, et relevationem Christianorum, de damnis et gravaminibus, quæ sustinuerunt, occasione liberorum tenementorum, quæ Judæi regni nostri clamabant, habere in terris, tenementis, feodis, redditibus, et aliis tenuris: et ne nobis, sive communitati regni nostri, vel ipso regno, possit de cætero præjudicium generari:Providimus, de consilio prælatorum, magnatum, et procerum, qui sunt de consilio nostro, ac etiam ordinavimus, et statuimus, pro nobis, et hæredibus nostris quod nullus Judæus liberum tenementum habeat in maneriis, terris, tenementis, feodis, redditibus, vel tenuris, quibuscunque, per cartam, donum, feofamentum, confirmationem seu quamcunque aliam obligationem, vel quocunque alio modo.“Ita tamen quod domos suas, quas ipsimet inhabitant in civitatibus, burgis, seu aliis villis, inhabitent, de cætero, et eas habeant, sicut habere consueverint, temporibus, retroactis. Et etiam alias domos, quas locandas habent, licite locare possunt, Judæis tantum, et non Christianis.“Ita tamen quod non liceat Judæis nostris London. plures domos quam nunc habeant emere, sive quocunque alio modo perquirere, in civitate nostra London: per quod ecclesiæ parochiales ejusdem civitatis, vel rectores earundem, jacturam incurrant. Poterunt tamen eidem Judæi London. domos et ædificia sua, antiqua, prius diruta et destructa, reparare, et in statutum pristinum redigere, ad voluntatem suam.“Providimusetiam,et statuimus de eodem consilio nostro, quod de domibus suis prædictis, inhabitandis,vel locandis, ut prædictum est, nullus Judæus implacitet, vel placitare possit, per brevia nostra originalia de cancellaria, sed tantum coram Justiciariis nostris, ad custodiam Judæorum assignatis, per brevia Judaismi consueta hactenus usitata.“De terris autem et tenuris de quibus Judæi,ante præsens statutum, feofati fuerunt, et quas nunc tenent, volumus quod hujusmodi infeodationes, et dona, penitus adnullentur: et terræ et tenementa illa, Christianis, qui sibi ea dimiserint, remaneant. Ita tamen quod Christiani illi satisfaciant ipsis Judæis, de pecunia, seu catallo, contenta in cartis, et chyrographis suis, sine usura, quod Judæi pro hujusmodi dono, vel feodatione, dederint Christianis. Hac etiam adjecta conditione, ut si Christiani illi, incontinenter, inde satisfacere non possint, liceat Judæis prædictis tenementa illa aliis Christianis dimittere, donec inde, per rationabilem extentam, secundum verum valorem eorundem, catalla sua, sine usura, levari possint. Salvo tamen Christianis illis herbergagio suo. Ita quod Judæus pecuniam, vel catallum suum, per manus Christianorum, et non Judæorum, inde recipiat, ut prædictum est.“Et si contingat Judæum aliquod feofamentum, à modo, recipere à quovis Christiano, de aliquo feodo, vel tenemento,contra præsens statutum, Judæus ipse dictum tenementum, vel feodum, penitus amittat; et in manum nostram capiatur, et salvo custodiatur; et Christiani illi, vel eorum hæredes, terram illam, vel tenementum illud, de manu nostra rehabeant.“Ita tamen quod totam pecuniam, quam ab ipsisJudæis pro hujusmodi feofamento receperent, nobis tunc solvant. Vel si eorum facultates ad hoc non sufficiant, tunc verum valorem tenementorum, seu feodorum illorum, nobis, et hæredibus nostris, annuatim reddant, ad Scaccarium nostrum, per veram et rationabilem extentam eorundem, donec de hujusmodi pecunia, seu catallo, nobis plene fuerit satisfactum.“De nutricibus autem parvulorum, pistoribus, et brasiatoribus, et cocis Judæorum, quia Judæi, et Christiani, in cultu fidei dispares sunt, providimus, et statuimus, quod nullus Christianis, vel Christiana, eis ministrari presumat in ministeriis predictis. Et quia Judæi quosdam redditus, de terris, et tenementis, Christianorum, tanquam perpetuos dudum recipere solent, per manus Christianorum qui etiam feoda dicebantur; volumus, et statuimus, quod statutum tunc inde per nos factum, firmitatis robor obtineat; nec ei per præsens statutum in aliquo derogetur. Etideo vobis præcipimusfirmiter injungentes quod provisionem, ordinationem, et statum prædictum, publice, per totam ballivam vestram, clamari, et firmiter teneri, et observari, faciatis.“In cujus rei Testimonium has litteras nostras fieri fecimus patentes. Teste meipso apud Westm. 24 die Julii, anno Regni nostri 54.”V.The king, in lieu of the possessions which he robbed the Jewish converts of, gave them the followingbegging letter, in which he calls upon his Christian subjects to support them by corrode:—“Rex Priori et Conventui Sanctæ Mariæ de Wallingham salutem. Cum per guerramnostram quam nuper sustinuimus inWasconia, etalia ardua negotia, statum nostrum, et regni nostri, tangentia, de statu conversorum adhuc plene ordinare non possumus; devotionem vestram rogamus attente, quatenus latorem præsentium, adhuc per biennium, in victualibus et aliis necessariis exhibere velitis: ita tamen, quod si liberatione sua diurna noluerit esse contentus, tunc, in optione vestra sit conferendi ei tres obolos per diem tantum, ad sustentationem suam: nullam super hac petitione nostra prætendentes excusationem,pro qua vos debeamus alias inde sollicitare. Quia volumus modis omnibus preces nostras, in hac parte, a vobis exaudiri. Quibus exauditis, in negotiis vestris gratiam et favorem a nobis obtinebitis, cum speciali gratiarum actione; rescribentes nobis per unum de vestris, qualiter has preces nostras duxeritis exaudire.“T. R. apud Merton, 20 die Januar.”—Rot. Fin.39, H. 3, m. 13, dors.The above letter in some degree had the desired effect; but in a great many instances the poor Jewish Christians were left to feed on their papers; the king, therefore, found it necessary to furnish them with the following second letter:—“Rex Abbati, et Conventui, de Abendon, salutem. Cum preces nostras nuper vobis directas pro Ricardo, converso, et Martha uxore ejus, per biennium in necessariis exhibendis, (nobis existentibus in Anglia),minime curavistis exaudire, unde plurimum miramur, et movemur; præsumentes ex hoc, indubitanter, quod si absentes essemus, et in partibus transmarinis eædem preces nostræ parum, vel nullum, penes vos obtinerent effectum, maxime cum in præsentia nostra illas admittere recusaveritis: volentes autem adhuc experiri si erga devotionem vestram in hac parte exaudiri, vel repulsam pati debeamus pro iisdem conversis; iterato vos duximus sollicitandos. Rogantes quatenus juxta tenorem priorum litterarum nostrarum, vobis inde directarum, in necessariis exhibere velitis; taliter, in hac parte, preces nostras effectui mancipantes, quod dilatio præcedens per effectum subsequentem penitus expietur: et quod a summo remuneratore dignam inde remunerationem, et a nobis gratias mereamini.“T. R. apud West. 6, die Feb.”—Rot. Fin.39, H. 3, m. 12, dors.W.Rex dilectis sibi Majori London. et Magistro Johanni de Sancto Dionisio clerico suo, custodi domus Conversorum London. Salutem. Ex parte pauperum conversorum nostrorum London. nobis, et consilio nostro, est ostensum, quod cum nihil habeant unde sustentari possint, nec sit qui eis in aliquo subveniat, ostiatim mendicare coguntur, et quasi fame moriuntur; et cum certos redditus ad sustentationem ipsorum in civitate London. et alibi assignari fecerimus, ipse ex hiis nihil percipiunt; sed quidam alii conversi divites,alios redditus et possessiones habentes, qui etiam non morantur, nec conversantur in domo nostra prædicta, redditus ipsos, pro magna parte percipiunt, et ad usus suos, pro voluntate sua convertunt, quod ulterius sustinere nolumus, nec debemus; maxime cum prædictos redditus, dictæ domui, non pro divitibus, sed pauperibus et egenis, et ex causa necessitatis, fecerimus assignari. Volentes igitur præmissa in melius reformari: vobis mandamus, firmiter injungentes, quod per sacramentum proborum et legalium hominum de civitate et suburbio London diligenter inquiratis, qui sunt redditus, et bona prædicta? et quantum valeant per annum? et quis vel qui ea percipiunt? et a quibus, et qualiter, hactenus distributa, et dispensata fuerunt? et qua super præmissis corrigenda, et reformanda videritis, sine dilatione corrigatis. Proviso quod bona et redditus domus prædictæ, præfatis conversis, qui magis indigent, juxta merita necessitatis de cætero assignentur. De aliis etiam quæ ad servitium, et debitum statum capellæ nostræ ibidem, ac domus prædictæ in melius reformandum pertinere noscuntur, provideatis in omnibus, prout melius, et honestius, videritis expedire. Volumus etiam quod sicut prædicti redditus, dictæ domui, ad sustentationem commorantium in eadem specialiter assignati sunt; ita etiam ad domum deferantur, et distribuantur ibidem, sicut prædictum est. Et si quos vobis, aut ordinationi vestræ resistentes aut contradicentes, inveneritis, eos per sequestrationes portionum suarum, et aliter, prout opus esse videritis, compescatis.“T. R. apud West. 26 die Feb.”—Pat.56, H. 3, pars 1, m. 19.X.The following particulars, as registered by Prynne, evidently show that there were many wealthy persons who, in spite of losing all, embraced Christianity:—“This year, a Jew’s wife proving a convert Christian, her husband was attached for her goods, by the king, as belonging to him upon her conversion; who thereupon paid a fine to have this new case judicially determined in the Jews’ Exchequer, as this record attests.”“CumAbraham BatekotJudeus attachiatus esset ad respondend. regi de catallisAmiciæJudeæ, quæ fuit uxor sua, quæ quidem catalla post conversionem suam ad regem pertinebant, ut dicitur. Idem Judeus finem fecit cum rege pro dimid. marc. auri quam regi solvit, ut secundum legem et consuetudinem Judaismi ad scaccarium Judæorum super hoc deducatur. Et mandatum est justic. ad custod. jud. assignatis, quod citra festum S.And.ad scaccarium Judæorum, quod justum fuerit de catallis prædictis fieri faciant, sicut prædict. est T. per R. de Essington.”
APPENDIX TO LECTUREV.
A.
Thisis the record respecting that infamous affair, transmitted unto us in bad Latin as well as in bad French. The perusal of the original may interest some.
“Placitum loquelæ de Judæis Norwich qui sunt in prisona apud London.
“Benedictus physicus appellat Jacobum de Norwich, Judæum, quod cum Edoardus, filius suus, puer ætatis 5 annorum, ivit ludendo in via villæ Norwich, vigilia sancti Ægidii 4 annis elapsis; venit idem Jacobus, Judæus, et cepit eundem Eodardum, et eum portavit usque ad domum suam, et circumcidit eum in membro suo, et voluit ipsum facere Judæum, et eum retinuit per unam diem et unam noctem in domo sua, quousque per clamorem vicinorum Benedictus venit ad domum, et illum invenit in manibus ipsius Jacobi, et sic ipsum puerum circumcisum monstravit officiali archidiaconi, et coronatoribus, ipso die; qui praesentes simul; et hoc idem testantur. Qui dicunt, quod viderunt prædictum puerum circumcisum, et quod habuit membrum suum grossum, et valde inflatum, et ita aturnatum, sicut prædictum est. Et quod hoc nequitur fecit, et in felonia,et in despectu crucifixi, et Christianitatis, et in pacem domini regis; et quod ipse non potuit habere eum nisi per forciam Christianorum, offert disrationare sicut curia consideraverit. Et postquam circumciderat eum vocavit eum Jurnepin. Et puer visus est coram justiciariis, et liquidum est quod circumcisus erat.
“Idem appellat de forcia, et consilio, Leonem, filium Margeriæ senioris, et filium Josce Bodon, et plures alios Judæos; qui omnes venerunt præter Dedone Joppe, Benedictum Moses, et Isaac; et hi totum defendunt, sicut Judæi versus Christianum.
“Postea, prædictus puer, qui tunc fuit ætatis 5 annorum, et nunc est ætatis 9 annorum, requisitus quomodo circumciderunt eum? dicit, quod ceperunt eum, et adduxerunt eum, usque ad domum ipsius Jacobi; et unus illorum tenuit eum, et cooperuit oculos suos; et quidam alius circumcidit eum, quodam cultello, et postea ceperunt peciam illam quam scinderant de membro suo, et posuerunt in quodam vacyno cum sabelone, et quæ siverunt peciam illam cum parvis sufflatis, quousque quidam Judæus qui vocabatur Jurnepin invenit eum primo; tunc vocaverunt eum Jurnepin.
“Et officialis archidiaconi venit coram justiciariis, cum magna secta sacerdotum, qui omnes dixerunt in verbo Dei, quod prædictus puer ita circumcisus fuit sicut prædictum est, et per prædictos Judæos, et quod viderunt prædictum puerum recenter circumcisum, habentem membrum suum grossum, et valde inflatum et sanguinolentum.
“Et coronatores de comitatu, et coronatores de civitate Norwici, et 36 homines de villata de Norwic;jurati venerunt, et trove (inveniunt) ut fuit circumcisus&c.Et quod juxta ripam Norwic. il fuit trove (fuit inventus) ululans, et plorans, per unam Maude de Barneham, et sa file, et que ils luy amesniont a lour maison; et que tout esteaut les Jewes veigne, et dioit que il fuit Judæum suum, et vocaverunt eum Jurnepin,&c.Et quando Judæi non potuerunt eum habere propter Christianos, prohibuerunt eidem Matildæ, ne daret ei carnem porcinam ad manducandam; quia dixerunt ipsum esse Judæum. Ita quod per vim venerunt Christiani, et abstulerunt puerum prædictum, a manibus Judæorum.
“Et Maude exmyne confesse ceo tout&c.Et omnes Judæi sunt in prisona apud Norwich, præter illos qui fuerunt apud London, quando hæc inquisitio facta fuit. Et omnes juratores requisiti, qui interfuerunt ad circumcisionem illam? Dicunt quod omnes prædicti Judæi fuerunt consentientes facto illo, præter Mossi filius Saloni. Hæc autem omnia facta fuerunt in curia Domini Regis apud Norwic. Fratribus prædicatoribus, et fratribus minoribus, et pluribus aliis tam clericis, quam laicis, præsentibus. Et tout ceo fuit testify per Ric. de Tresingfield constable de Norwich, et auters.
“Postea coram Domino Rege, et Domino Cantuar. et majori parte episcoporum, et baronum Angliæ, quia casus iste nunquam prius accidit in curia Domini Regis, et præterea quia factum illud primo tangit Deum, et sanctam ecclesiam, eo quod circumcisio et baptismus sunt pertinentia ad fidem; et præterea quia non est ibi talis felonia, nec amissio membri, nec mahemium,nec plaga mortalis, vel alia felonia laica quæ possit hominem damnare, sine mandato sanctæ ecclesiæ: consideratum est, quod istud in primo tractetur in sancta ecclesia, et per ordinarium loci inquiratur rei veritas.
“Et mandatur Domino Regi una marca auri, per sic quod puer videatur coram justiciariis, si circumcisus fuit, vel non; et recipitur. Et visus est puer; et membrum ejus visum est pelle coopertum, ante in capite: et in tali statu liberatur patri suo, ut eum habeat coram judicibus ecclesiasticis; et ipsi Judæi remanent in prisona.”—Placit.19, H. 3, rot. 21.
B.
Matthew Paris in Hist. Angl. says—“Similiter et quidam apostata Judæus, factus ex Christiano diaconus; qui similiter est judicialiter punitus; quem Falco statim arreptum suspendi fecit.” Bracton asserts that the apostate was burned to ashes.
C.
RexVicecomitiNorthumberlandsalutem.Sciatis quodconcessimus,et charta nostra confirmavimus, probis hominibus nostris, de villa Novi Castri super Tynam,et hæredibus eorum, quod habeant hanc libertatemquod nullus Judæus de caetero tempore nostro, vel hæredum nostrorum maneat, vel residentiam aliquam faciat in eadem villa;sicut plenius continetur in Charta Regis,&c.
D.
Mandatum, est Vicecomit.Norf. etSuff. quod in civitateNorwic. etsingulis bonis villis comitatuum suorum, clamari faciant, quod nulla fœminaChristiana,de cætero, serviatJudæos,ad alendos pueros suos, vel in aliquo alio officio. Teste Rege apudWest.20 dieJanuar.—Claus.19, H. 3, m. 14.
E.
Accepimus autem quodJudæifaciuntChristianas,filiorum suorum nutrices: et (quod non tantum dicere, sed etiam nefandum est cogitare),cum in die resurrectionis Dominicæ illas recipere corpus et sanguinem Jesu Christi contingit, per triduum ante eos lactent, laceffundere faciunt inlatrinam.
F.
Mandatum est Justiciariis ad custodiamJudæorumassignatis, quod de arreragiistallagii Judæorumde 10 mille marcis quæ collegi præcipit Rex, nullosJudæosquietos esse permittant, nisitallagiumillud ad scaccarium Regis pacaverint, vel literas Regis de quietancia inde habuerint, vel aliud rationabile warrantum producant, quod eis de jure sufficere debeat.
Teste Rege apudMarleburge13 dieDecemb.—Claus.21, H. 3, pars 1, m. 19.
G.
Judæi AngliædebentC.l. utJudæi, retonsores, latrones, eteorum receptatores, per inquisitionem factam per sacramentum legaliumChristianorumvelJudæorum,vel alio modo, de prædicta malicia convicti, a Regno ejiciantur irredituri.
H.
Rex Vic. Northampt. Salutem. Præcipimus tibi, quod sicut teipsum et omnia tua diligis, et sicut vis quod ad te non gravissime capiamus, venire facias coram nobis apud Wigorn. die Dominica prima ante cineres, sex de ditioribus, et potentioribus Judæis nostris Northampt. et de singulis villis comitat. tui, in quibus Judæi manent, vel duos Judæos, secundum numerum eorum. Ad tractandum nobiscum, tam de nostra quam sua utilitate. Sciturus quod nisi illuc ad terminum præfatum venerint, ita manum nostram tam erga corpus, quam catalla tua aggravabimus, quod tu perpetuo te senties non mediocriter prægravari.
Teste Rege apud Marleberg. 24 die Januar.—Claus.25, H. 3, dors. 19.
I.
The following is a list of the Jewish representatives who went up to Worcester to attend that memorable parliament. From the foregoing writ, it is evidentthat that parliament was appointed to be held on a Sunday:Dr.Tovey, therefore, reasonably conjectures that the Jews may have anticipated that the king was about to renounce Christianity and embrace Judaism himself.
London.—Benedictus Crespin, Jacobus Crespin, Aaron fil. Abraham, Aaron Blund, Elias le Eveske, Leo Blund.
Ebor.—Aaron fil. Jocei, Leo le Eveske, Joseus nepos Aaron, Joseus de Kent, Ursel fil. Sampson, Benedictus nepos Aaron.
Linc.—Leo fil. Solomon, Abraham fil. Solomon, Judas de Franceys, Joceus de Burge, Abraham de Solitoster, Duelcusce fil. Elie.
Cantuar.—Salom. fil. Joce,Magist.Aaron. Benomy Copnius, fil. Mulkane, Messe fil. Sampson, Abraham fil. Leonis.
Winton.—Elias fil. Chere, Deidegrand LumbardSenex, Manasser fil. Ursell, Ayaye de Wallingford, Kendone fil. Ursell.
Stamford.—Jacobgener.Eman, Jacob fil. Elye, Meyer fil. David, Samuel fil. Cok, Dusefaut fil. Cok, Aarongener.Pictaum.
Norham.—Elias de Pontrefacto, Isaac Pickether, Sampson fil. Deulesara, Samps. fil. Samps., Deud fil. Vines, Pech fil. de Sam de Ivelcester.
Bedeford.—Manser fil. Benedicti, Abraham fil. Benedicti, Ursel fil. Isaac Bovenfunt.
Cantebrig.—Isaac fil. Samuel, Jacob fil. Deusestra, Aaron fil. Isaac Blund, Josce de Wilton, Dyaye fil.MagistriLevi fil. Solomon.
Norwic.—Henne Jurninus fil. Jacobi, Deulcrese fil. Dyaya de Manecroft, Dure de Resing.
Warewick.—Benedictus de Kanc, Elias fil. Abraham, Benedictus de Evesham, Lion fil. Deule Benete, Dungeun de Warwick, Pettemo fil. Mossi.
Wigorn.—Hake Isaacsenior, Hake Mosse fil. Deulo Heneye, Abraham fil. Abraham, IsaacgenerSamuel, Abraham fil. Jude.
Bristol.—Lumbard Bonefi de Bristol, Salom de Ivelcester, Isaac fil. Jacob, Mile le Eveske, Isaac de Bath.
Colecester.—Aaron de Colecester, Arcel de Colecester, Isaac fil. Benedicti, Jacob fil. Vinis.
Nottingham.—David Lumbard, Dendone fil. Deule Cresse Sampson Leve, Benedictus Pinkennye.
Exon.—Jacob de Exon, Benefand fil. Jude, Joce fil. Abraham Doule, Cresse le Eveske.
Dorset.—Solomon de Dorcester, Benedictus fil. Vivian.
Wilts.—Solomon fil. Josse, Isaac de Herleb, Salom de Merleberg, Abraham de Battecoke, Isaac fil. Jesse.
Oxon.—David de Linc., Bonami fil. Copin, Copin fil. Bonefei, Mosse fil. Dyaye, Vinis fil. Copin, Samuel fil. le Franceys.
Glouc.—Bonefaund fil. Elye, GarsiegenerBelie, Isaac fil. Mosse de Paris, Elias fil. Bonefant, Vines fil. Bonenfaund, Elias fil. Isaac.
The above persons were also compelled to become the tax-masters of their brethren.
J.
Rex Ursello fil. Ham. Leoni fil. Ham. Mosse fil. Ham. Jacobo fil. Jacobi, Manasser Leveske, Jacobo de Moster Judæis Hereford, salutem. Sciatis quod constituimus vos ballivos nostros una cum vic. nostro Hereford cui idem mandavimus, ad distringend. omnes Judæos de balliva vestra ad solvend. nobis tallagium nostrum de parte quæ vos et illos contingit de hoc ultimo tallagio nostro, viginti millia marcarum. Et ideo vobis firmiter præcipimus, quod sicut corpora vestra, uxorum et puerorum vestrorum, et omnia catalla tua diligitis, talem districtionem faciatis,&c.
Teste Rege, apud Westm. 19 Maii.—Claus.25, H. dors. 20.
The author ofAnglia Judaicajustly observes, “Such inhumanity in a Christian country ought to have voucher. Take it, therefore, as it stands upon theClaus. Roll.25. H. 3. m. 9.
“Rex W. de Havershall salutem. Scire facias omnibus Vic. qui Judæos habent in balliva sua, quod omnes Judæos de balliva sua qui manuceperunt solvere nobis tallagium suum, una cum uxoribus et infantibus suis, habeant Londini a die Sancti Mic. ad unum mensem: respondendum nobis de arreragiis tallagii sui&c.Sciturus, quod, si in aliquo defeceris, tam graviter contra vos manum nostram aggravabimus, quod pœna vestra erit omnibus in terrorem.”
K.
The following are the original words of the bishop’s will:“Ad terras emendas, ad opusCONVERSORUM, Lond. ad sustentationem eorundem.”
L.
Rex Vicecomiti Norff. salutem. Licet de consuetudine longeva dicatur obtentum in regno nostro, quod nos in domibus et aliis quas acquisiverint Judæi in regno nostro succedere debeamus ipsis Judæis; aures tamen nostras precibus Edmundi Kake de Norwic. Capellani misericorditer inclinantes, conprimus eidem Edmundo, de gratia nostra, quod non obstante consuetudine prædicta, habeat messuagium illud in Norwic: de quo nuper seisinam fieri fecimus Magistro Benedicto, et quod Seigumet Judæus ut lagatus tenuit de prædicto Edmundo in eadem villa de Norwic. Et ideo tibi præcipimus, quod eidem Edmundo de prædicto messuagio, sine dilatione plenam seisinam habere facias.
T. R. apud Clarendon 13 die Decembris.
M.
Rex omnibus,&c.Cum Elyas episcopus Judæus noster London. pro transgressione quam fecit, tam nobis, quam dilecto fratri nostro Regi Almannorum asacerdotio communitatis Judæorum Angliæ coram dilectis et fidelibus nostris Philippo Basset, Phillipo Lovel, Henrico de Bathonia, Simon Passelew, et cæteris justiciariis ad custodiam Judæorum assignatis, quos ad transgressionem illam convincendam justiciarios nostros assignavimus, per judicium eorundem ad scaccarium nostrum fuerit adjudicatus, et de ejusdem sacerdotii officio, et etiam de omnimodis aliis officiis, et Ballivis, quas a nobis prius obtinuit sit depositus, nos de consilio eorundem justiciariorum, concessimus prædictæ communitati Judæorum nostrorum Angliæ, per finem trium marcarum auri, quem Cresse et Haginus fratres ejusdem Judæi, nobis pro eadem communitate fecerunt, quod prædictus Elyas sacerdotium illud nunquam in posterum habeat, et recuperet: et quod nullus de communitate illa de cætero sit sacerdos, nisi per communem electionem communitatis ejusdem. Quodque ille communitas post decessum cujuslibet sacerdotis sic electi, alium eligendi quemcunque voluerint sacerdotem liberam habeat facultatem, ac ipsum nobis præsentandi, ut nostrum super hoc assensum obtineat et favorem. In cujus,&c.
Teste Rege apud Wodestoke 20 die Julii.—Rot. Pat.41, H. 3, m. 4, m. 6.
N.
“This very year (1252) there came out of the Holy Land a mandate from the king of France, that all the Jews should be expelled out of the realm of France, and condemned to perpetual exile, with this clause ofmoderation added thereto:—But he who desires to remain, let him be an artificer or handicraftsman, and apply himself to mechanical artifices. For it was scornfully objected to the said king by the Saracens, that we did little love or reverence our Lord Jesus Christ, who tolerated the murderers of him to live amongst us.”—Prynne.
O.
Bishop Percy, in his relics of “Antient English Poetry,” gives us the following ballad, in which he supposes that its composer “had an eye to the known story of Hugh of Lincoln, a child said to have been murthered by the Jews in the reign of HenryIII.The conclusion of this ballad appears to be wanting; what it probably contained may be seen in Chaucer.”
THE JEWS’ DAUGHTER.The rain rins doun through Mirry-land toune,Sae dois it doune the Pa:Sae dois the lads of Mirry-land toune,Quhan they play at the ba’.Than out and cam the Jewis dochter,Said, will ye cum in and dine?“I winnae cum in, I cannae cum in,Without my play-feres nine.”Scho powd an apple reid and whiteTo intice the zong thing in:Scho powd an apple white and reid,And that the sweit bairne did win.And scho has taine out a little pen-knife,And low down by her gair,Scho has twin’d the zong thing and his life;A word he nevir spak mair.And out and cam the thick thick bluid,And out and cam the thin;And out and cam the bonny herts bluid:Thair was nae life left in.Scho laid him on a dressing borde,And drest him like a swine,And laughing said, gae nou and pleyWith zour sweit play-feres nine.Scho rowd him in a cake of lead,Bade him lie stil and sleip.Scho cast him in a deip draw-well,Was fifty fadom deip.Quhan bells wer rung, and mass was sung,And every lady went hame:Than ilka lady had her zong sonne,But Lady Helen had nane.Scho rowd hir mantil hir about,And sair sair gan she weip;And she ran into the Jewis castelQuhan they wer all asleip.My bonny Sir Hew, my pretty Sir Hew,I pray thee to me speik.“O lady, rinn to the deip draw-well,Gin ze zour sonne wad seik.”Lady Helen ran to the deip draw-well,And knelt upon her kne:My bonny Sir Hew, an ze be here,I pray thee speik to me.“The lead is wondrous heavy, mither,The well is wondrous deip,A keen pen-knife sticks in my hert,A word I donnae speik.“Gae hame, gae hame, my mither deir,Fetch me my windling sheet,And at the back o’ Mirry-land touneIts thair we twa sall meet.”
THE JEWS’ DAUGHTER.
The rain rins doun through Mirry-land toune,Sae dois it doune the Pa:Sae dois the lads of Mirry-land toune,Quhan they play at the ba’.Than out and cam the Jewis dochter,Said, will ye cum in and dine?“I winnae cum in, I cannae cum in,Without my play-feres nine.”Scho powd an apple reid and whiteTo intice the zong thing in:Scho powd an apple white and reid,And that the sweit bairne did win.And scho has taine out a little pen-knife,And low down by her gair,Scho has twin’d the zong thing and his life;A word he nevir spak mair.And out and cam the thick thick bluid,And out and cam the thin;And out and cam the bonny herts bluid:Thair was nae life left in.Scho laid him on a dressing borde,And drest him like a swine,And laughing said, gae nou and pleyWith zour sweit play-feres nine.Scho rowd him in a cake of lead,Bade him lie stil and sleip.Scho cast him in a deip draw-well,Was fifty fadom deip.Quhan bells wer rung, and mass was sung,And every lady went hame:Than ilka lady had her zong sonne,But Lady Helen had nane.Scho rowd hir mantil hir about,And sair sair gan she weip;And she ran into the Jewis castelQuhan they wer all asleip.My bonny Sir Hew, my pretty Sir Hew,I pray thee to me speik.“O lady, rinn to the deip draw-well,Gin ze zour sonne wad seik.”Lady Helen ran to the deip draw-well,And knelt upon her kne:My bonny Sir Hew, an ze be here,I pray thee speik to me.“The lead is wondrous heavy, mither,The well is wondrous deip,A keen pen-knife sticks in my hert,A word I donnae speik.“Gae hame, gae hame, my mither deir,Fetch me my windling sheet,And at the back o’ Mirry-land touneIts thair we twa sall meet.”
The rain rins doun through Mirry-land toune,
Sae dois it doune the Pa:
Sae dois the lads of Mirry-land toune,
Quhan they play at the ba’.
Than out and cam the Jewis dochter,
Said, will ye cum in and dine?
“I winnae cum in, I cannae cum in,
Without my play-feres nine.”
Scho powd an apple reid and white
To intice the zong thing in:
Scho powd an apple white and reid,
And that the sweit bairne did win.
And scho has taine out a little pen-knife,
And low down by her gair,
Scho has twin’d the zong thing and his life;
A word he nevir spak mair.
And out and cam the thick thick bluid,
And out and cam the thin;
And out and cam the bonny herts bluid:
Thair was nae life left in.
Scho laid him on a dressing borde,
And drest him like a swine,
And laughing said, gae nou and pley
With zour sweit play-feres nine.
Scho rowd him in a cake of lead,
Bade him lie stil and sleip.
Scho cast him in a deip draw-well,
Was fifty fadom deip.
Quhan bells wer rung, and mass was sung,
And every lady went hame:
Than ilka lady had her zong sonne,
But Lady Helen had nane.
Scho rowd hir mantil hir about,
And sair sair gan she weip;
And she ran into the Jewis castel
Quhan they wer all asleip.
My bonny Sir Hew, my pretty Sir Hew,
I pray thee to me speik.
“O lady, rinn to the deip draw-well,
Gin ze zour sonne wad seik.”
Lady Helen ran to the deip draw-well,
And knelt upon her kne:
My bonny Sir Hew, an ze be here,
I pray thee speik to me.
“The lead is wondrous heavy, mither,
The well is wondrous deip,
A keen pen-knife sticks in my hert,
A word I donnae speik.
“Gae hame, gae hame, my mither deir,
Fetch me my windling sheet,
And at the back o’ Mirry-land toune
Its thair we twa sall meet.”
Chaucer, in the last stanza of his Prioress’s Tale, has the following three lines, which are probably the conclusion of the above:—.
“Oh, young Hew of Lincoln slain alsoWith cursed Jews, as it is notable,For it n’is but a little while ago.”
“Oh, young Hew of Lincoln slain alsoWith cursed Jews, as it is notable,For it n’is but a little while ago.”
“Oh, young Hew of Lincoln slain also
With cursed Jews, as it is notable,
For it n’is but a little while ago.”
P.
Omnibus ad quos præsens scriptum pervenerit, Jacobus filius Magistri Mosey, Judæi London. et Henna [Anna] uxor ejus salutem. Sciatis nos adinstantiam discreti viri Domini Walteri de Merton, illustris Domini H. Regis quondam Cancellarii, et pro triginta marcis quas nobis dedit præ manibus, dedisse, concessisse, et hac carta nostra confirmasse, scholaribus, et fratribus domus scholarium de Merton, quam idem Dominus Walterus fundavit, apud Meaudon [Maldon] in comitatu Surr. ad perpetuam sustentationem scholarium in scholis degentium, domos nostras, cum pertinentiis, in parochia S. Johannis Baptistæ, Oxon. infra muros; quæ quondam fuerunt Johannis Halegood, inter terram Prioris S. Frecheswide, quæ quondam fuit Alwredi Hereprud, versus occidentem, et terram quæ fuit Rogeri Orlewyne, versus orientem. Habendas, et tenendas eisdem scholaribus et fratribus dictæ domus, cum omnibus ad domos prædictas spectantibus, in perpetuum. Reddendo inde capitalibus Domino feodi quatuor denarios, per annum, pro omni servitio, consuetudine, et demanda. Et nos, et hæredes nostri, warantizabimus, acquietabimus, et defendemus, prædictis scholaribus, et fratribus, domos prædictas, cum omnibus pertinentiis suis, contra omnes homines, tam Christianos quam Judæos, per prædictum servitium quatuor denariorum per annum in perpetuum. Et sciendum quod demisimus nos in plena curia villæ Oxon. ad opus scholarium, et fratrum prædictorum, de prædictis domibus, et omni potestate, et jure, quod nobis ullo tempore competere potuit dictas domos habendi, vel petendi, aut eas cuiquam dandi, vel concedendi. Ita quod si nos, vel hæredes nostri, contra prædictam donationem nostram, dictis scholaribus et fratribus factam, aliquotempore venire præsumamus, per quod ipsi dampnum, vel impedimentum, sustinuerint, nos eis pecuniam supradictam duplicatam, una cum dampnis prædictis, refundemus; et nihilominus salvum erit eis jus suum dictas domos retinendi, seu petendi, si opus fuerit. Et prædicti scholares, et fratres, ad nostram instantiam concesserunt, quod Domini Antonius Beker et Thomas frater ejus, dictas domos tenere possint, et inhabitare, usque a festo S. Michaelis, proximo futuro, in tres annos completos, pro centum solidis, quos custodi scholarium, et fratrum prædictorum, solvimus in curia prædicta, pro prædictis Dominis Antonio et Thoma, nomine Locagii domorum prædictarum. Et ad perpetuam rei hujus memoriam et securitatem præsenti scripto sigilla nostra fecimus apponi. Hiis testibus Domino Adam Fetteplace, tunc Majore Oxon. Johanne de Coleshulle, Philippo de Hou, Waltero Aurifabro, Adam subtus Murum, Gawfrido Aurifabro, Radulpho Aurifabro, Alexandro Knyht, Jacobo le Especer, Willelmo le Especer, Hugone de Burgo, Christianis; Manassero de Enveyse, Mosey Parnat, Jacobo de Exonia, Lombardo de Krikelade, Judæis, et aliis. Dat. in curia Oxon. die lunæ, proxima post festum S. Matthiæ Apostoli, anno Regni Regis Henrici, filii Regis Johannis, quinquagesimo primo.”
Dr.Tovey copied the above from a deed existing in the college treasury. The doctor was certainly more gifted in copying Latin or French than in copying Hebrew. There is a Hebrew postscript to the above deed—as was generally the case in those oldentimes, when a deed was drawn up between a Christian and a Jew—but our antiquary copied it so badly, that it was rendered difficult to make any sense of the writing.Dr.Jost, however, very likely restored it to its proper reading, which is the following:—
אני יעקב בן רב משה דלונדרש מודה שכל הכתוב למעלח בלשין לטין בלי מחק והדרה [or וחזרה] הודיתי בעבורי ובעבור יורשי שיחיח שריר וקים וטב ובעבור אשתי הודיתי שיהיה שריר וקים ׃ הזה שהודיתי כתבתי וחתמתי בעבורי ובעבור אשתי חנה יעקב בן רב משה דלונדרש׃
Anglia Judaica,p. 182.Geschichte der Israeliten,vol. vii.,p. 407.
There are two seals attached to that charter, bearing an impression of some unknown four-footed beast.
Q.
Mandatum est Constab. Oxon: quod omnes Judæos quos cepit et captos tenet in Castro Oxon: occasione cujusdam parvi Conversi et Baptizati, qui dicebatur per ipsos Judæos raptus esse, et qui jam inventus est apud Oxon, sine dilatione deliberet.
Test. R. apud West. 4 die Novem.—Claus.21, H. 3, pars 1, m. 22.
R.
Præceptum fuit Constabulario castriOxoniæetCyrographoChristiano et Judeo Archæ Cyrograph:ejusdem; quod per sacramentum 12 Judeorum inquirant, quæ bona et catallaJacobus Baseni de Oxon: JudeusOxon.interfectus, habuit die quo interfectus fuit. Eodem modo præceptum est Ballivis Oxon: quod per sacramentum 12 Christianorum inquirant quæ catalla dictusJacobushabuit die quo interfectus fuit,&c.
S.
Rex Majori et Vicecomitibus London. Salutem. Cum, divina cooperante gratia, pax in regno nostro ordinata sit, firmata, et ubique per regnum proclamata; ac de consilio baronum nostrorum provisum sit, ut ex parte nostra, et ipsorum, publice sit inhibitum, ne quis sub pœna exhæredationis, et periculo vitæ et membrorum super aliquem currat, nec homicidia, nec incendia, depredationes, nec roberias, seu alia hujusmodi faciat enormia, nec cuiquam damnum inferat contra pacem nostram. Cumque Judæos nostros London. pro timore turbationis nuper habitæ, adhuc existentes apud turrim nostram London. in nostram protectionem, ac defensionem suscipimus specialem, una cum familiis, rebus, et omnibus possessionibus eorundem; ac ipsis Judaeis concessimus, quod ad domos suas infra civitatem prædict. libere redire, et eas securi, et absque aliquo impedimento inhabitare possint, sicut prius ante turbationem prædict. fieri consueverunt. Vobis de consilio baronum prædict. Mandamus, firmiter injungentes quatenus per totam civitatem prædict. ex parte nostra,et baronum ipsorum, publice proclamari, et firmiter inhiberi faciatis, nequis sub periculo vitæ, et membrorum, prædictis Judæis, et familiis suis, in personis vel rebus eorum, damnum, molestiam, vel gravamen, inferre præsumat. Vos autem eos de cætero, tam infra civitat. prædict. quam extra, quantum in vobis est, manuteneatis, protegatis, et defendatis, pro quo vos specialiter recommendare debeamus.
Teste Rege, apud St. Paulum, Lond. 11 die Junii.—Pat.48, H. 3, m. 11.
T.
Rex omnibus,&c., salutem. Inspeximus cartam quam Edmundus filius noster fecit Aaron filio Vynes in hæc verba. Omnibus præsentem cartam visuris vel audituris Edmundus illustris regis Angliæ filius salutem. Cum dominus rex pater noster dederit et concesserit nobis Aaron filium Vynes Judæum, cum omnibus bonis, debitis, et catallis suis, liberum et quietum, de omnibus tallagiis, auxiliis, præstitis, et demandis quibuscunque; ita quod eum, cum omnibus bonis, et catallis suis habeamus, et teneamus, cum omnibus libertatibus, legibus, et consuetudinibus Judaismi Angliæ, prout hujusmodi concessio, in prædictis patris nostri carta, super hoc confecta, plenius continetur. Nos eidem Aaron Judæo specialem gratiam facere volentes, ipsum, cum omnibus bonis, debitis et catallis suis, tenore præsentium, donavimus libertati; concedentes eidem, quod ipse, toto tempore vitæ suæ, liber sit de nobis, ab omnibus tallagiis, auxiliis, præstitis et demandis. Reddendo nobis, quamdiu vixerit, quolibetanno, ad festum Pentecost. unum par calcarium deauratorum, pro omnibus exactionibus et demandis. In cujus rei testimonium sigillum nostrum fecimus apponi.—Dat. Winton. 11 die Augusti, ann. reg. patris nostri prædict. 54. Nos autem prædictam donationem, et concessionem, pro nobis et hæredibus nostris, quantum in nobis est, concedimus et confirmamus,&c.—Pat.54, H. 3, m. 1.
The following was also added, to furnish him with safe conduct throughout England, and to give him liberty to take up his abode in any place he chose.
“Rex omnibus&c., salutem. Sciatis quod, ad instantiam Edmundi filii nostri carissimi, concedimus Aaroni, filio Vynes, Judæo, quod in quocunque burgo regni nostri voluerit, ubi alii Judæi habitant, morari possit pro voluntate sua; sine contradictione nostra, vel ballivorum nostrorum quorumcunque. Dum tamen tanquam bonus et fidelis Judæus se gerat et habeat, in eodem.
In cujus,&c., T. R., apud Windsor, 30 die Octob.”—Pat.55, H. 3, m. 29.
U.
The original act was copied by the author of the “Anglia Judaica” from a very ancient MS. in the Bodleian Library, which is the following:—
“Henricus, Dei Gratia, Rex Angliæ,&c.Dilectis et fidelibus Major et Vicecomitibus suis London. et omnibus ballivis et fidelibus suis, ad quos,&c.salutem. Sciatis, quod, ad honorem Dei, et Universalis Ecclesiæ, ac emendationem, et utilitatem,terræ nostræ, et relevationem Christianorum, de damnis et gravaminibus, quæ sustinuerunt, occasione liberorum tenementorum, quæ Judæi regni nostri clamabant, habere in terris, tenementis, feodis, redditibus, et aliis tenuris: et ne nobis, sive communitati regni nostri, vel ipso regno, possit de cætero præjudicium generari:Providimus, de consilio prælatorum, magnatum, et procerum, qui sunt de consilio nostro, ac etiam ordinavimus, et statuimus, pro nobis, et hæredibus nostris quod nullus Judæus liberum tenementum habeat in maneriis, terris, tenementis, feodis, redditibus, vel tenuris, quibuscunque, per cartam, donum, feofamentum, confirmationem seu quamcunque aliam obligationem, vel quocunque alio modo.
“Ita tamen quod domos suas, quas ipsimet inhabitant in civitatibus, burgis, seu aliis villis, inhabitent, de cætero, et eas habeant, sicut habere consueverint, temporibus, retroactis. Et etiam alias domos, quas locandas habent, licite locare possunt, Judæis tantum, et non Christianis.
“Ita tamen quod non liceat Judæis nostris London. plures domos quam nunc habeant emere, sive quocunque alio modo perquirere, in civitate nostra London: per quod ecclesiæ parochiales ejusdem civitatis, vel rectores earundem, jacturam incurrant. Poterunt tamen eidem Judæi London. domos et ædificia sua, antiqua, prius diruta et destructa, reparare, et in statutum pristinum redigere, ad voluntatem suam.
“Providimusetiam,et statuimus de eodem consilio nostro, quod de domibus suis prædictis, inhabitandis,vel locandis, ut prædictum est, nullus Judæus implacitet, vel placitare possit, per brevia nostra originalia de cancellaria, sed tantum coram Justiciariis nostris, ad custodiam Judæorum assignatis, per brevia Judaismi consueta hactenus usitata.
“De terris autem et tenuris de quibus Judæi,ante præsens statutum, feofati fuerunt, et quas nunc tenent, volumus quod hujusmodi infeodationes, et dona, penitus adnullentur: et terræ et tenementa illa, Christianis, qui sibi ea dimiserint, remaneant. Ita tamen quod Christiani illi satisfaciant ipsis Judæis, de pecunia, seu catallo, contenta in cartis, et chyrographis suis, sine usura, quod Judæi pro hujusmodi dono, vel feodatione, dederint Christianis. Hac etiam adjecta conditione, ut si Christiani illi, incontinenter, inde satisfacere non possint, liceat Judæis prædictis tenementa illa aliis Christianis dimittere, donec inde, per rationabilem extentam, secundum verum valorem eorundem, catalla sua, sine usura, levari possint. Salvo tamen Christianis illis herbergagio suo. Ita quod Judæus pecuniam, vel catallum suum, per manus Christianorum, et non Judæorum, inde recipiat, ut prædictum est.
“Et si contingat Judæum aliquod feofamentum, à modo, recipere à quovis Christiano, de aliquo feodo, vel tenemento,contra præsens statutum, Judæus ipse dictum tenementum, vel feodum, penitus amittat; et in manum nostram capiatur, et salvo custodiatur; et Christiani illi, vel eorum hæredes, terram illam, vel tenementum illud, de manu nostra rehabeant.
“Ita tamen quod totam pecuniam, quam ab ipsisJudæis pro hujusmodi feofamento receperent, nobis tunc solvant. Vel si eorum facultates ad hoc non sufficiant, tunc verum valorem tenementorum, seu feodorum illorum, nobis, et hæredibus nostris, annuatim reddant, ad Scaccarium nostrum, per veram et rationabilem extentam eorundem, donec de hujusmodi pecunia, seu catallo, nobis plene fuerit satisfactum.
“De nutricibus autem parvulorum, pistoribus, et brasiatoribus, et cocis Judæorum, quia Judæi, et Christiani, in cultu fidei dispares sunt, providimus, et statuimus, quod nullus Christianis, vel Christiana, eis ministrari presumat in ministeriis predictis. Et quia Judæi quosdam redditus, de terris, et tenementis, Christianorum, tanquam perpetuos dudum recipere solent, per manus Christianorum qui etiam feoda dicebantur; volumus, et statuimus, quod statutum tunc inde per nos factum, firmitatis robor obtineat; nec ei per præsens statutum in aliquo derogetur. Etideo vobis præcipimusfirmiter injungentes quod provisionem, ordinationem, et statum prædictum, publice, per totam ballivam vestram, clamari, et firmiter teneri, et observari, faciatis.
“In cujus rei Testimonium has litteras nostras fieri fecimus patentes. Teste meipso apud Westm. 24 die Julii, anno Regni nostri 54.”
V.
The king, in lieu of the possessions which he robbed the Jewish converts of, gave them the followingbegging letter, in which he calls upon his Christian subjects to support them by corrode:—
“Rex Priori et Conventui Sanctæ Mariæ de Wallingham salutem. Cum per guerramnostram quam nuper sustinuimus inWasconia, etalia ardua negotia, statum nostrum, et regni nostri, tangentia, de statu conversorum adhuc plene ordinare non possumus; devotionem vestram rogamus attente, quatenus latorem præsentium, adhuc per biennium, in victualibus et aliis necessariis exhibere velitis: ita tamen, quod si liberatione sua diurna noluerit esse contentus, tunc, in optione vestra sit conferendi ei tres obolos per diem tantum, ad sustentationem suam: nullam super hac petitione nostra prætendentes excusationem,pro qua vos debeamus alias inde sollicitare. Quia volumus modis omnibus preces nostras, in hac parte, a vobis exaudiri. Quibus exauditis, in negotiis vestris gratiam et favorem a nobis obtinebitis, cum speciali gratiarum actione; rescribentes nobis per unum de vestris, qualiter has preces nostras duxeritis exaudire.
“T. R. apud Merton, 20 die Januar.”—Rot. Fin.39, H. 3, m. 13, dors.
The above letter in some degree had the desired effect; but in a great many instances the poor Jewish Christians were left to feed on their papers; the king, therefore, found it necessary to furnish them with the following second letter:—
“Rex Abbati, et Conventui, de Abendon, salutem. Cum preces nostras nuper vobis directas pro Ricardo, converso, et Martha uxore ejus, per biennium in necessariis exhibendis, (nobis existentibus in Anglia),minime curavistis exaudire, unde plurimum miramur, et movemur; præsumentes ex hoc, indubitanter, quod si absentes essemus, et in partibus transmarinis eædem preces nostræ parum, vel nullum, penes vos obtinerent effectum, maxime cum in præsentia nostra illas admittere recusaveritis: volentes autem adhuc experiri si erga devotionem vestram in hac parte exaudiri, vel repulsam pati debeamus pro iisdem conversis; iterato vos duximus sollicitandos. Rogantes quatenus juxta tenorem priorum litterarum nostrarum, vobis inde directarum, in necessariis exhibere velitis; taliter, in hac parte, preces nostras effectui mancipantes, quod dilatio præcedens per effectum subsequentem penitus expietur: et quod a summo remuneratore dignam inde remunerationem, et a nobis gratias mereamini.
“T. R. apud West. 6, die Feb.”—Rot. Fin.39, H. 3, m. 12, dors.
W.
Rex dilectis sibi Majori London. et Magistro Johanni de Sancto Dionisio clerico suo, custodi domus Conversorum London. Salutem. Ex parte pauperum conversorum nostrorum London. nobis, et consilio nostro, est ostensum, quod cum nihil habeant unde sustentari possint, nec sit qui eis in aliquo subveniat, ostiatim mendicare coguntur, et quasi fame moriuntur; et cum certos redditus ad sustentationem ipsorum in civitate London. et alibi assignari fecerimus, ipse ex hiis nihil percipiunt; sed quidam alii conversi divites,alios redditus et possessiones habentes, qui etiam non morantur, nec conversantur in domo nostra prædicta, redditus ipsos, pro magna parte percipiunt, et ad usus suos, pro voluntate sua convertunt, quod ulterius sustinere nolumus, nec debemus; maxime cum prædictos redditus, dictæ domui, non pro divitibus, sed pauperibus et egenis, et ex causa necessitatis, fecerimus assignari. Volentes igitur præmissa in melius reformari: vobis mandamus, firmiter injungentes, quod per sacramentum proborum et legalium hominum de civitate et suburbio London diligenter inquiratis, qui sunt redditus, et bona prædicta? et quantum valeant per annum? et quis vel qui ea percipiunt? et a quibus, et qualiter, hactenus distributa, et dispensata fuerunt? et qua super præmissis corrigenda, et reformanda videritis, sine dilatione corrigatis. Proviso quod bona et redditus domus prædictæ, præfatis conversis, qui magis indigent, juxta merita necessitatis de cætero assignentur. De aliis etiam quæ ad servitium, et debitum statum capellæ nostræ ibidem, ac domus prædictæ in melius reformandum pertinere noscuntur, provideatis in omnibus, prout melius, et honestius, videritis expedire. Volumus etiam quod sicut prædicti redditus, dictæ domui, ad sustentationem commorantium in eadem specialiter assignati sunt; ita etiam ad domum deferantur, et distribuantur ibidem, sicut prædictum est. Et si quos vobis, aut ordinationi vestræ resistentes aut contradicentes, inveneritis, eos per sequestrationes portionum suarum, et aliter, prout opus esse videritis, compescatis.
“T. R. apud West. 26 die Feb.”—Pat.56, H. 3, pars 1, m. 19.
X.
The following particulars, as registered by Prynne, evidently show that there were many wealthy persons who, in spite of losing all, embraced Christianity:—
“This year, a Jew’s wife proving a convert Christian, her husband was attached for her goods, by the king, as belonging to him upon her conversion; who thereupon paid a fine to have this new case judicially determined in the Jews’ Exchequer, as this record attests.”
“CumAbraham BatekotJudeus attachiatus esset ad respondend. regi de catallisAmiciæJudeæ, quæ fuit uxor sua, quæ quidem catalla post conversionem suam ad regem pertinebant, ut dicitur. Idem Judeus finem fecit cum rege pro dimid. marc. auri quam regi solvit, ut secundum legem et consuetudinem Judaismi ad scaccarium Judæorum super hoc deducatur. Et mandatum est justic. ad custod. jud. assignatis, quod citra festum S.And.ad scaccarium Judæorum, quod justum fuerit de catallis prædictis fieri faciant, sicut prædict. est T. per R. de Essington.”