1. Un He reep Sin twölf Jüngers to Sik un gev se Macht öwer de unreinen Geister, dat se desülvigen utdreeven un heeln allerlie Sük un allerlie Krankheit.Mark.6, 7.Luk.9, 1.
2. De Namen awer vun de twölf Apostels sünd düsse: De eerste Simon, heet Petrus, un Andreas, sin Broder, Jakobus, Zebedäi Söhn, un Johannes sin Broder.Mark.3, 16.Apost.1, 13.
3. Philippus, un Bartholomäus, Thomas, un Matthäus, de Töllner, Jakobus, Alphäi Söhn, Lebbäus, mit den Tonam Thaddäus,
4. Simon vun Kana, un Judas Ischariot, de Em verraden dä.
5. Düsse Twölf schick JEsus ut, gebot se un sprok: Gaht nich up de Heiden ehr Strat un treckt nich in de Samariter ehr Städte;
6. Sonnern gaht hen to de verloren Schap ut dat Hus Israel.Matth.15, 24.Apost.13, 46.
7. Gaht awer un predigt un sprekt: Dat Himmelriek is neeg herbi kamen.Matth.3, 2.4, 17.Luk.10, 9.
8. Makt de Kranken gesund, reinigt de Utsätzigen, weckt de Doden up, drievt de Düvels ut. Umsunst hebbt ji dat kregen, umsunst gevt dat ok.
9. Ji schüllt nich Gold, noch Sülver, noch Erz in ju Gürtel hebben;Mark.6, 8.Luk.9, 3.
10. Ok keen Tasch up den Weg, ok nich twee Röck, keen Schoh, ok keen Stock. Denn en Arbeitsmann is sin Spies weerth.
11. Wo ji awer in en Stadtoder Flecken gaht, dar befragt ju, ob dar jemand in is, de dat weert is, un blift bi de, bet ji darvun treckt.Mark.6, 10.Luk.10, 8.10.
12. Wo ji awer in en Hus gaht, so gröt datsülvige.Luk.10, 5.6.
13. Un so datsülvige Hus dat weert is, so schall ju Freden up se kamen. Is dat dat awer nich werth, so ward sik ju Fred wedder to ju kehrn.
14. Un wo jemand ju nich annehm ward noch ju Red hörn, so gaht rut vun datsülvige Hus oder Stadt un slaht den Stoff af vun ju Föt.Mark.6, 11.Luk.9, 5.Apost.13, 51.16, 7.
15. Wahrlich, Ik segg ju: De Sodomer un Gomorrer ehr Land ward dat erdräglicher gahn an’t jüngste Gericht as son Stadt.
16. Seht, Ik schick ju as de Schap mitten mank de Wölf, darum west klok as de Slangen un ahn Falschheit as de Duven.Luk.10, 3.Röm.16, 19.
17. Nehmt ju awer in acht vör de Minschen, denn se ward ju öwerantworten vör ehr Rathüs’ un ward ju geißeln in ehr Scholen.Matth.24, 9.Luk.21, 12.
18. Un man ward ju vör Fürsten un Königs föhrn um Minetwilln, to en Tügnis öwer se un öwer de Heiden.Mark.13, 9.
19. Wenn se ju nu ward öwerantworten, so sorgt nich, wa oder wat ji reden schüllt. Denn dat schall ju to de Stunn geven warrn, wat ji reden schüllt.Mark.13, 11.Luk.12, 11.21, 14.
20. Denn ji sünd dat nich, de dar red, sonnern ju Vader Sin GEist is dat, de dörch ju reden deiht.
21. Dar ward awer een Broder den annern ton Dod öwerantworten, un de Vader den Söhn, un de Kinner ward sik upsetten gegen ehr Öllern un se ton Dod helpen.
22. Un ji schüllt haßt warrn vun jeden um Min Nams willn. Wer awer bet an dat Enn uthöllt, de ward selig warrn.Luk.21, 17.
23. Wenn se ju awer in en Stadt verfolgt, so flücht in en anner. Wahrlich, Ik segg ju, ji ward dörch de Städ in Israel nich to Enn kamen, bet dat des Minschen Söhn kummt.
24. De Jünger is nich öwer sin Meister noch de Knecht öwer sin Herr.Joh.13, 16.
25. Dat is den Jünger genog, dat he is as sin Meister, un de Knecht as sin Herr. Hebbt se den Husvader Beelzebub nennt, wa veelmehr ward se Sin Huslüd so heeten.Matth.12, 24.
26. Darum wes’ nich bang vör se. Dar is Nicks verborgen, dat nich apenbar ward, un is Nicks heemlich, dat man nich weten ward.Mark.4, 22.Luk.8, 17.
27. Wat Ik ju segg in Düstern, dat redt int Licht, un wat ji hört in dat Ohr, dat predigt up dat Dack.Luk.12, 3.
28. Un west nich bang vör de, weke den Lief dod makt un de Seel nich dod maken künnt. West awer bang vör den, de Lief un Seel in de Höll verdarven kann.
29. Kofft man nich twee Sparlings för een Pennig? Un keen vun de fallt up de Eer ahn ju Vader.
30. Nu awer sünd ok ju Haar up den Kopp all tellt.
31. Darum wes’t nich bang, ji sünd beter as veel Dacklünken.
32. Darum, wer Mi bekennt vör de Minschen, den will Ik bekennen vör Min himmlischen Vader.
33. Wer Mi awer verleugnet vör de Minschen, den will Ik verleugnen vör Min himmlischen Vader.Luk.9, 26.
34. Ji schüllt nich meenen, dat Ik kamen bün, Freden to bringen up de Eer. Ik bün nich kamen, Freden to bringen, sonnern dat Swerdt.
35. Denn Ik bün kamen, den Minschen to vertörnen mit sin Vader un de Dochter gegen ehr Moder un den Söhn sin Fru gegen ehrn Mann sin Moder.Mich. 7, 6. Luk.14, 26.
36. Un ward de egen Huslüd den Minsch sin Fiend wesen.
37. Wer awer Vader oder Moder mehr leef hett as Mi, de is Mi nich weerth. Un wer Söhn oder Dochter mehr leef hett as Mi, de is Mi nich weerth.5. Mos. 33, 9. Luk.14, 26.
38. Un wer nich sin Krüz up sik nimmt un Mi nafolgt, de is Mi nich weerth.Matth.16, 24.
39. Wer sin Leven findt, de schall dat verleern, un wer sin Leven verlüst um Mintwilln, de schall dat finnen.Luk.17, 33.
40. Wer ju upnimmt, de nimmt Mi up, un wer Mi upnimmt, de nimmt Den up, De Mi schickt hett.Matth.18, 5.Luk.10, 16.Joh.13, 20.
41. Wer en Prophet upnimmt in en Prophet sin Nam, de schall en Prophet sin Lohn hebben. Wer en Gerechten upnimmt in en Gerechten sin Nam, de schall en Gerechten sin Lohn hebben.1. Kön. 17, 10. 18, 4.
42. Un wer een vun düsse Lüttsten sin Döß mit en Beker kolt Water löscht in en Jünger sin Nam, wahrlich, Ik segg ju, dat schall em nich unbelohnt blieven.Matth.25, 40.Mark.9, 41.
1. Un dat begeef sik, do JEsus son Gebot Sin Jüngers geven harr, gung He vun dar wieder, to lehrn un to predigen in ehr Städte.
2. As awer Johannes int Gefängnis de Warke vun Christus hörn dä, schick he twee vun sin Jüngers hen.Luk.7, 18.19.
3. Un leet Em seggen: Büst Du, De dar kamen schall, oder schüllt wi up en annern töven?5. Mos. 18, 15.
4. JEsus antworte un sprok to de: Gaht hen un seggt Johannes wedder, wat ji seht un hört.
5. De Blinden seht, un de Lahmen gaht, un de Utsätzigen ward rein, un de Doven hört, de Doden staht up, un de Armen ward dat Evangelium predigt.Matth.15, 30.Jes. 35, 5. Luk.7, 22.Jes. 61, 1.
6. Un selig is, wer sik nich an Mi argern deiht.Matth.13, 57.
7. As de hengungen, fung JEsus an to reden to dat Volk vun Johannes: Wat sünd ji rutgahn in de Wüstenie to sehn? Wüllt ji en Rohr sehn, dat de Wind hen un her weiht?Luk.7, 24.
8. Oder wat sünd ji rutgahn to sehn? Wulln ji en Minsch sehn in weeke Kleder? Seht, de dar weeke Kleder drägt, sünd in de Könige ehr Hüs’.
9. Oder wat sünd ji rutgahn to sehn? Wulln ji en Prophet sehn? Ja, Ik segg ju, de ok mehr is as en Prophet.Luk.1, 76.7, 28.
10. Denn düsse is dat, vun den schreven steiht: Süh, Ik schick Min Engel vör Di her, de Din Weg vör Di bereiten schall.Mal. 3, 1. Mark.1, 2.
11. Wahrlich, Ik segg ju: Mank alle, de vun Fruens gebarn sünd, is Nüms upkamen, de grötter is as Johannes de Döper. Awer de Lüttste in dat Himmelriek is grötter as he.Luk.7, 28.
12. Awer vun Johannes den Döper sin Dag bet nu her lidt dat Himmelriek Gewalt. Un de Gewalt doht, de ritt dat to sik.Luk.16, 16.
13. Denn alle Propheten un dat Gesetz hebbt weissagt bet up Johannes.
14. Un, so ji dat wüllt annehmen, he is Elias, de dar schall tokünftig wesen.Mal. 4, 5. Matth.17, 12.
15. Wer Ohrn hett to hörn, de hör to.Mark.7, 16.
16. Mit wem schall Ik awer düt Geslecht verglieken? Dat is as lüttje Kinner, de up den Markt sitt un ropt gegen ehr Gesellen,Luk.7, 81.
17. Un sprekt: Wi hebbt ju fleut un ji wulln nich danzen; wi hebbt ju klagt, un ji wulln nich weenen.
18. Johannes is kamen, eet nich un drunk nich; so seggt se: He hett den Düvel.Matth.3, 4.Luk.7, 20.
19. Den Minschen sin Söhn is kamen, itt un drinkt; so seggt se: Süh, wat is de Minsch för en Freter un Wiensüper, en Gesell vun de Töllners un de Sünners. Un de Wiesheit mutt sik rechtfardigen laten vun ehr Kinner.Matth.9, 10.
20. Do fung He an, de Städte to schelln, in weke de meisten vun Sin Daden geschehn weern, un de sik doch nich betert harrn.
21. Weh di, Chorazin! Weh di, Bethsaida! Weern son Daden to Tyrus un Sidon geschehn, as bi ju geschehn sünd, de harrn vör Tieden in’n Sack un in de Asch Buße dahn.Luk.10, 13.
22. Doch Ik segg ju: Dat ward Tyrus un Sidon erdräglicher gahn an’t jüngste Gericht denn ju.
23. Un du, Capernaum, de du büst erhaben bet to den Himmel, du warrst bet in de Höll runnerstött warrn. Denn wenn to Sodom de Daden geschehn weern, de bi di geschehn sünd, se stunn noch hüdigen Dags.Jes. 14, 12.
24. Doch Ik segg ju: Dat ward dat Sodomer Land erdräglicher gahn an’t jüngste Gericht as di.
25. To desülvige Tied antworte JEsus un sprok: Ik pries Di, Vader un HErr vun den Himmel un de Eer, dat Du so wat de Wiesen un de Kloken verborgen hest un hest dat de Unmündigen apenbart.Luk.10, 21.1. Cor.1, 27.
26. Ja, Vader, denn dat is so gefällig west vör Di.
27. Alle Dinge sünd Mi öwergevenvun Min Vader. Un Nüms kennt den Söhn, as alleen de Vader; un Nüms kennt den Vader, as alleen de Söhn, un wen dat de Söhn will apenbarn,Matth.28, 18.Ps.8, 7.Joh.3, 35.17, 2.1. Cor.15, 27.Eph.1, 22.Phil.2, 9.Ebr.2, 8.
28. Kamt her to Mi, alle, de ji möd un beladen sünd, Ik will ju erquicken.Jes. 55, 1. Jer. 31, 25.
29. Nehmt up ju Min Joch un lernt vun Mi, denn Ik bün sachtmödig un vun Harten demödig, so ward ji Ruh finnen för ju Seelen.Jer. 6, 16.
30. Denn Min Joch is sanft un Min Last is licht.1. Joh.5, 3.
1. To de Tied gung JEsus dörch de Saat up en Sabbat; un Sin Jüngers harrn Hunger, fungen an, de Ahrn uttorieten un to eten.Mark.2, 23.Luk.6, 1.
2. Do dat de Pharisäers seegen, sproken se to Em: Süh, Din Jüngers doht, wat sik nich paßt up en Sabbat to dohn.2. Mos. 20, 10.
3. He awer sprok to se: Hebbt ji nich les’t, wat David dä, as he un de mit em weern, Hunger harrn?1. Sam. 21, 6. Luk.6, 3.
4. Wa he in dat Gotteshus gung un eet de Schaubrode up, de em doch nich tokeemen to eten, un de mit em weern, sonnern alleen de Presters.2. Mos. 29, 83. Mark.2, 26.
5. Oder hebbt ji nich lest in dat Gesetz, wa de Presters up den Sabbat in den Tempel den Sabbat breken un doch ahn Schuld sünd?
6. Ik awer segg ju, dat hier De is, De ok grötter is as de Tempel.
7. Wenn ji awer weten dän, wat dat is: Ik hef Wolgefalln an de Barmhartigkeit un nich an dat Opfer, so harrn ji de Unschülligen nich verdammt.Matth.9, 13.1. Sam. 15, 22.
8. De Minschensöhn is en HErr ok öwer den Sabbat.
9. Un He gung vun dar weg un keem in de Schol.
10. Un süh, dar weer en Minsch, de harr en verdrögte Hand. Un se frogen Em un sproken: Is dat ok recht, up den Sabbat gesund to maken? Up dat se en Sak to em harrn.
11. Awer He sprok to se: Wer is dar mank ju, wenn he en Schap hett, dat em up en Sabbat in en Grav fallt, de dat nich anfaten un wedder ruttrecken dä?
12. Wa veel beter is nu en Minsch as en Schap? Darum kann man wull up en Sabbat wat Gudes dohn.
13. Do sprok He to den Minschen: Streck din Hand ut. Un he streck se ut, un se war wedder gesund as de anner.
14. Do gungen de Pharisäer rut un heeln en Rath öwer Em, wa se Em dod maken kunnen.Ps.2, 2.Mark.3, 6.Luk.6, 11.
15. Awer do JEsus dat hör, mak He Sik darvun. Un Em folg veel Volk na, un He mak se all gesund.
16. Un bedroh se, dat se Em nich verraden dän.Matth.9, 30.
17. Up dat erfüllt war, dat dar seggt is dörch den Prophet Jesaias, de dar sprickt:Jes. 42, 1.
18. Süh, dat is Min Knecht, den Ik utwählt hef, un Min Allerleevsten, an den Min Seel en Wolgefalln hett. Ik will Min GEist up Em leggen, un He schall de Heiden dat Gericht verkündigen.Matth.3, 17.Jes. 11, 2.
19. He ward nich strieden noch schrien, un man ward Sin Schrien nich hörn up de Straten.
20. Dat inknickte Rohr ward He nich tweibreken, un den glimmenden Docht ward He nich utlöschen, bet dat He utföhrt dat Gericht to’n Sieg.Jes. 61. Hes. 34, 16.
21. Un de Heiden ward up Sin Nam höpen.
22. Do war en beseten Minsch to Em brocht, de weer blind un stumm, un He mak em gesund, dat de Blinde un Stumme spreken un sehn kunn.Matth.9, 32.
23. Un all dat Volk war bang un sprok: Is Düß nich David sin Söhn?Matth.9, 33.
24. Awer de Pharisäer, as se dat hörn, sproken se: He drifft de Düvels nich anners ut as dörch Beelzebub, den Öwersten vun de Düvels.Matth.9, 34.Mark.3, 22.Luk.11, 15.
25. JEsus awer mark ehr Gedanken un sprok to se: Jede Riek, wenn dat mit sik sülvst uneens ward, dat ward wüste, un jede Stadt oder Hus, wenn dat mit sik sülvst uneens ward, kann nich bestahn.Luk.11, 17.
26. Wenn denn een Satan den annern utdrifft, so mutt he mit sik sülvst uneens wesen, wa kann denn sin Riek bestahn?
27. Wenn Ik awer de Düvels dörch Beelzebub utdrieven doh, dörch wen drievt denn ju Kinner se ut? Darum ward se ju Richters wesen.
28. So Ik awer de Düvels dörch GOtt Sin GEist utdrieven doh, so is jo GOttes Riek to ju kamen.1. Joh.3, 8.
29. Oder wa kann jemand in en Starken sin Hus gahn un sin Husgerät roven, dat wes’ denn, dat he eerst den Starken anbinnen deiht un em denn sin Hus utrovt.Jes. 49, 27.
30. Wer nich mit Mi is, de is gegen Mi, un wer nich mit Mi sammelt, de verstreut.Luk.11, 23.
31. Darum segg Ik ju: Alle Sünn un Lästerung ward den Minschen vergeven, awer de Lästerung wedder den GEist ward den Minschen nich vergeven.Mark.3, 28.29.Luk.12, 10.Ebr.6, 4.6.Ebr.10, 29.
32. Un wer wat redt gegen den Minschensöhn den ward dat vergeven; awer wer wat redt gegen den hilligen GEist, den ward dat nich vergeven, nich in düsse noch in de anner Welt.Luk.12, 10.
33. Sett entweder en guden Bom, so ward de Frucht gut wesen, oder sett en fulen Bom, so ward de Frucht ful. Denn an de Frucht kennt man den Bom.Matth.7, 17.Luk.6, 44.
34. Ji Adderngetücht, wa künnt ji wat Gudes reden, dewiel ji bös sünd? Wovun dat Hart vull is, darvun geiht de Mund öwer.Luk.6, 45.
35. En gude Minsch bringt wat Gudes hervör ut sin gude Hartsin Schatz, un en böse Minsch bringt Böses hervör ut sin bösen Schatz.
36. Awer Ik segg ju, dat de Minschen möt Rekenschop geven up dat jüngste Gericht vun jede unnütze Wort, dat se spraken hebbt.Eph.4, 29.
37. Ut din Hart schast du rechtfardigt warrn, un ut din Worde schast du verdammt warrn.Hiob. 15, 6. Luk.19, 22.
38. Do antworten eenige mank de Schriftgelehrten un Pharisäers un sproken: Meister, wi muchen geern en Teken vun Di sehn.Matth.16, 1.Mark.8, 11.
39. Un He antworte un sprok: De böse un ehebrekerische Art söcht en Teken, un dar ward ehr keen Teken geven as alleen dat Teken vun den Prophet Jonas.Matth.16, 4.Luk.11, 29.30.
40. Denn so, as Jonas dree Dag’ un dree Nächte in den Walfisch sin Buk weer, so ward de Minschensöhn dree Dag’ un dree Nächte merrn in de Eer wesen.Jon. 2, 1. 2.
41. De Lüd vun Ninive ward uptreden up dat jüngste Gericht mit düt Geslecht un ward dat verdammen, denn se dän Buße na Jonas sin Predigt. Un süh, hier is mehr as Jonas.Jon. 3, 5.
42. De Königin vun den Süden ward uptreden up dat jüngste Gericht mit düt Geslecht un ward dat verdammen, denn se keem vun dat Enn vun de Eer, Salomo sin Wiesheit to hörn. Un süh, hier is mehr as Salomo.1. Kön. 10, 1. Luk.11, 31.
43. Wenn de unreine Geist vun den Minsch utfahrn is, so dörchwannert he wüste Stä’n, söcht Ruh un findt de nich.Luk.11, 24.
44. So sprickt he denn: Ik will wedder umkehrn in min Hus, wo ik utgahn bün. Un wenn he kummt, so findt he dat lerrig, fegt un smückt.
45. So geiht he hen un nimmt to sik söven annere Geister, de slechter sünd as he sülven, un wenn se rinkamt, wahnt se darin, un ward et mit densülvigen Minsch arger as dat vörher weer. Also ward dat ok düt böse Geslecht gahn.2. Pet.2, 20.
46. Do He noch also to dat Volk reden dä, süh, do stunn Sin Moder un Sin Bröder buten, de wulln mit Em spreken.Mark.3, 31.Luk.8, 19.
47. Do sprok Een to Em: Süh, Din Moder un Din Bröder staht buten un wüllt mit Di spreken.
48. He antwort awer un sprok to den, de Em dat seggen dä: Wer is Min Moder? Un wer sünd Min Bröder?
49. Un reck Sin Hand ut öwer Sin Jüngers un sprok: Süh dar, dat is Min Moder un Min Bröder.
50. Denn wer den Willn deiht vun Min Vader in den Himmel, desülvige is Min Broder, Swester un Moder.Matth.7, 21.Joh.6, 40.
1. Up densülvigen Dag gung JEsus ut dat Hus un sett Sik an de See.Mark.4, 1.
2. Un veel Volk versammel sikto Em also, dat He in dat Schipp steeg un seet, un all dat Volk stunn an dat Öwer.
3. Un He redte to se veelerlie dörch Glieknisse un sprok: Seht, dar gung en Saimann ut to sai’n.Mark.4, 3.Luk.8, 4.
4. Un indem he sai’, full wat an den Weg; do keemen de Vageln un freeten dat up.
5. Wat full in dat steenige Land, dar dat nich veel Eer harr, un gung bald up, darum, dat dat keen deepe Eer harr.
6. As nu awer de Sünn upgung, welk dat, un wiel dat keen Wuttel harr, war dat verbrennt.
7. Wat full mank de Dorn, un de Dorn wussen up un heeln dat unner.
8. Wat full up en gut Land un drog Frucht, wat hunnertfältig, wat sößtigfältig, wat dörtigfältig.
9. Wer Ohrn hett, to hörn, de hör.
10. Un de Jüngers keemen to Em un sproken: Warum redst Du to se dörch Glieknisse?Mark.4, 10.Luk.8, 9.
11. He antworte un sprok: Ju is geven, dat ji dat Geheemnis vun dat Himmelriek verstaht; düsse awer is dat nich geven.Matth.11, 25.Mark.4, 11.
12. Denn wer dar hett, den ward wat geven, dat he dat vullkamen hett, wer awer nicks hett, vun den ward ok nahmen, wat he hett.Matth.25, 29.
13. Darum red Ik to se dörch Glieknisse. Denn mit sehen Ogen seht se nich, un mit hören Ohrn hört se nich, denn se verstaht dat nich.
14. Un öwer se ward de Wiessagung vun Jesaias erfüllt, de dar seggt: Mit de Ohrn ward ji hörn un ward dat nich verstahn, un mit sehen Ogen ward ji sehn un dat nich begriepen.Jes. 6, 9. 10. Mark.4, 12.Luk.8, 10.
15. Denn dat Hart vun düt Volk is verstockt, un ehr Ohrn hört nich recht, un ehr Ogen slummert, up dat se nich enmal mit de Ogen seht un mit de Ohrn hört un mit dat Hart verstaht un sik bekehrt, dat Ik se helpen dä.
16. Awer selig sünd ju Ogen, dat se seht, un ju Ohrn, dat se hört.Luk.10, 23.
17. Wahrlich, Ik segg ju: Veele Propheten un Gerechte hebbt begehrt, to sehn, wat ji seht, un hebbt dat nich sehn, un to hörn, wat ji hört, un hebbt dat nich hört.Luk.10, 24.
18. So hört nu düt Glieknis vun den Saimann.Mark.4, 14.
19. Wenn Jemand dat Wort vun dat Riek hört un nich versteiht, so kummt de Böse un ritt weg, wat dar sai’t is in sin Hart, un de is dat, de an den Weg sai’t is.
20. De awer up dat steenige Land sai’t is is de: wenn Jemand dat Wort hört un datsülve bald annimmt mit Freuden.Jes. 58, 2.
21. Awer he hett keen Wutteln in sik, sonnern he is wedderwendig, wenn sik Drövsal un Verfolgung erheven deiht wegen dat Wort, so argert he sik bald.Eph.3, 17.
22. De awer unner de Dornsai’t is, is de, wenn Jemand dat Wort hört un de Sorg vun düsse Welt un Bedrug vun de Riekdom erstickt dat Wort un bringt keen Frucht.Luk.18, 32.1. Tim.6, 9.
23. De awer in dat gude Land sai’t is, is de: wenn Jemand dat Wort hört un versteiht dat un denn ok Frucht bringt; un wat driggt hunnertfältig, wat awer sößtigfältig, wat dörtigfältig.
24. He lä se en anner Glieknis vör un sprok: Dat Himmelriek is liek en Minsch, de gude Saat up sin Acker sai’t.
25. Do awer de Lüd sleepen, keem sin Fiend un sai’ Unkrut twischen den Weeten un gung weg.
26. Do nu dat Krut wassen un Frucht bringen dä, do funn sik ok dat Unkrut.
27. Do keemen de Knechten to den Husvader un sproken: Herr, hest du nich guden Samen up din Acker sai’t? Woher hett he denn dat Unkrut?
28. He sprok to de: Dat hett de Fiend dahn. Do sproken de Knechten: Schüllt wi hengahn un dat utrieten?
29. He sprok: Nee, darmit ji nich togliek den Weeten mit utriet, wenn ji dat Unkrut utriet.
30. Lat dat beid tosamen wassen bet to de Aarn, un um de Tied vun de Aarn will ik to de Meiers seggen: Sammelt toeerst dat Unkrut tohop un bindt dat in Bündels, dat man dat verbrenn, awer den Weeten sammelt mi in min Schün.
31. En anner Glieknis lä He se vör un sprok: Dat Himmelriek is liek en Sempkorn, dat en Minsch neem un sai’ dat up sin Acker.Mark.4, 31.Luk.13, 19.
32. Dat is dat lüttste vun alle Saatkorns, wenn dat awer upwaßt, so is dat dat gröttste mank den Kohl un ward en Bom, dat de Vageln unner den Himmel kamt un wahnt unner sin Twiegen.
33. En anner Glieknis redte He to se: Dat Himmelriek is en Suerdeeg liek, den en Fru neem un meng dat mank dree Schepel Mehl, bet dat dat alltosamen suer war.Luk.13, 21.
34. All düt redte JEsus dörch Glieknisse to dat Volk, un ahn Glieknisse redte He nich to se.Mark.4, 33.
35. Up dat erfüllt war, wat seggt is dörch den Prophet, de dar sprickt: Ik will Min Mund updohn in Glieknisse un will utspreken de Heemlichkeiten vun Anfang vun de Welt.Ps.78, 2.
36. Do leet JEsus dat Volk vun Sik un gung to Hus. Un Sin Jünger keemen to Em un sproken: Düd’ uns de Glieknisse vun dat Unkrut up den Acker.
37. He antworte un sprok to se: De Minschensöhn is dat, De den guden Samen sai’t.
38. De Acker is de Welt. De gude Samen sünd de Kinner vun dat Riek. Dat Unkrut sünd de Kinner vun de Bosheit.
39. De Fiend, de se sai’t, is de Düvel. De Aarn is dat Enn vun de Welt. De Meiers sünd de Engeln.Offenb.14, 15.
40. So as man nu dat Unkrututritt un int Füer verbrennt, so ward dat ok an dat Enn vun düsse Welt gahn.
41. De Minschensöhn ward Sin Engeln schicken, un se ward sammeln ut Sin Riek alle Argernisse, un de dar Unrecht doht,Matth.24, 31.49.25, 32.
42. Un ward se in den Füeraben smieten, dar ward wesen Hulen un Tänklappern.Matth.8, 12.22, 14.
43. Denn ward de Gerechten lüchten as de Sünn in ehrn Vader Sin Riek. Wer Ohrn hett to hörn, de hör.Dan. 12, 3.
44. Awermals is dat Himmelriek liek en verborgen Schatz in den Acker, den en Minsch funn un versteek em un gung hen vör Freuden öwer densülvigen un verkoff Allns, wat he harr, un koff den Acker.Matth.16, 24.Phil.3, 7.
45. Awermals is dat Himmelriek gliek en Kopmann, de gude Parlen söch.
46. Un do he en köstliche Parl funn, gung he hen un verkoff, wat he harr, un koff desülvige.Spr. 8, 10. 11.
47. Awermals is dat Himmelriek liek en Nett, dat in de See smeten is, womit man alle Slag Fisch fangt.
48. Wenn dat awer vull is, so treckt se dat rut an dat Öwer, sitt un sammelt de guden in en Fatt tosamen, awer de fulen smiet se weg.
49. Also ward dat ok an dat Enn vun de Welt gahn. De Engeln ward utgahn un de Bösen vun de Gerechten scheeden.Matth.25, 32.Mark.12, 27.
50. Un ward se in den Füeraben smieten, dar ward Hulen un Tänklappern wesen.
51. Un JEsus sprok to se: Hebbt ji dat Allns verstahn? Se sproken: Ja, HErr. Do sprok He:
52. Darum, jede Schriftgelehrte, to dat Himmelriek gelehrt, is liek en Husvader, de ut sin Schatz Nies un Oles hevördriggt.
53. Un dat begeev sik, do JEsus düsse Glieknisse redt harr, gung He weg vun dar.
54. Un keem in Sin Vaderland un lehr se in ehr Schol also, dat se sik entsetten un sproken: Woher hett Düsse son Klokheit un son Daden?
55. Is He nich de Söhn vun en Timmermann? Heet nich Sin Moder Maria? un Sin Bröder Jakob, un Joses, un Simon un Judas?Mark.6, 3.Luk.4, 22.
56. Un Sin Swestern, sünd se nich alle bi uns? Woher hett He denn alles?
57. Un se argerten sik an Em. JEsus awer sprok to se: En Prophet gelt narmens weniger as in sin Vaderland un in sin Hus.Mark.6, 4.Joh.4, 44.
58. Un He dä dar nich veele Teken wegen ehrn Unglov.
1. To de Tied keem dat Gerücht vun JEsus vör den Veerfürsten Herodes.
2. Un he sprok to sin Knechten: Düsse is Johannes de Döper, he is vun de Doden upstahn, darum deiht He son Daden.
3. Denn Herodes harr Johannesgrepen, bunden un in dat Stockhus smeten wegen de Herodias, de Fru vun sin Broder Philippus.Mark.6, 17.Luk.3, 19.20.
4. Denn Johannes harr to em seggt: Dat is nich recht, dat du se ton Fru hest.3. Mos. 18, 16.
5. Un he harr em geern dod maken laten, awer he weer bang vör dat Volk, denn se heeln em för en Prophet.
6. As awer Herodes sin Geburtsdag fiern dä, do danz Herodias ehr Dochter vör se. Dat gefull Herodes bannig.
7. Darum versprok he ehr mit en Eed, he wull ehr geven, wat se förrern dä.
8. Un as se tovör vun ehr Moder africht weer, sprok se: Gif mi her up en Schöttel Johannes den Döper sin Kopp.
9. Un de König war trurig. Doch wegen den Eed un wegen de, de mit em to Disch seeten, befohl he, ehr den to geven.
10. Un schick hen un leet Johannes den Kopp afhaun in dat Stockhus.
11. Un sin Kopp war brocht up en Schöttel un de lüttje Diern geven, un se broch em na ehr Moder.
12. Do keemen sin Jüngers un neemen sin Lieknam un begraven em un keemen un vertelln dat JEsus.Mark.6, 29.
13. Do dat JEsus hör, week He vun dar up en Schipp in en Wüstenie alleen. Un as dat Volk dat hör, folg Em dat na to Fot ut de Städte.Mark.6, 31.32.
14. Un JEsus gung hervör un seeg dat grote Volk, un dat dä Em leed um datsülve un mak ehr Kranken gesund.Joh.6, 5.
15. Up den Abend treden Sin Jüngers to Em un sproken: Düt is en Wüstenie, un de Nacht brickt an: lat dat Volk vun Di, dat se in en Flecken gaht un sik Spies kopt.Joh.6, 5.
16. Awer JEsus sprok to se: Dat is nich vun nöden, dat se hengaht; gevt ji se to eten.Luk.9, 13.
17. Se sproken: Wi hebbt hier nicks as fief Brode un twee Fisch.
18. Un He sprok: Bringt Mi de her.
19. Un He leet dat Volk sik lagern up dat Gras un neem de fief Brode un de twee Fisch, seeg up to den Himmel un dank un brok se un geev de Brode de Jüngers, un de Jüngers geeven se dat Volk.
20. Un se eeten all un warn satt un sammeln up, wat öwrig blev vun de Brocken, twölf Körv vull.Mark.6, 42.43.Luk.9, 17.
21. De awer eten harrn, de weern bi fiefdusend Mann, ahn Wiewer un Kinner.
22. Un alsobald dreev JEsus Sin Jünger, dat se in dat Schipp steegen un vör Em röwer fahrn, bet dat He dat Volk nun Sik leet.Mark.6, 45.Joh.6, 17.
23. Un do He dat Volk vun Sik laten harr, steeg He up en Barg alleen, um to beden. Un abends weer He dar alleen.
24. Un dat Schipp weer allmerrn up de See un lee Noth vun de Waggen, denn de Wind weer se towedder.
25. Awer in de veerte Nachtwach keem JEsus to se un gung up den See.
26. Un do Em de Jüngers seegen up den See gahn, verfehrn se sik un sproken: Dat is en Spök, un schreegen ut Furcht.Luk.24, 37.
27. Awer alsobald sprok JEsus mit se un sä: West nich bang, Ik bün dat, fürcht ju nich.
28. Petrus awer antworte Em un sprok: HErr, büst Du dat, so heet mi to Di kamen up dat Water.
29. Un He sprok: Kumm her! Un Petrus steeg ut dat Schipp un gung up dat Water, dat he to JEsus keem.
30. He seeg awer en starken Wind. Do verfehr he sik un fung an, unnertogahn, schreeg un sprok: HErr, help mi.
31. JEsus awer reck alsobald de Hand ut un fat em an un sprok to em: O du Kleenglövige, warum twiefelst du?Matth.6, 30.8, 26.Jak.1, 6.
32. Un se steegen in dat Schipp, un de Wind war still.
33. De awer in dat Schipp weern, keemen, fulln vör Em dal un sproken: Du büst wahrhaftig GOtt Sin Söhn.Matth.16, 16.
34. Un se fahrn röwer un keemen in dat Land Genezareth.Mark.6, 53.
35. Un as de Lüd an densülven Ort Em gewahr warn, schickten se ut in dat ganze Land umher un brochen allerlie Ungesunde to Em,
36. Un beden Em, dat se man blot den Som vun Sin Kled anröhrten. Un alle, de den anröhrten, warn gesund.
1. Do keemen to Em de Schriftgelehrten un Pharisäers vun Jerusalem un sproken:
2. Warum öwertredt Din Jüngers de Öldsten ehr Upsätze? Se wascht ehr Hann nich, wenn se Brod eten doht.
3. He antworte un sprok to se: Warum öwertredt ji denn GOtt Sin Gebode um ju Upsätze wegen?
4. GOtt hett geboden: Du schast Vader un Moder ehrn; wer awer Vader un Moder flucht, de schall den Dod starven.2. Mos. 20, 12. 21, 17. Mark.7, 10.
5. Awer ji lehrt: Wer to den Vader oder to de Moder sprickt: Wenn ik dat opfer, so is dat för di veel beter, de deiht wol.Spr. 28, 24.
6. Darmit geschüht dat, dat Nüms mehr sin Vader oder Moder ehrt, un hebbt also GOtt Sin Gebode uphaben um ju Upsätze willen.
7. Ji Heuchlers, dat hett wull Jesaias vun ju weissagt un spraken:Jes. 29, 13. Mark.7, 6.
8. Düt Volk kummt to Mi mit sin Mund un ehrt Mi mit sin Lippen, awer ehr Hart is wiet af vun Mi.
9. Awer vergevens deent se Mi, dewiel se lehrt son Lehrn, de nicks as Minschengebode sünd.
10. Un He reep dat Volk to Sik un sprok to se: Hört to un verstaht dat!
11. Wat to den Mund ingeiht, dat makt den Minsch nich unrein, awer wat to den Mund utgeiht, dat makt den Minsch unrein.
12. Do treden Sin Jüngers to Em un sproken: Weetst Du ok, dat de Pharisäers sik argert, as se dat Wort hört?
13. Awer He antworte un sprok: Alle Planten, de Min himmlische Vader nich plant hett, de ward utreeten.
14. Lat se fahrn, se sünd blinde Blindenföhrers. Wenn awer en Blinde den annern föhrt, so fallt se beide in de Kul.Luk.6, 39.Röm.2, 19.
15. Do antworte Petrus un sprok to Em: HErr, düd’ uns düt Glieknis.
16. Un JEsus sprok to se: Sünd ji denn ok noch unverstännig?
17. Markt ji noch nich, dat alles, wat to den Mund ingeiht, dat geiht in den Buk un ward dörch den natürlichen Gang utsmeten.
18. Wat awer ton Mund rutgeiht, dat kummt ut dat Hart, un dat makt den Minsch unrein.Jak.3, 6.10.
19. Denn ut dat Hart kamt böse Gedanken, Mord, Ehebreken, Horerie, Deverie, falsche Tügnisse, Lästerung.Matth.9, 4.1. Mos. 6, 5. 8, 21.
20. Dat sünd de Stücke, de den Minsch unrein makt. Awer mit Hann to eten, de nich wuschen sünd, makt den Minsch nich unrein.
21. Un JEsus gung ut vun dar un trock sik heemlich torügg in de Gegend vun Tyrus un Sidon.
22. Un süh, en kananäische Fru gung ut desülve Grenz un schreeg Em na un sprok: Ach, HErr, Du Söhn Davids, erbarm Di öwer mi. Min Dochter ward vun den Düvel öwel plagt.Matth.20, 30.
23. Un He antworte ehr nich en Wort. Do treden Sin Jüngers to Em un beden Em un sproken: Lat ehr doch vun Di, denn se schriggt uns na.
24. He awer antworte un sprok: Ik bün nich schickt, as blot to de verlarn Schap vun dat Hus Israel.Matth.10, 6.Apost.3, 26.
25. Se keem awer un full vör Em dal un sprok: HErr, help mi!
26. Awer He antworte un sprok: Dat is nich fien, dat man de Kinner dat Brod nimmt un smitt dat vör de Hunn’.Mark.7, 27.
27. Se sprok: Ja, HErr, doch eet de lüttjen Hunn’ vun de Kromen, de vun ehr Herrn ehr Dischen fallt.
28. Do antworte JEsus un sprok to ehr: O, Fru, din Glov is grot, di gescheh, as du wullt. Un ehr Dochter war gesund to desülvige Stunn.Matth.8, 10.13.
29. Un JEsus gung vun dar wieder un keem an den galiläischen See un gung up en Barg un sett Sik dal.Mark.7, 31.
30. Un veel Volk keem to Em, de harrn mit sik Lahme, Blinde, Stumme, Kröpels un veele annere un smeten se JEsus vör de Föt, un He mak se gesund.Matth.11, 5.21, 14.Jes. 35, 5. Luk.7, 22.
31. Dat sik dat Volk wunner, as se seegen, dat de Stummenspreken dän, de Kröpels gesund warn, de Lahmen gungen, de Blinden sehn dän, un priesen den GOtt Israels.
32. Un JEsus reep Sin Jüngers to Sik un sprok: Mi jammert dat Volk, denn se sünd nu wull dree Dag’ bi Mi bleven un hebbt Nicks to eten, un Ik will se nich hungrig vun Mi laten, up dat se nich up den Weg versmachten doht.Mark.8, 1.Matth.20, 34.
33. Do sproken Sin Jüngers to Em: Wo künnt wi hier so veel Brod herkriegen in de Wüstenie, dat wi so veel Volk satt makt?
34. Un JEsus sprok to se: Wa veel Brode hebbt ji? Se sproken: Söven, un en beten Fisch.
35. Un He leet dat Volk sik up de Eer henleggen,
36. Un neem de söven Brode un de Fisch, dankte, brok se un geev se Sin Jüngers, un de Jüngers geeven se dat Volk.Mark.8, 6.
37. Un se eeten all un warn satt un neemen up, wat öwrig bleven weer vun Kromen, söven Körv vull.Mark.8, 8.
38. Un de dar eten harrn, dat weern veerdusend Mann ahn de Fruens un Kinner.
39. Un as He dat Volk harr vun sik laten, steeg He in en Schipp un keem in de Grenz vun Magdala.
1. Do treden de Pharisäers un Sadducäers to Em; de versöchten Em un verlangten, dat He se en Teken vun den Himmel sehn leet.Mark.8, 11.
2. Awer He antworte un sprok to se: Des Abends sprekt ji: Dat ward en schönen Dag warrn, denn de Himmel is roth;Luk.12, 54.
3. Un des Morgens sprekt ji: Dat ward hüt Unwedder warrn, denn de Himmel is roth un düster. Ji Heuchlers, den Himmel sin Gestalt künnt ji beordeeln, künnt ji denn nich ok de Teken vun düsse Tied beordeeln?Matth.11, 4.
4. Düsse böse un ehebrekerische Art söcht en Teken, un keen Teken schall se geven warrn as dat Teken vun den Prophet Jonas. Un He verleet se un gung darvun.Matth.12, 39.40.Luk.11, 29.30.Jon. 2, 1.
5. Un as Sin Jüngers röwer föhrt weern, harrn se vergeten, Brod mit sik to nehmen.
6. JEsus awer sprok to se: Seht to un höd ju vör de Pharisäer un Sadducäer ehrn Suerdeeg.Mark.8, 15.Luk.12, 1.1. Cor.5, 6.Gal.5, 9.
7. Do dachen se bi sik sülvst un sproken: Dat ward dat wesen, dat wi keen Brod mit uns nahmen hebbt.
8. Do dat JEsus hör, sprok He to se: Ji Kleenglövigen, wat bekümmert ji ju doch, dat ji keen Brod mit ju nahmen hebbt?Matth.6, 30.
9. Vernehmt ji noch Nicks? Denkt ji nich an de fief Brode mank de Fiefdusend, un wa veel Körv ji do upsammelt hebbt?Matth.14, 17.Mark.8, 19.Joh.6, 9.
10. Ok nich an de söven Brode mank de Veerdusend, un wa veel Körv ji dar upsammelt hebbt?Matth.15, 34.37.Mark.8, 20.
11. Wa verstaht ji denn nich, dat Ik ju nich segg vun dat Brod, wenn Ik segg: Höd ju vör de Pharisäers un Sadducäers ehrn Suerdeeg?
12. Do verstunn se, dat He nich seggt harr, dat se sik höden schulln vör den Suerdeeg vun dat Brod, sonnern vör de Pharisäers un Sadducäers ehr Lehr.1. Cor.5, 6.Gal.5, 9.
13. Do keem JEsus in de Gegend vun de Stadt Cäsarea Philippi un frog Sin Jüngers un sprok: Wat seggt de Lüd, dat de Minschensöhn is?Mark.8, 27.
14. Se sproken: Weke seggt, Du büst Johannes de Döper, de annern, Du büst Elias, weke, Du büst Jeremias oder een vun de Propheten.
15. He sprok to se: Wat seggt ji denn, wer Ik bün?
16. Do antworte Simon Petrus un sprok: Du büst Christus, den lebendigen GOtt Sin Söhn.Mark.8, 29.Joh.1, 49.6, 69.
17. Un JEsus antworte un sprok to em: Selig büst du, Simon, Jonas Söhn; denn Fleesch un Blod hett di dat nich apenbart, sonnern Min Vader in den Himmel.1. Cor.2, 10.Gal.1, 16.
18. Un ik segg di ok: Du büst Petrus, un up düssen Fels will Ik Min Gemeen buen, un de Porten vun de Höll schüllt se nich to nichte maken.Joh.1, 42.
19. Un Ik will di de Slötel to dat Himmelriek geven. All, wat du up de Eer tosamen binnen warrst, schall ok in den Himmel tosamen bunnen wesen, un all, wat du up de Eer los maken warrst, schall ok in den Himmel los wesen.Matth.18, 18.