1. As He awer vör dat Volk utredt harr, gung He na Kapernaum.
2. Un de Knecht vun en Hauptmann, den he werth heel, leeg dodkrank.Matth.8, 5.
3. As he awer vun JEsus hör, schick he de Öllsten vun de Juden to Em, un be’ Em, dat He keem un sin Knecht gesund maken dä.
4. As se awer to JEsus keemen, beden se Em mit Fliet, un sproken: He is werth, dat Du em dat erwiesen deihst.
5. Denn he hett uns Volk leef, un hett uns de Schol bu’t.
6. JEsus awer gung mit se hen. As se awer nu nich wiet vun dat Hus weern, schick de Hauptmann vun sin Frünn to Em, un leet Em seggen: Ach, HErr, bemöh Di nich, ik bün dat nich werth, dat Du unner min Dack geihst.Matth.8, 8.
7. Darum hef ik ok mi sülvst nich würdig holn, dat ik to Di keem; sonnern sprek een Wort, so ward min Jung gesund.
8. Denn ok ik bün en Minsch, de Obrigkeit unnerdahn, un hef Kriegsknechts unner mi, un sprek to een: »Gah hen!« so geiht he hen, un to den annern: »Komm her!« so kummt he, un to min Knecht: »Doh dat!« so deiht he dat.
9. As awer JEsus dat hör, wunner He sik öwer em, un wenn’ sik um, un sprok to dat Volk, dat Em nafolgen dä: Ik segg ju, son Glov hef Ik in Israel nich funn’.
10. Un as de, weke utschickt weern, wedder na Hus keemen, funn’ se den kranken Knecht gesund.
11. Un dat begev sik darna, dat He in en Stadt mit Namen Nain gung, un veele vun Sin Jüngers gungen mit Em, un veel Volk.
12. As He awer neeg an dat Stadtdohr keem, süh, do drog man en Doden rut, de de enzige Söhn vun sin Moder weer; un se weer en Wetfru, un veel Volk ut de Stadt gung mit ehr.1. Kön. 17, 17.
13. Un as de HErr se sehn dä, dä se Em leed, un He sprok to ehr: Ween nich!Matth.9, 36.Jer. 31, 16.
14. Un trä hento, un röhr den Sarg an, un de Dregers stunnen still. Un He sprok: Jüngling, Ik segg di, stah up!Mark.5, 41.
15. Un de Dode rich sik up, un fung an to spreken. Un He gev em sin Moder.2. Kön. 4, 36.
16. Un dar keem se all en Furcht an, un priesen GOtt, un sproken: Dar is en grote Prophet unner uns upstahn, un GOtt hett Sin Volk besöcht.
17. Un düsse Red öwer Em war lut dörch dat ganze jüdische Land, un alle umliggen Länner.
18. Un dat Allns verkünnigten Johannes sin Jüngers em. Un he reep to sik twee vun sin Jüngers,Matth.11, 2.
19. Un schick se to JEsus, un leet Em seggen: Büst Du, de dar kamen schall, oder schüllt wi up en annern töven?
20. As awer de Jüngers to Em kemen, sproken se: Johannes de Döper hett uns to Di schickt, un lett Di seggen: Büst Du, de dar kamen schall, oder schüllt wi up en annern töven?
21. To düsse Stunn awer mak He veele gesund vun Süken un Plagen un böse Geister, un veele Blinden schenk He dat Gesicht.
22. Un JEsus antwort un sprok to se: Gaht hen, un verkünnigt Johannes, wat ji sehn un hört hebbt: De Blinden seht, de Lahmen gaht, de Utsätzigen ward rein, de Doden staht up, un de Armen ward dat Evangelium predigt;Jes. 85, 5. Matth.11, 5.
23. Un selig is, wer sik nich an Mi argern deiht.Matth.11, 6.
24. As awer Johannes sin Baden torüggungen, fung JEsus an to reden to dat Volk vun Johannes: Wat sünd ji rut gahn in de Wüstenie to sehn? Wüllt ji enRohr sehn, dat vun den Wind bewegt ward?Matth.11, 7.
25. Oder wat sünd ji rut gahn to sehn? Wüllt ji en Minsch sehn in weeke Kleder? Seht, de in herrliche Kleder un Lüsten levt, de sünd in de königliche Höf.
26. Oder wat sünd ji rutgahn to sehn? Wüllt ji en Prophet sehn? Ja, Ik segg ju, de dar mehr is as en Prophet.
27. He is dat, vun den schreven steiht: Süh, Ik schick Min Engel vör Din Angesicht her, de dar torecht maken schall Din Weg vör Di.Mal. 3, 1. Matth.11, 10.Mark.1, 2.
28. Denn Ik segg ju, dat unner de, de vun Fruens gebarn sünd, keen gröter Prophet is as Johannes de Döper; de awer lütter is in dat Riek GOttes, de is gröter as he.
29. Un all dat Volk, dat Em hörn dä, un de Töllners, geven GOtt Recht, un leten sik döpen mit Johannes sin Döp.
30. Awer de Pharisäers un Schriftgelehrten verachten GOtt Sin Rat gegen sik sülvst, un leten sik nich vun Em döpen.Apost.13, 46.
31. Awer de HErr sprok: Wokeen schall Ik de Minschen vun düt Geslecht verglieken? Un wokeen sünd se to verglieken?Matth.11, 16.
32. Se sünd to verglieken de Kinner, de up den Markt sitt un ropt gegen enanner, un sprekt: Wi hebbt vör ju fleut, un ji hebbt nich danzt; wi hebbt ju klagt, un ji hebbt nich weent.
33. Denn Johannes de Döper is kamen, un eet keen Brod, un drunk keen Wien; so seggt ji: He hett den Düvel.Matth.3, 4.
34. De Minschensöhn is kamen, itt un drinkt; so seggt ji: Seht, de Minsch is en Freter un Wiensuper, en Fründ vun de Töllners un Sünners.
35. Un de Wiesheit mutt sik rechtfardigen laten vun all ehr Kinner.Matth.11, 19.
36. Een vun de Pharisäers be’ Em awer, dat He mit em eten schull. Un He gung rin na den Pharisäer sin Hus, un sett Sik to Disch.
37. Un süh, en Fru weer in de Stadt, de weer en Sünnerin. As se vernehmen dä, dat He to Disch sitten dä in den Pharisäer sin Hus, broch se en Glas mit Salv.
38. Un trä vun achtern to Sin Föt, un ween, un fung an, Sin Föt to netten mit Thranen, un mit de Haar vun ehrn Kopp to drögen, un küß Sin Föt, un salv se mit Salv.
39. As awer dat de Pharisäer seeg, de Em laden harr, sprok he bi sik sülvst, un sä: Wenn düsse en Prophet weer, so wüß He, wer un wat vör en Wief dat is, de Em anröhrn deiht; denn se is en Sünnerin.
40. JEsus antworte, un sprok: Simon, Ik hef di wat to seggen. He awer sprok: Meister, segg an.
41. Dar weer en Wucherer, de harr twee Schuldners. De een weer schüllig fief hunnert Groschen, de anner föftig.
42. As se awer nicks harrn to betahln, schenk he dat alle beide.Segg an: Wer vun se ward em am meisten leef hebben?Kol.2, 13.
43. Simon antworte un sprok: Ik meen, den he am meisten schenkt hett. He awer sprok to em: Du hest recht ordeelt.
44. Un He wenn’ sik to dat Wief, un sprok to Simon: Sühst du düt Wief wol? Ik bün in din Hus kamen, du hest Mi keen Water geven to min Föt, düsse awer hett min Föt mit Thranen nett, un mit de Haar vun ehrn Kopp afdrögt.1. Mos. 18, 4.
45. Du hest Mi keen Kuß geven; düsse awer, nadem se rin kamen is, hett nich aflaten, Min Föt to küssen.Röm.16, 16.
46. Du hest Min Kopp nich mit Öl salvt; se awer hett Min Föt mit Salv salvt.
47. Darum segg Ik di: Ehr sünd veele Sünden vergeven, denn se hett veel leef hatt; weken awer wenig vergeven ward, de leeft wenig.
48. Un He sprok to ehr: Di sünd din Sünden vergeven.Matth.9, 2.
49. Do fungen an, de mit Em to Disch sitten dän, un sproken to sik sülvst: Wer is düsse, de ok de Sünden vergift?Matth.9, 3.
50. He awer sprok to dat Wief: Din Glov hett di holpen, gah hen mit Freden!Luk.8, 48.17, 19.Mark.5, 34.
1. Un dat begev sik darna, dat He reisen dä dörch Städte un Flecken, un predig un verkünnig dat Evangelium vun dat Riek GOttes, un de Twölf mit Em.
2. Darto enige Fruens, de He gesund makt harr vun de bösen Geister un Süken; nämlich Maria, de dar Magdalena heet, vun weke weern söven Düvels utfahrn,Mark.15, 40.16, 9.
3. Un Johanna, Chusa, den Pleger vun Herodes, sin Fru, un Susanna, un veele annere, de Em Handrekung dän vun ehr Göder.
4. As nu veel Volk bi enanner weer un ut de Städte to Em kemen, sprok He dörch en Glieknis:Matth.13, 3.Mark.4, 2.
5. Dar gung en Saimann rut, to sai’n sin Saat; un as he sai’, full wat an den Weg, un war tweiperrt, un de Vageln unner den Himmel freten dat up.
6. Un wat full up den Felsen, un as dat upgung, verdrög dat, darum, dat dat keen Saft harr.
7. Un wat full merrn mank de Dornen; un de Dornen gungen mit up, un heeln dat unner.
8. Un wat full up en gude Land; un dat gung up, un drog hunnertfältig Frucht. As He dat sä, reep He: Wer Ohrn hett to hörn, de hör to!1. Mos. 26, 12.
9. Sin Jüngers awer frogen Em, un sproken, wat düt Glieknis weer.
10. He awer sprok: Ju is dat geven, to weeten dat Geheemnis vun GOtt Sin Riek; de annern awer in Glieknissen, dat se dat nich seht, ob se dat wol seht, un nich verstaht, ob se dat wol hört.Jes. 6, 9. 10. Matth.13, 14.Mark.4, 12.Joh.12, 40.Apost.28, 26.
11. Düt is awer dat Glieknis: De Saat is GOtt Sin Wort.
12. De awer an den Weg sünd, dat sünd, de dat hört; darna kummt de Düvel, un nimmt dat Wort vun ehr Hart, up dat se nich glovt un selig ward.
13. De awer up den Felsen, sünd de: wenn se dat hört, nehmt se dat Wort mit Freuden an; un de hebbt keen Wuddeln, en Tied lang glovt se, un to de Tied vun de Anfechtung fallt se af.
14. Dat awer mank de Dornen full, dat sünd de, de dat hört, un gaht hen unner de Sorgen, Riekdom un Wollust vun dat Leven, un erstickt, un bringt keen Frucht.
15. Dat awer up dat gude Land sünd de, de dat Wort hört un beholt in en fein gut Hart, un bringt Frucht in Geduld.Apost.16, 14.Ebr.10, 36.
16. Nüms awer stickt en Licht an, un deckt dat mit en Fatt to, oder sett dat unner en Bank; sonnern he sett dat up en Lüchter, up dat, wer rin geiht, dat Licht sehn deiht.Matth.5, 15.Mark.4, 21.
17. Denn dar is nicks verborgen, dat nich apenbar ward, ok nicks Heemlichs, dat nich bekannt war un an den Dag keem.Matth.10, 26.Mark.4, 22.
18. So seht nu darup, woans ji tohört. Denn wer dar hett, den ward geven, wer awer nich hett, vun den ward nahm, ok dat he meent to hebben.Matth.13, 12.
19. Dar gungen awer hento Sin Moder un Sin Bröder, un kunnen vör dat Volk nich to Em kamen.Matth.12, 46.Mark.3, 31.
20. Un dat war Em anseggt: Din Moder un Din Bröder staht buten, un wüllt Di sehn.Mark.3, 32.
21. He awer antworte, un sprok: Min Moder un min Bröder sünd düsse, de GOttes Wort hört un doht.Joh.15, 14.
22. Un dat begev sik up een vun de Dag’, dat He in en Schipp trä mit samt Sin Jüngers. Un He sprok to se: Lat uns öwer den See fahrn, un se stötten vun Lann.Matth.8, 23.Mark.4, 36.
23. Un as se segeln dän, sleep He in. Un dar keem en Stormwind up den See, un de Waggen öwerfulln se, un se stunnen in grote Gefahr.
24. Do treden se to Em, un weckten Em up, un sproken: Meister, Meister, wi kamt um! Do stunn He up, un bedroh den Wind un de Waggen vun dat Water, un dat leet af un war still.
25. He sprok awer to se: Wo is ju Glov? Se fürchten sik awer, un wunnerten sik, un sproken unner enanner: Wer is düsse? Denn He befehlt den Wind un dat Water, un se sünd Em gehorsam.Matth.8, 26.
26. Un se segelten fort in de Gegend vun de Gadarener, weke is grad öwer vun Galiläa.Matth.8, 28.Mark.5, 1.
27. Un as He utträ up dat Land, keem Em en Mann in de Möt ut de Stadt, de harr Düvels vun lange Tied her, un he trockkeen Kleder an, un blev in keen Hus, sonnern in de Dodenkulen.
28. As he awer JEsus seeg, schreeg he un full vör Em dal, un reep lut, un sprok: Wat hef ik mit Di to schaffen, JEsus, Du Söhn vun GOtt, den Allerhöchsten? Ik bed Di, Du wullst mi nich quälen.Matth.8, 29.
29. Denn He befohl den unreinen Geist, dat he vun den Minsch utfahrn dä; denn he harr em lange Tied plagt. Un he weer mit Keden bunden un mit Fotfesseln anbunden, un he terreet de Bann’, un war vun den Düvel dreven in de Wüstenie.
30. Un JEsus frog em, un sprok: Wa heetst du? He sprok: Legion, denn dar weern veele Düvels in em fahrn.
31. Un se beden Em, dat He se nich in de Deep fahrn leet.
32. Dar weer awer darsülvst en grote Drift Sögen an de Weid up den Barg. Un se beden Em, dat He se Frielöv gev, in desülven to fahrn. Un He verlöv se dat.
33. Do fahrn de Düvels ut vun den Minsch, un fahrn in de Sögen, un de Drift störrt sik vun de steile Hög in den See, un versopen.
34. As awer de Harrn seegen, wat gescheeg, lepen se weg, un verkünnigten dat in de Stadt un in de Dörper.
35. Do gungen se rut to sehn, wat dar geschehn weer; un keemen to JEsus, un funn’ den Minsch, vun den de Düvels utfahrn weern, sitten to JEsus Sin Föt, antrocken un vernünftig, un se verfehrten sik.
36. Un de dat sehn harrn, verkünnigten se dat, woans de Besetene gesund warn weer.
37. Un de ganze Menge vun de umliggen Länner vun de Gadarener be’ Em, dat He vun se gung. Denn en grote Furcht weer se ankamen. Un He trä in dat Schipp, un kehr wedder um.
38. Do be’ Em awer de Mann, vun den de Düvels utfahrn weern, dat he much bi Em wesen. Awer JEsus leet em vun Sik, un sprok:Mark.5, 18.
39. Gah wedder to Hus, un segg, wa grote Dinge GOtt an di dahn hett. Un he gung hen, un predig dörch de ganze Stadt, wa grote Dinge JEsus an em dahn harr.
40. Un dat begev sik, as JEsus wedder keem, neem Em dat Volk up, denn se tövten alle up Em.
41. Un süh, dar keem en Mann, mit Namen Jairus, de en Scholöbberste weer, full JEsus to Föt, un be’ Em, dat He wull in sin Hus kamen.Matth.9, 18.
42. Denn he harr en eenzige Dochter bi twölf Jahr, de leeg up dat Letz. Un as He hengung, dräng Em dat Volk.
43. Un en Fru harr den Blodgang twölf Jahr hatt; de harr all ehr Hav un Gut an Dokters wendt, un kunn vun keen heelt warrn.Mark.5, 25.
44. De trä vun achtern to Em, fat den Som vun Sin Kleedan, un sogliek stunn de Blodgang still.
45. Un JEsus sprok: Wer hett Mi anfat? As se dat awer all leugnen, sprok Petrus, un de mit em weern: Meister, dat Volk drängt un drückt Di, un du seggst: Wer hett Mi anröhrt?
46. JEsus awer sprok: Mi hett jemand anröhrt; denn Ik föhl, dat en Kraft vun Mi utgahn is.
47. As awer de Fru seeg, dat dat nich verborgen weer, keem se mit Bevern, un full vör Em dal, un verkünnig dat vör all dat Volk, ut wat för en Orsak se Em anröhrt harr, un woans se weer so bald gesund warn.
48. He awer sprok to ehr: Hef guden Moth, Min Dochter, din Glov hett di holpen, gah hen mit Freden.
49. As He noch reden dä, keem een vun de Scholöbbersten sin Lüd, un sprok to Em: Din Dochter is storven, bemöh den Meister nich.Matth.9, 18.Mark.5, 35.
50. As awer JEsus dat hör, antwor’ He em, un sprok: Wes’ nich bang; glov blot, so ward se gesund.Mark.5, 36.
51. As He awer in dat Hus keem, leet He Nüms rin gahn, as alleen Petrus, Jakobus un Johannes, un den Vader un de Moder vun dat Kind.
52. Se weenten awer all, un beklagten se. He awer sprok: Weent nich, se is nich storven, sonnern se slöpt.
53. Un se lachten Em ut; denn se wussen wol, dat se storven weer.
54. He awer drev se all rut, neem se bi de Hand, reep un sprok: Kind, stah up!
55. Un ehr Geist keem wedder, un se stunn sogliek up. Un He befohl, man schull ehr wat to eten geven.
56. Un ehr Öllern verfehrn sik. He awer befohl se, dat se Nüms sän, wat geschehn weer.Luk.5, 14.Mark.7, 36.
1. He reep awer de Twölf tosamen, un gev se Gewalt un Macht öwer alle Düvels, un dat se Süken heeln kunn’,Matth.10, 1.Mark.6, 7.
2. Un schick se ut to predigen dat Riek GOttes, un de Kranken gesund to maken.
3. Un sprok to se: Ji schüllt nicks mit ju nehmen up den Weg, weder Stock, noch Tasch, noch Brod, noch Geld; ok schall dar een nich twee Röck hebben.Mark.10, 9.
4. Un wo ji in en Hus gaht, dar blievt, bet ji vun dar treckt.Luk.10, 5-7.
5. Un vun de, de ju nich upnehmt, dar gaht rut vun desülvige Stadt, un slaht ok den Stoff af vun ju Föt, to en Tügnis öwer se.Luk.10, 11.
6. Un se gungen ut, un dörchtrocken de Flecken, predigten dat Evangelium, un maken gesund allerwegens.
7. Dar keem awer vör Herodes, den Veerfürsten, allns, wat dörchEm gescheeg, un he weer besorgt, wiel vun enige seggt war: Johannes is vun de Doden wedder upstahn;Matth.14, 1.Mark.6, 14.
8. Vun enige awer: Elias is kamen; vun enige awer: Dar is een vun de olen Propheten wedder upstahn.
9. Un Herodes sprok: Johannes, den hef ik den Kopp afsla’n; wer is awer düsse, vun den ik so wat hörn doh? Un he wull Em sehn.
10. Un de Apostels keemen wedder, un vertelln Em, wa grote Dinge se dahn harrn. Un He neem se to sik, un gung afsiets in en Wüstenie bi de Stadt, de dar heet Bethsaida.Matth.14, 13.
11. As düt dat Volk wies war, trock dat Em na; un He leet se to Sik, un sä se vun GOtt Sin Riek, un mak gesund, de dat nödig harrn. Awer de Dag fung an, up de Neeg to gahn.
12. Do treden to Em de Twölf, un sproken to Em: Lat dat Volk vun Di, dat se hengaht in de Flecken umher, un in de Dörper, dat se Harbarg un Spies finnt; denn wi sünd hier in de Wüstenie.Matth.14, 15.
13. He awer sprok to se: Gevt ji se wat to eten. Se sproken: Wi hebbt nich mehr as fief Bröd un twee Fisch; dat wes’ denn, dat wi hengahn schüllt, un Spies kopen för so veel Volk.
14. (Denn dar weern bi fief dusend Mann.) He sprok awer to Sin Jüngers: Lat se sik setten schichtwies’, bi föftig un föftig.
15. Un se dän so, un setten sik all.
16. Do neem He de fief Bröd un twee Fisch, un seeg up na den Himmel, un dank darför, brok se, un gev se de Jüngers, dat se dat Volk vörleggen dän.
17. Un se eten, un warn all satt, un warn uphaven, wat se öwrig blev vun Krömen, twölf Körf vull.2. Kön. 4, 44.
18. Un dat begev sik, as He alleen weer, un bed, un Sin Jüngers bi Em, frog He se, un sprok: Wat seggt de Lüd öwer Mi, dat Ik bün?
19. Se antworten un sproken: Se seggt, Du büst Johannes de Döper; weke awer, Du büst Elias; weke awer, dar is een vun de olen Propheten wedder upstahn.Matth.14, 2.Mark.6, 14.
20. He awer sprok to se: Wer seggt ji awer, dat Ik bün? Do antworte Petrus un sprok: Du büst GOtt Sin Christus.Matth.16, 16.Mark.8, 29.Joh.1, 49.
21. Un He bedroh se, un befohl, dat se dat Nüms sä’n.
22. Un sprok: Denn de Minschensöhn mutt noch veel lieden, un verstött warrn vun de Öllsten un Hohenpresters, un Schriftgelehrten, un dod makt warrn, un an den drütten Dag wedder upstahn.Matth.17, 22.20, 17.18.
23. Do sprok He to se all: Wer Mi folgen will, de verleugen sik sülvst, un nehm sin Krüz up sik däglich, un folg Mi na.Matth.16, 24.Mark.8, 34.
24. Denn wer sin Leven erholn will, de ward dat verleern; wer awer sin Leven verleert um Minetwilln, de ward dat erholn.Luk.17, 33.
25. Un wat förn Nutzen harr de Minsch, wenn he de ganze Welt gewinnen dä, un verlor sik sülvst, oder dä sik sülvst Schaden?
26. Wer sik awer vör Mi un Min Wör’ schamt, vör den ward sik ok de Minschensöhn schamen, wenn He kamen ward in Sin un Sin Vaders un in de hilligen Engeln ehr Herrlichkeit.Matth.10, 33.Mark.8, 38.Luk.12, 9.2. Tim.2, 12.
27. Ik segg ju awer wahrlich, dat enige sünd vun de, de hier staht, de den Dod nich smecken ward, bet dat se GOtt Sin Riek seht.
28. Un dat begev sik na düsse Reden bi acht Dag’, dat He to Sik nehm Petrus, Johannes un Jakobus, un gung up en Barg to beden.Matth.17, 1.Mark.9, 2.
29. Un as He bed, war de Gestalt vun Sin Angesicht anners, un Sin Kleed war witt, un glänz.
30. Un süh, twee Männer reden mit Em, weke weern Moses un Elias.
31. De erschienen in Klarheit, un reden vun den Utgang, weken He schull erfülln in Jerusalem.
32. Petrus awer un de mit em weern, weern vull Slap. As se awer upwaken dän, seegen se Sin Klarheit, un de twee Männer, de bi Em stunn’.
33. Un dat begev sik, as de vun Em wieken dän, sprok Petrus to Em: Meister, hier is gut wesen, lat uns dree Hütten maken, Di een, Moses een, un Elias een. Un he wuß nich, wat he reden dä.
34. As he awer düt reden dä, keem en Wolk, un öwerschatt se, un se verfehrn sik, as de Wolk se öwertrock.
35. Un dar keem en Stimm ut de Wolk, de sprok: Düt is Min leeve Söhn, den schüllt ji hörn.Matth.3, 17.Mark.1, 11.9, 7.
36. Un indem son Stimm gescheeg, funnen se JEsus alleen. Un se versweegen dat, un verkünnigten Nüms in desülvigen Dag’, wat se sehn harrn.
37. Dat begev sik awer den Dag darna, as se vun den Barg keemen, keem se veel Volk in de Möt.Matth.17, 14.Mark.9, 14.
38. Un süh, en Mann mank dat Volk reep, un sprok: Meister, ik bed Di, beseh doch min Söhn; denn he is min eenzige Söhn.
39. Süh, de Geist grippt em, so schriggt he gliek, un he ritt em, dat he schümt, un mit grote Noth wiekt he vun em, wenn he em reten hett;
40. Un ik hef Din Jüngers beden, dat se em utdrieven schulln, un se kunn dat nich.
41. Do antworte JEsus, un sprok: O du unglövige un verkehrte Art, wa lang schall Ik bi ju wesen, un ju dulden? Bring din Söhn her.
42. Un as he to Em keem, reet em de Düvel, un quäl em. JEsus awer bedroh den unsaubern Geist,un mak den Jungen gesund, un gev em sin Vader wedder.
43. Un alle Lüd verfehrn sik öwer GOtt Sin Herrlichkeit. As se sik awer all verwunnerten öwer Allns, wat He dä, sprok He to Sin Jüngers:
44. Fat ji mit ju Ohrn düsse Red; denn de Minschensöhn mutt öwerantwort warrn in de Minschen ehr Hann.Matth.17, 22.
45. Awer dat Wort verstunn’ se nich, un dat weer vör se verborgen, dat se dat nich begrepen. Un se weern to bang, Em to fragen um datsülvige Wort.
46. Dar keem ok en Gedanke mank se: Wer mank se de Gröttste weer.Mark.9, 34.
47. As awer JEsus de Gedanken vun ehr Harten sehn dä, greep He en Kind, un stell dat bi Sik.
48. Un sprok to se: Wer dat Kind upnimmt in Min Nam, de nimmt Mi ok up, un wer Mi upnimmt, de nimmt Den up, de Mi schickt hett. Wer awer de Lüttste is mank ju, de ward grot wesen.Matth.10, 40.Joh.13, 20.
49. Do antworte Johannes, un sprok: Meister, wi seegen een, de drev Düvels ut in Din Nam, un wi wehrn em, denn he folg Di nich mit uns.4. Mos. 11, 27. Mark.9, 38.
50. Un JEsus sprok to em: Wehrt em nich; denn wer nich wedder uns is, de is för uns.Luk.11, 23.Matth.12, 30.
51. Dat begev sik awer, as de Tied erfüllt weer, dat He schull vun hier nahmen warrn, richt He Sin Gesicht, stracks na Jerusalem to wanneln.
52. Un He schick Baden vör Sik hen; de gungen hen un keemen in en Flecken vun de Samariters, dat se Em Harbarg bestellten.Joh.4, 4.
53. Un se neemen Em nich an, darum, dat He Sin Gesicht richt harr, to wanneln na Jerusalem.
54. As awer dat Sin Jüngers, Jakobus un Johannes, sehn dän, sproken se: HErr, wullt Du, so wüllt wi seggen, dat dar Füer vun den Himmel falln deiht, un se vertehrt, as Elias dä?2. Kön. 1, 10. 12.
55. JEsus awer wenn’ Sik, un bedroh se, un sprok: Weet ji nich, wat för en Geist sin Kinner ji sünd?
56. De Minschensöhn is nich kamen, de Minschen ehr Seel to verdarven, sonnern to erholn.Joh.3, 17.12, 47.
57. Un se gungen in en annern Flecken. Dat begev sik awer, as se up den Weg weern, sprok een to Em: Ik will Di folgen, wo Du hengeihst.Matth.8, 19.
58. Un JEsus sprok to Em: De Föß hebbt Kuhlen, un de Vageln unner den Himmel hebbt Nester: awer de Minschensöhn hett nich, wo He Sin Kopp henleggt.
59. Un He sprok to en annern: Folg Mi na! De sprok awer: HErr, gif mi Frielöv, dat ik tovör hengah un min Vader begrav.
60. Awer JEsus sprok to em:Lat de Doden ehr Doden begraven, gah du awer hen, un verkünnig GOtt Sin Riek.Matth.8, 22.
61. Un en anner sprok: HErr, ik will Di nafolgen, awer verlöv mi tovör, dat ik en Afscheed maken doh mit de, de in min Hus sünd.1. Kön. 19, 20.
62. JEsus awer sprok to em: Wer sin Hand an de Plog leggt, un süht torügg, de is nich geschickt to GOtt Sin Riek.Spr. 26, 11. 2. Pet.2, 20.
1. Darna wähl de HErr anner söventig ut, un schick se je twee un twee vör sik her, in alle Städte un Örter, dar He henkamen wull;
2. Un sprok to se: De Aarn is grot, de Arbeiter awer sünd wenig; bed den HErrn vun de Aarn, dat He Arbeiters utschickt in Sin Aarn.Joh.4, 35.Matth.9, 37.38.
3. Gaht hen, süh, Ik schick ju as de Lämmer merrn mank de Wülf.Matth.10, 16.23, 34.
4. Dregt keen Büdel, noch Tasch, noch Schoh, un gröt Nüms up de Strat.Matth.10, 9.
5. Wo ji in en Hus kamt, dar sprekt toeerst: Freden wes’ mit ju!
6. Un wenn darsülvst en Kind vun den Freden sin ward, so ward ju Freden up em ruhn; wo awer nich, so ward ju Freden sik wedder to ju wennen.
7. In datsülvige Hus awer blievt, eet un drinkt, wat se hebbt. Denn en Arbeiter is sin Lohn werth. Ji schüllt nich vun een Hus na dat anner gahn.5. Mos. 24, 14. Matth.10, 10.1. Cor.9, 14.
8. Un wo ji in en Stadt kamt, un se ju annehmt, dar eet, wat ju vörsett ward.Matth.10, 11.
9. Un makt de Kranken, de darsülvst sünd, gesund, un seggt se: GOtt Sin Riek is neeg to ju kamen.
10. Wo ji awer in en Stadt kamt, dar se ju nich annehmt, dar gaht rut up ehr Straten, un sprekt:
11. Ok den Stoff, de sik an uns hangt hett vun ju Stadt, sla’t wi af up ju. Doch schüllt ji weten, dat ju GOtt Sin Riek neeg west is.Matth.10, 14.
12. Ik segg ju: Dat ward de Sodomer erdräglicher gahn an jenen Dag denn son Stadt.
13. Wehe di, Chorazin! Wehe di, Bethsaida! Denn weern de Daden to Tyrus un Sidon geschehn, de bi ju geschehn sünd, se harrn vör Tieden in Sack un in de Asch seten, un Buß dahn.Matth.11, 21.
14. Doch dat ward Tyrus un Sidon erdräglicher gahn an dat jüngste Gericht, as ju.
15. Un du Kapernaum, de du bet an den Himmel erhaven büst, du warrst bet in de Höll runner stött warrn.
16. Wer ju hört, de hört Mi; un wer ju veracht, de veracht Mi; wer awer Mi veracht, de veracht Den, de Mi schickt hett.Matth.10, 40.Joh.13, 20.
17. De söventig awer keemen wedder mit Freuden, un sproken:HErr, uns sünd ok de Düvels unnerdahn in Din Nam.
18. He sprok awer to se: Ik seeg wol den Satanas vun den Himmel falln, as en Blitz.Offenb.12, 8.9.
19. Seht, Ik hef ju Macht geven, to perrn up Slangen un Skorpionen, un öwer alle Fiendesgewalt; un ju ward nicks schaden künnen.
20. Doch darin freut ju nich, dat ju de Geister unnerdahn sünd, freut ju awer, dat ju Namen in den Himmel anschreven sünd.Phil.4, 3.
21. To de Stunn freu Sik JEsus in den GEist, un sprok: Ik pries Di, Vader un HErr vun den Himmel un de Eer, dat Du so wat verborgen hest vör de Wiesen un Kloken, un hest dat de Unmünnigen apenbart. Ja, Vader, also weer dat wolgefällig vör Di.Matth.11, 25.
22. Dat is Mi Allns öwergeven vun Min Vader. Un Nüms weet, wer de Söhn is, as alleen de Vader, noch wer de Vader is, as alleen de Söhn, un wakeen dat de Söhn will apenbarn.Matth.11, 27.Joh.1, 18.6, 46.
23. Un He wenn’ Sik to Sin Jüngers, un sprok to se alleen: Selig sünd de Ogen, de dat seht, wat ji seht.1. Kön. 10, 8. Matth.13, 76.
24. Denn Ik segg ju: Veele Propheten un Könige wulln sehn, wat ji seht, un hebbt dat nich sehn, un hörn, wat ji hört, un hebbt dat nich hört.1. Pet.1, 10.
25. Un süh, dar stunn en Schriftgelehrten up, versöch Em, un sprok: Meister, wat mutt ik dohn, dat ik dat ewige Leven arv?Matth.22, 35.Mark.12, 28.
26. He awer sprok to Em: Wa steiht in dat Gesetz schreven? Woans lis’t du dar?
27. He antworte, un sprok: Du schast GOtt, Din HErr, leef hebben vun ganzen Harten, vun ganze Seel, vun allen Kräften, un vun ganzen Gemöt, un din Neegsten as di sülvst.3. Mos. 19, 18. Mark.12, 30.31.
28. He awer sprok to em: Du hest recht antwort; doh dat, so warrst du leven.3. Mos. 18, 5.
29. He awer wull sik sülvst rechtfardigen, un sprok to JEsus: Wer is denn min Neegste?2. Mos. 2, 13.
30. Do antworte JEsus, un sprok: Dar weer en Minsch, de gung vun Jerusalem raf na Jericho, un full unner de Mörders; de trocken em ut, un slogen em, un gungen darvun, un leeten em halfdod liggen.
31. Dat begev sik awer vun ungefehr, dat en Prester desülve Strat raf trock, un as he em seeg, gung he vöröwer.
32. Desglieken ok en Levit, as he keem bi de Stä, un seeg em, gung he vöröwer.
33. En Samariter awer reis’, un keem darhen, un as he em sehn dä, jammer he em,Ezech. 16, 6.
34. Gung to em, verbunn em sin Wunden, un got dar Öl un Wien rin; un bör em up sin Thier, un broch em in de Harbarg, un pleg em.
35. An den annern Dag reis’ he, un trock rut twee Groschen un gev se den Werth, un sprok to em: Pleg em; un wenn du wat mehr utleggen warrst, will ik di dat betaln, wenn ik wedder kam.
36. Wat för een, dünkt di, de mank düsse dree de Neegste west is to den, de mank de Mörders fulln weer?
37. He sprok: De de Barmhartigkeit an em dä. Do sprok JEsus to em: So gah hen, un doh desglieken.
38. Dat begev sik awer, as se wannelten, gung He in en Flecken. Dar weer en Fru, mit Namen Martha, de neem Em up in ehr Hus.Joh.11, 1.12, 2.3.
39. Un se harr en Swester, de heet Maria; de sett sik to JEsus Sin Föt, un hör Sin Red to.Apost.22, 3.
40. Martha awer mak sik veel to schaffen, Em to deen’. Un se trä hento, un sprok: HErr, fragst Du nich darna, dat min Swester mi alleen deen’ lett? Segg ehr doch, dat se dat ok angrippt.
41. JEsus awer antworte, un sprok to ehr: Martha, Martha, du hest veel Sorg un Möh;
42. Eens awer is Noth. Maria hett dat gude Deel utwählt, dat schall nich vun ehr nahmen warrn.Ps.27, 4.Matth.6, 33.
1. Un dat begev sik, dat He weer an en Ort un beden dä. Un as He uphört harr, sprok een vun Sin Jüngers to Em: HErr, lehr uns beden, as ok Johannes sin Jüngers lehr.
2. He awer sprok to se: Wenn ji beden doht, so sprekt: Uns’ Vader in den Himmel, Din Nam warr hilligt. Din Riek kam. Din Will gescheh up de Eer as in den Himmel.Matth.6, 9.
3. Uns’ däglich Brod gev uns ümmerdar.2. Mos. 16, 19. 21.
4. Un vergev uns unse Sünden; denn ok wi vergevt alle, de uns schüllig sünd. Un föhr uns nich in Versökung, sonnern erlös’ uns vun dat Övel.
5. Un He sprok to se: Wer is mank ju, de en Fründ hett, un gung to em um Merrnnacht, un sprok to em: Leeve Fründ, lehn mi dree Bröd.
6. Denn dar is min Fründ to mi kamen vun de Strat, un ik hef nich, dat ik em vörlegg.
7. Un de, weke darinnen weer, antwort em, un sprok: Mak mi keen Unruh; de Döhr is all toslaten, un min lütten Kinner sünd bi mi in de Kamer; ik kann nich upstahn un di geven.
8. Ik segg ju, un ob he nich upsteiht, un gift em, darum, dat he sin Fründ is; so ward he doch wegen sin Utverschamtheit upstahn, un em geven so veel as he brukt.Luk.18, 5.
9. Un Ik segg ju ok: Bedt, so ward ju geven; sökt, so ward ji finn’; kloppt an, so ward ju updahn.Matth.7, 7.Mark.11, 24.Joh.16, 23.24.
10. Denn wer dar bedt, de nimmt, un wer dar söcht, de finnt,un wer dar ankloppt, den ward updahn.
11. Wo bedt mank ju en Söhn den Vader um Brod, de em en Steen darför beeden deiht? un so he um en Fisch bedt, de em en Slang för den Fisch beeden deiht?Matth.7, 9.
12. Oder wenn he um en Ei bedt, de em en Skorpion darför beeden deiht?
13. Wenn denn ji, de ji bös sünd, künnt ju Kinner gude Gaven geven, wa veel mehr ward de Vader in den Himmel den hilligen GEist geven de, de Em bedt.
14. Un He drev en Düvel ut, de weer stumm. Un dat gescheeg, as de Düvel utfahrn dä, do sprok de Stumme. Un dat Volk verwunner sik.Matth.12, 22.
15. Weke awer mank se sproken: He drift de Düvels ut dörch Beelzebub, den Böwersten vun de Düvels.Matth.12, 24.
16. De annern awer versöchten Em, un begehrten en Teken vun Em vun den Himmel.Matth.12, 40.
17. He awer vernehm ehr Gedanken un sprok to se: En jede Riek, wenn dat mit sik sülvst uneens ward, dat ward wüst, un een Hus fallt öwer dat anner.
18. Is denn de Satanas ok mit sik sülvst uneens, woans will sin Riek bestahn? Denn ji seggt, Ik driev de Düvels ut dörch Beelzebub.
19. Wenn awer Ik de Düvels dörch Beelzebub utdriev, dörch wen drievt se ju Kinner ut? Darum ward se ju Richters wesen.
20. Wenn Ik awer dörch GOtt Sin Finger de Düvels utdriev, so kummt ja dat Riek GOttes to ju.
21. Wenn en Mann, de sik mit Waffen gut versehn hett, sin Palast bewahrt, so blift dat Sine mit Freden.
22. Wenn awer en Starkerer öwer em kummt, un öwerwindt em, so nimmt he em sin Harnisch, worup he sik verleet, un deelt den Rov ut.Kol.2, 15.
23. Wer nich mit Mi is, de is wedder Mi; un wer nich mit Mi sammelt, de streut utenanner.Matth.12, 30.
24. Wenn de unreine Geist vun den Minsch utfahrt, so dörchwannert he wüste Stä’n, söcht Ruh un findt se nich; so sprickt he: Ik will wedder umkehrn in min Hus, dar ik utgahn bün.Matth.12, 43.
25. Un wenn he kummt, so findt he dat mit Bessens rein makt un smückt.
26. Denn geiht he hen, un nimmt söven Geister to sik, de arger sünd, as he sülvst; un wenn se rinkamt, wahnt se dar, un dat ward darna mit densülvigen Minschen arger, as vörher.Joh.5, 14.
27. Un dat begev sik, as He düt reden dä, hev en Fru mank dat Volk ehr Stimm up, un sprok to Em: Selig is de Lief, de Di dragen hett, un de Bost, an de Du legen hest.Luk.1, 28.30.48.
28. He awer sprok: Ja, selig sünd, de GOttes Wort hört un bewahrt.Matth.7, 21.
29. Dat Volk awer dräng dar hento. Do fung He an, un sä: Düt is en bös Geslecht, se begehrt en Teken, un se ward keen Tekengeven, as alleen dat Teken vun den Prophet Jonas.Matth.16, 4.
30. Denn gliek as Jonas weer en Teken för de Niniviten: also ward dat de Minschensöhn wesen för düt Geslecht.Jon. 2, 1.
31. De Königin vun Middag ward hervör treden vör dat Gericht mit de Lüd vun düt Geslecht, un ward se verdammen; denn se keem vun dat Enn vun de Welt, to hörn Salomo sin Wiesheit. Un seht, hier is mehr as Salomo.1. Kön. 10, 1. 2. Chron. 9, 1. Matth.12, 42.
32. De Lüd vun Ninive ward hervörtreden vör dat Gericht mit de Lüd vun düt Geslecht, un ward dat verdammen; denn se dän Buße na Jonas sin Predigt. Un seht, hier is mehr as Jonas.Jon. 3, 5. Matth.12, 41.
33. Nüms stickt en Licht an, un sett dat an en heemlichen Ort, ok nich unner en Kornmaat; sonnern up en Lüchter, up dat, wer rin geiht, dat Licht sehn deiht.Mark.4, 21.
34. Dat Oog is dat Licht vun den Lief. Wenn nu din Oog eenfoltig wesen ward, so is din ganze Lief licht. Wenn awer din Oog arg is, so is ok din Lief düster.
35. So seh darup, dat nich dat Licht in di Düsternis is.
36. Wenn nu din Lief ganz hell is, dat he keen Stück vun de Düsternis hett, so ward he ganz hell wesen, ward di hell maken as en hellen Blitz.
37. As He awer in de Red weer, be’ Em en Pharisäer, dat He mit em de Middagsmahltied eet. Un He gung rin, un sett Sik to Disch.
38. As dat de Pharisäer sehn dä, wunner he sik, dat He Sik nich vör dat Eten wuschen harr.Matth.15, 2.
39. De HErr awer sprok to em: Ji Pharisäers holt dat Utwennige vun de Bekers un de Schöddeln rein, awer ju Inwenniges is vull Rov un Bosheit.Luk.18, 11.12.Matth.15, 3.23, 25.Mark.7, 8.
40. Ji Narren, meent ji, dat dat binnen rein is, wenn dat buten rein is?
41. Doch gevt Almosen vun dat, dat dar is; süh, so is ju Allns rein.
42. Awer wehe ju Pharisäers, dat ji vun Pfeffermünz un Raute, un allerlie Grönkrut den Teinten nehmt, un gaht vör dat Gericht öwer, un vör GOttes Leef. Düt schull man dohn, un dat nich laten.
43. Wehe ju Pharisäers, dat ji geern baben an sitt in de Scholen, un wüllt gröt’ warrn up den Markt.Luk.20, 46.Matth.23, 6.Mark.12, 39.
44. Wehe ju Schriftgelehrten un Pharisäers, ji Heuchlers, dat ji west gliek as de verdeckten Gräver, dar de Lüd öwer lopt un kennt se nich.Matth.23, 27.
45. Do antworte een vun de Schriftgelehrten, un sprok to Em: Meister, mit de Wör’ beschimpst Du ok uns.
46. He awer sprok: Un wehe ok ju Schriftgelehrten! denn ji beladt de Minschen mit unerdrägliche Lasten, un ji röhrt se nich mit een Finger an.Jes. 10, 1. Matth.23, 4.Apost.15, 10.
47. Wehe ju! denn ji bu’t de Propheten ehr Gräver; ju Vaders awer hebbt se dod makt.Matth.23, 29.
48. So betügt ji twar, un willigt in ju Vaders ehr Wark; denn maken se se dod, so bu’t ji ehr Gräver.
49. Darum sprickt GOtt Sin Wiesheit: Ik will Propheten un Apostels to se schicken, un vun düssen ward se weke dod maken un verfolgen.Matth.10, 16.
50. Up dat förrert ward vun düt Geslecht dat Blod vun alle Propheten, dat vergaten is, siet de Grund vun de Welt leggt is.
51. Vun Abel sin Blot an bet up dat Blot vun Zacharias, de umkeem twischen den Altar un den Tempel. Ja, Ik segg ju: Dat ward förrert warrn vun düt Geslecht.Matth.23, 35.
52. Wehe ju Schriftgelehrten! denn ji hebbt den Slötel to de Erkenntnis. Ji kamt nich rin, un ji wehrt de, de rin wüllt.
53. As He awer so wat to se seggen dä, fungen de Schriftgelehrten un Pharisäers an, hart up Em to drängen, un Em mit allerlie Fragen den Mund to stoppen.
54. Un luerten up Em, un söchten, ob se wat fangen kunnen ut Sin Mund, dat se en Sak wedder Em harrn.Weish. 2, 12.
1. Dar leep dat Volk to, un keemen weke Dusend tosamen, so dat se sik unner enanner perrten. Do fung He an, un sä to Sin Jüngers: Ton eersten hödt ju vör de Pharisäers ehrn Suerdeeg, denn dat is de Heuchelie.
2. Dar is awer nicks verborgen, dat nich apenbar ward, un is nicks heemlich, dat man nich weeten ward.
3. Darum, wat ji in Düsternis seggt, dat ward man int Licht hörn; wat ji redt in dat Ohr in de Kamer, dat ward man up dat Dack predigen.Matth.10, 27.
4. Ik segg ju awer, Min Frünn, west nich bang vör de, de den Lief dod makt, un darna nicks mehr dohn künnt.Jes. 8, 13. 51, 12.
5. Ik will ju awer wiesen, vör weke ji bang wesen schüllt: West bang vör Den, de, nadem He dod makt hett, ok Macht hett, to smieten in de Höll. Ja, Ik segg ju, vör Den west bang.
6. Verkofft man nich fief Lünken för twee Penning? Noch hett GOtt vun desülvigen nich een vergeten.
7. Ok sünd de Haar up ju Kopp all tellt. Darum west nich bang, denn ji sünd beter, as veele Lünken.Luk.21, 18.2. Sam. 14, 11.
8. Ik segg ju awer: Wer Mi bekennen deiht vör de Minschen, den ward ok de Minschensöhn bekennen vör GOtt Sin Engel.Matth.10, 32.
9. Wer Mi awer verleugnet vör de Minschen, de ward verleugnet warrn vör GOtt Sin Engeln.
10. Un wer dar redt en Wortwedder den Minschensöhn, den schall dat vergeven warrn; wer awer den hilligen GEist lästert, den schall dat nich vergeven warrn.Matth.12, 31.
11. Wenn se ju awer föhrn ward in ehr Scholn, un vör de Obrigkeit un de Gewaltigen, so sorgt nich, wa oder wat ji antworten, oder wat ji seggen schüllt.Matth.10, 19.Mark.13, 11.
12. Denn de hillige GEist ward ju to desülvige Stunn lehrn, wat ji seggen schüllt.
13. Do sprok awer een vun dat Volk to Em: Meister, segg min Broder, dat he mit mi dat Arv deelt.
14. He awer sprok to em: Minsch, wer hett mi to en Richter oder Arvscheeder öwer ju sett?
15. Un sprok to se: Seht to, un hödt ju vör den Giez; denn Nüms levt darvun, dat he veel Göder hett.1. Tim.6, 9.10.
16. Un He sä se en Glieknis, un sprok: Dar weer en rieken Mann, den sin Feld harr gut dragen.
17. Un He dach bi sik sülvst, un sprok: Wat schall ik dohn? Ik hef nich, dar ik min Frücht hensammeln kann.
18. Un sprok: Dat will ik dohn, ik will min Schüns afbreken, un se gröter bu’n, un will darin sammeln Allns, wat mi wussen is, un min Göder.
19. Un will seggen to min Seel: Leeve Seel, du hest en groten Vörrath up veele Jahrn; hef nu Ruh, itt un drink, un hef guden Moth.Sir. 11, 19.
20. Awer GOtt sprok to em: Du Narr, in düsse Nacht ward man din Seel vun di förrern; un wokeen sin ward dat wesen, wat du bereidet hest?
21. Also geiht dat, wer sik Schätze sammelt, un is nich riek in GOtt.
22. He sprok awer to Sin Jüngers: Darum segg Ik ju: Sorgt nich för ju Leven, wat ji eten schüllt, ok nich för ju Lief, wat ji antrecken schüllt.Matth.6, 25.
23. Dat Leven is mehr, as de Spies, un de Lief mehr as de Kledung.
24. Seht up de Raven, se sai’t nich, se aarnt nich, se hebbt ok keen Kellers, noch Schüns; un GOtt nährt se doch. Wa veel awer sünd ji beter, as de Vageln!Ps.147, 9.
25. Wer is mank ju, ob he ok darum sorgen deiht, de dar kunn ok een El lang to sin Gröte setten?
26. So ji denn dat Geringste nich vermögt, warum sorgt ji för dat annere?
27. Seht up de Lilln up dat Feld, wa se wasst; se arbeidt nich, so spinnt se ok nich. Ik segg ju awer: dat ok Salomo in all sin Herrlichkeit nich is kledt west as een vun de.