31. Awer veele mank dat Volk glövten an Em, un sproken: Wenn Christus kamen ward, ward He ok mehr Teken dohn, as Düsse deiht?Joh.8, 30.20, 30.31.21, 25.
32. Un dat keem vör de Pharisäers, dat dat Volk so wat vun Em munkel. Do schickten de Pharisäers un Hohenpresters Knechts ut, dat se Em griepen dän.
33. Do sprok JEsus to se: Ik bün noch en lüttje Wiel bi ju, un denn gah Ik hen to Den, de Mi schickt hett.
34. Ji ward Mi söken, un nich finn; un dar, wo Ik bün, künnt ji nich henkamen.Joh.8, 21.
35. Do sproken de Juden unner enanner: Wo will Düsse hengahn, dat wi Em nich finn schüllt? Will He mank de Griechen gahn, de hier un dar verstreut wahnt, un de Griechen lehrn?
36. Wat is dat för en Red, dat He seggt: »Ji ward Mi söken, un nich finn; un wo Ik bün, dar künnt ji nich henkamen?«
37. Awer an den letzten Dag vun dat Fest, de am herrlichsten weer, trä JEsus up, reep un sprok: Wer dar döstig is, de schall to Mi kamen, un drinken.3. Mos. 23, 36.
38. Wer an Mi glöven deiht, as de Schrift seggt, vun den sin Lief ward Stroms vun lebennig Water fleeten.Jes. 44, 3. Joel. 3, 1.
39. Dat sä He awer vun den GEist, weken de kriegen schulln, de an Em glöven dän; denn de heilige GEist weer noch nich dar, denn JEsus weer noch nich verklärt.
40. Veele nu vun dat Volk, de düsse Red hörn dän, sproken: Düsse is wahrlich de Prophet.5. Mos. 18, 15.
41. De annern sproken: Dat is Christus. Enige awer sproken: Schall Christus ut Galiläa kamen?Joh.1, 46.
42. Sprickt nich de Schrift vun David sin Samen, un ut den Flecken Bethlehem, wo David weer, schall Christus kamen?Ps.132, 11.Mich. 5, 1. Matth.2, 5.6.22, 42.
43. Up düsse Wies’ war en Striet mank dat Volk öwer Em.
44. Dar wulln Em awer weke griepen, awer Nüms lä de Hand an Em.
45. De Knechts keemen to de Hohenpresters un Pharisäers. Un de sproken to se: Warum hebbt ji Em nich brocht?
46. De Knechts antworten: Dar hett nie en Minsch so redt, as düsse Minsch.Matth.7, 28.
47. Do antworten se de Pharisäers: Sünd ji ok verföhrt?
48. Glövt ok irgend en Öbberste oder Pharisäer an Em?
49. Sonnern dat Volk, dat nicks vun dat Gesetz weten deiht, is verflucht.
50. Sprickt to se Nikodemus, de bi de Nacht to Em kamen weer, weke een mank se weer:
51. Richtet unse Gesetz ok en Minsch, bevör man Em verhören un erkennen deiht, wat he deiht?2. Mos. 23, 1. 3. Mos. 19, 15. 5. Mos. 17, 8. 19, 15.
52. Se antworten un sproken to Em: Büst du ok en Galiläer? Sök un süh to, ut Galiläa steiht keen Prophet up.
53. Un en jeder gung also to Hus.
1. JEsus awer gung an den Ölbarg.
2. Un fröh an den Morgen keem He wedder in den Tempel, un all dat Volk keem to Em; un He sett Sik, un lehr se.
3. Awer de Schriftgelehrten un Pharisäers brochten en Fru to Em, de bi Ehebrekerie fat kregen weer, un stelln se in de Merr hen.
4. Un sproken to Em: Meister, düsse Fru is to fat kregen up frische Dat in Ehebrekerie;
5. Moses awer hett uns in dat Gesetz befahln, so een to steenigen, wat seggst Du?3. Mos. 20, 10. 5. Mos. 22, 22. Ezech. 16, 38. 40.
6. Dat sproken se awer, Em to versöken, up dat se en Sak wedder Em harrn. Awer JEsus buck Sik dal un schrev mit den Finger up de Eer.
7. As se nu bibleven, Em to fragen, rich He Sik up, un sprok to se: Wer mank ju ahn Sünn is, de smiet den eersten Steen up se.Röm.2, 1.
8. Un buck Sik wedder dal, un schrev up de Eer.
9. As se awer dat hörn dä’n, gungen se rut (vun ehr Geweten öwerföhrt) een na den anner, vun de Öllsten an bet to de Geringsten. Un JEsus war alleen laten, un de Fru in de Merr stahn.Röm.2, 22.
10. JEsus awer rich Sik up, un as He Nüms sehn dä, as de Fru, sprok He to ehr: Fru, wo sünd se, din Verklägers? Hett di Nüms verdammt?
11. Se awer sprok: HErr, Nüms. JEsus awer sprok: So verdamm Ik di ok nich; gah hen, un sündig vun nu an nich mehr.Luk.9, 56.Joh.5, 14.
12. Do redt JEsus awermals to se, un sprok: Ik bün de Welt ehr Licht; wer Mi nafolgt, de ward nich wanneln in Düsternis, sonnern ward dat Licht vun dat Leven hebben.Jes. 9, 2. 42, 6. 7. 49, 6. Joh.1, 5.9.
13. Do sproken de Pharisäers to Em: Du tügst vun Di Sülbn; Din Tügnis is nich wahr.
14. JEsus antwort, un sprok to se: Wenn Ik vun Mi Sülbn tügen war, so is Min Tügnis wahr; denn Ik weet, vun wo Ik kamen bün, un wohen Ik gahn doh; ji awer weet nich, vun wo Ik kamen bün, un wo Ik hengahn doh.
15. Ji richtet na dat Fleesch, Ik richt Nüms.
16. Wenn Ik awer richten doh, so is Min Ordel recht, denn Ik bün nich alleen; sonnern Ik un de Vader, de Mi schickt hett.
17. Ok steiht in ju Gesetz schreven, dat twee Minschen ehr Tügnis wahr is.5. Mos. 17, 6. 19, 15. Matth.18, 16.2. Cor.13, 1.Ebr.10, 28.
18. Ik bün dat, de Ik vun Mi Sülbn tügen doh, un de Vader, de Mi schickt hett, tügt ok vun Mi.
19. Do sproken se to Em: Wo is Din Vader? JEsus antwort: Ji kennt weder Mi, noch Min Vader: wenn ji Mi kennen dä’n, so warn ji ok Min Vader kennen.
20. Düsse Wör’ sprok JEsus an den Gotteskasten, as He in den Tempel lehrn dä, un Nüms greep Em, denn Sin Stunn weer noch nich kamen.Joh.7, 30.Luk.22, 53.
21. Do sprok JEsus nochmals to se: Ik gah weg, un ji ward Mi söken, un in ju Sünde starven; wo Ik hengahn doh, dar künnt ji nich henkamen.
22. Do sproken de Juden: Will He Sik denn Sülbn umbringen, wiel He sprickt: »Wo Ik hengahn doh, dar künnt ji nich henkamen?«
23. Un He sprok to se: Ji sünd vun ünnen her, Ik bün vun baben her; ji sünd vun düsse Welt, Ik bün nich vun düsse Welt.
24. So hef Ik ju seggt, dat ji starven ward in ju Sünden; denn wenn ji nich glöven doht, dat Ik dat bün, so ward ji starven in ju Sünden.Mark.16, 16.
25. Do sproken se to Em: Wer büst Du denn? Un JEsus sprok to se: Grad dat, wat Ik vun Anfang an to ju seggt hef.
26. Ik hef veel vun ju to reden un to richten; awer de Mi schickt hett, is wahrhaftig, un wat Ik vun Em hört hef, dat red Ik vör de Welt.
27. Se verstunnen awer nich, dat He se vun den Vader seggen dä.
28. Do sprok JEsus to se: Wenn ji den Minschensöhn erhöhen ward, denn ward ji erkennen, dat Ik dat bün, un nicks vun Mi Sülbn doh, sonnern, as Mi Min Vader lehrt hett, so red Ik.
29. Un de Mi schickt hett, is mit Mi. De Vader lett Mi nich alleen; denn Ik doh ümmer, wat Em gefallen deiht.
30. As He düt reden dä, glövten veele an Em.
31. Do sprok nu JEsus to de Juden, de an Em glöven dä’n: Wenn ji blieven ward in MinRed, so sünd ji Min rechte Jüngers;Joh.7, 17.15, 10.14.
32. Un ward de Wahrheit erkenn, un de Wahrheit ward ju frie maken.
33. Do antworten se Em: Wi sünd Abraham sin Samen, un sünd niemals jemand sin Knechts west; wa seggst Du denn: »Ji schüllt frie warrn?«
34. JEsus antwort se, un sprok: Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wer Sünn deiht, de is de Sünn ehr Knecht.Röm.6, 16.20.2. Pet.2, 19.1. Joh.3, 8.
35. De Knecht awer blift nich ewiglich in dat Hus; de Söhn blift ewiglich.1. Mos. 21, 10.
36. Wenn ju de Söhn nu frie maken deiht, so sünd ji recht frie.Röm.6, 18.22.1. Cor.7, 22.Gal.5, 1.
37. Ik weet wol, dat ji Abraham sin Samen sünd; awer ji sökt Mi dod to maken, denn Min Red gefallt ju nich.Matth.3, 9.
38. Ik red, wat Ik vun Min Vader sehn hef; so doht ji, wat ji vun ju Vader sehn hebbt.
39. Se antworten, un sproken to Em: Abraham is uns’ Vader. Sprickt JEsus to se: Wenn ji Abraham sin Kinner weern, so dän ji Abraham sin Warke.Matth.3, 9.Luk.3, 8.
40. Nu awer sökt ji Mi dod to maken: so en Minsch, de Ik ju de Wahrheit seggt hef, de Ik vun GOtt hört hef; dat hett Abraham nich dahn.Ps.10, 9.Ps.119, 151.160.
41. Ji doht ju Vader sin Warke. Do sproken se to Em: Wi sünd nich unehelich gebarn; wi hebbt en Vader, GOtt.
42. JEsus sprok to se: Wenn GOtt ju Vader weer, so warn ji Mi leef hebben: denn Ik bün nich vun Mi Sülbn kamen, sonnern He hett Mi schickt.
43. Warum kennt ji denn Min Sprak nich? Denn ji künnt ja Min Wort nich hörn.
44. Ji sünd vun den Vader, den Düvel, un na ju Vader sin Lust wüllt ji dohn. Desülve is en Mörder vun Anfang her, un is nich bestahn in de Wahrheit; denn de Wahrheit is nich in em. Wenn he Lögen reden deiht, so redt he vun sin egen; denn he is en Lögner, un en Vader to de Lögen.1. Joh.3, 8.1. Mos. 3, 4. Ps.17, 4.2. Pet.2, 4.Jud. v.6.1. Kön. 22, 22.
45. Mi awer, wiel Ik de Wahrheit seggen doh, glövt ji nich.
46. Wer mank ju kann Mi en Sünn nawiesen? Wenn Ik ju awer de Wahrheit seggen doh, warum glövt ji Mi nich?Jes. 53, 9. 2. Cor.5, 21.1. Pet.2, 22.
47. Wer vun GOtt is, de hört GOtt Sin Wort: darum hört ji nich, denn ji sünd nich vun GOtt.Joh.10, 27.1. Joh.4, 6.
48. Do antworten de Juden, un sproken to Em: Hebbt wi nich recht, dat Du en Samariter büst, un hest den Düvel?
49. JEsus antwort: Ik hef keen Düvel, sonnern Ik ehr Min Vader, un ji verunehrt Mi.
50. Ik sök nich Min Ehr; dar is awer Een, de se söken un richten deiht.Joh.5, 30.41.
51. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wenn jemand Min Wort holn ward, de ward den Dod nich sehn up ewig.Joh.6, 40.47.
52. Do sproken de Juden to Em: Nu erkennt wi, dat Du den Düvel hest. Abraham is storven, un de Propheten, un Du sprickst: Wenn jemand Min Wort holn deiht, de ward den Dod nich smecken up ewig?
53. Büst Du mehr as uns’ Vader Abraham, de storven is? un de Propheten sünd ok storven. Wat makst Du ut Di Sülbn?
54. JEsus antwort: Wenn Ik Mi Sülbn ehrn doh, so is Min Ehr nicks. Dar is awer Min Vader, de Mi ehrn deiht, vun Den ji seggt, He is ju GOtt;
55. Un kennt Em nich. Ik awer kenn Em, un wenn Ik seggen war: Ik kenn Em nich, so war Ik en Lögner gliek as ji sünd. Awer Ik kenn Em, un hol Sin Wort.Joh.7, 28.
56. Abraham, ju Vader, war froh, dat he Min Dag sehn schull, un he seeg em, un freu sik.
57. Do sproken de Juden to Em: Du büst noch keen föftig Jahr old, un hest Abraham sehn?
58. JEsus sprok to se: Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Bevör denn Abraham war, bün Ik.
59. Do neemen se Steen up, dat se na Em smieten dän. Awer JEsus gung se ut den Weg, un gung to den Tempel rut.Joh.10, 31.Luk.4, 30.
1. Un JEsus gung vöröwer, un seeg een, de blind gebarn weer.
2. Un Sin Jüngers frogen Em, un sproken: Meister, wer hett sündigt, düsse, oder sin Öllern, dat he is blind gebarn?Luk.13, 2.
3. JEsus antwort: Dar hett weder düsse sündigt, noch sin Öllern; sonnern dat GOtt Sin Warke an em apenbar warn.
4. Ik mutt Den Sin Warke dohn, de Mi schickt hett, so lang dat Dag is; dar kummt de Nacht, wo Nüms arbeiden kann.
5. Wiel Ik bün in de Welt, bün Ik de Welt ehr Licht.
6. As He düt seggt harr, spieg He up de Eer, un mak en Dreck ut Spie, un smeer den Dreck up den Blinden sin Ogen.
7. Un sprok to Em: Gah hen na den Diek Siloah (dat is up dütsch: een, de utschickt is), un wasch di. Do gung he hen, un wusch sik, un keem, un kunn sehn.Neh. 3, 15.
8. De Nawers, un de em vörher sehn harrn, dat he en Bettler weer, sproken: Is düsse nich, de dar sitten un betteln dä?Apost.3, 2.10.
9. Weke sproken: »Dat is he«; weke awer: »He süht em ähnlich.« He sülbn awer sprok: Ik bün dat.
10. Do sproken se to em: Woans sünd din Ogen updahn?
11. He antwort, un sprok: De Minsch, de JEsus heeten deiht, mak en Dreck, un smeer em up min Ogen, un sprok: Gah henna den Diek Siloah, un wasch di. Ik gung hen, un wusch mi, un kunn sehn.
12. Do sproken se to em: Wo is He? He sprok: Ik weet nich.
13. Do föhrn se den, de tovör blind weer, to de Pharisäers.
14. (Dat weer awer Sabbat, as JEsus den Dreck mak, un sin Ogen apen maken dä.)
15. Do frogen se em nochmals, ok de Pharisäers, woans he weer sehend warn? He sprok to se: Dreck lä He mi up de Ogen, un ik wusch mi, un ik kann nu sehn.
16. Do sproken weke vun de Pharisäers: De Minsch is nich vun GOtt, wiel He den Sabbat nich holn deiht. De annern awer sproken: Wa kann en sündig Minsch so’n Teken dohn? Un dar war en Striederie mank se.
17. Se sproken nochmals to den Blinden: Wat seggst du vun Em, dat He din Ogen updahn hett? He awer sprok: He is en Prophet.
18. De Juden glövten nich vun em, dat he blind west, un sehend warn weer, bet dat se reepen de Öllern to den, de sehend warn weer,
19. Frogen se, un sproken: Is dat ju Söhn, vun den ji seggen doht, he is blind gebarn? Wa kann he denn nu sehn?
20. Sin Öllern antworten se, un sproken: Wi weet, dat düsse unse Söhn is, un dat he blind gebarn is.
21. Wa he nu awer sehn kann, weet wi nich, oder wer em hett sin Ogen updahn, weet wi ok nich. He is old genog, fragt em, lat em sülbn för sik reden.
22. Düt sä’n sin Öllern, denn se weern bang vör de Juden. Denn de Juden harrn sik all vereenigt, wenn jemand Em för Christus bekennen dä, dat de in den Bann dahn war.Joh.7, 13.12, 42.
23. Darum sproken sin Öllern: He is old nog, fragt em.
24. Do reepen se to’n annern Mal den Minsch, de blind west weer, un sproken to em: Gif GOtt de Ehr. Wi weet, dat düsse Minsch en Sünder is.Jes. 7, 19.
25. He antwort, un sprok: Is He en Sünder, dat weet ik nich; eens weet ik wol, dat ik blind weer, un kann nu sehn.
26. Do sproken se nochmals to em: Wat dä He di? Woans dä He din Ogen apen?
27. He antwort se: Ik hef ju dat all seggt; hebbt ji dat nich hört? Wat wüllt ji dat noch mal hörn? Wüllt ji ok Sin Jüngers warrn?
28. Do fluchten se em, un sproken: Du büst Sin Jünger; wi awer sünd Moses Sin Jüngers.
29. Wi weet, dat GOtt mit Moses redt hett; vun düssen awer weet wi nich, vun wo He her is.
30. De Minsch antwort, un sprok: Dat is en wunnerlich Ding, dat ji nich weten doht, wo He her is, un He hett doch min Ogen updahn.
31. Wi weet awer, dat GOtt de Sünders nich hörn deiht, sonnern wenn jemand gottsfürchtig is,un deiht Sin Willen, den hört He.Hiob. 27, 9. 35, 13. Ps.66, 18.Spr. 15, 29. 28, 9. Jes. 1, 15.
32. Vun de Welt an is dat nich hört, dat jemand een, de blind up de Welt kamen is, de Ogen updahn hett.
33. Weer düsse nich vun GOtt, He kunn nicks dohn.
34. Se antworten un sproken to em: Du büst ganz in Sünden gebarn, un lehrst uns? Un se stötten em rut.
35. Dat keem vör JEsus, dat se em rut stött harrn. Un as He em finden dä, sprok He to em: Glövst du an GOtt Sin Söhn?
36. He antwort un sprok: HErr, wokeen is dat, up dat ik an Em glöven doh?
37. JEsus sprok to em: Du hest Em sehn, un De mit di reden deiht, De is dat.
38. He awer sprok: »HErr, Ik glöv«; un be’ Em an.
39. Un JEsus sprok: Ik bün to dat Gericht up düsse Welt kamen, up dat, de dar nich seht, ward sehn künnen, un de dar seht, blind ward.Matth.13, 13.
40. Un düt hörten weke vun de Pharisäers, de bi Em weern, un sproken: Sünd wi denn ok blind?2. Kön. 17, 9.
41. JEsus sprok to se: Wern ji blind, so harrn ji keen Sünde; nu ji awer sprekt: »Wi künnt sehn,« blift ju Sünde.
1. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wer nich to de Döhr rin geiht na den Schapstall, sonnern stiggt annerswo rin, de is en Deef un en Mörder.
2. De awer to de Döhr rin geiht, de is en Harr to de Schap.
3. Vör em makt de Döhrwächters de Döhr apen, un de Schap hört sin Stimm, un he röpt sin Schap mit Namen, un föhrt se rut.Jes. 43, 1.
4. Un wenn he sin Schap hett utlaten, geiht he vör se her, un de Schap folgt em na, denn se kennt sin Stimm.
5. En Fremden awer folgt se nich na, sonnern lopt vun em; denn se kennt den Fremden sin Stimm nich.
6. Düssen Spruch sä JEsus to se; se verstunnen awer nich, wat dat weer, wat He to se seggen dä.
7. Do sprok JEsus wedder to se: Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Ik bün de Döhr to de Schap.
8. Alle, de vör Mi kamen sünd, dat sünd Deev un Mörders west; awer de Schap hebbt up se nich hört.Jes. 23, 3.
9. Ik bün de Döhr, wenn jemand dörch Mi ingahn deiht, de ward selig warrn, un ward rin- un rutgahn, un Weid’ finden.
10. En Deef kummt nich, denn dat he stehlen, wörgen un umbringen deiht.
11. Ik bün kamen, dat se dat Leven un vull up hebben schüllt.Ps.23, 1.Jes. 40, 11.
12. Ik bün en gude Harr. En gude Harr lett sin Leven för de Schap. En, de meed is awer, de nich Harr is, den de Schap nich tohört, süht den Wolf kamen, unverlett de Schap, un löpt weg; un de Wolf gript de Schap, un jagt se utenanner.Ps.23, 1.Ps.80, 2.Jes. 40, 11. Ezech. 44, 11-23. 37, 24. 1. Pet.2, 25.
13. De awer, de meed is, löpt weg; denn he is meed, un kümmert sik nich um de Schap.
14. Ik bün en gude Harr, un kenn de Minigen, un bün bekannt bi de Minigen.1. Tim.2, 19.
15. So as Mi Min Vader kennen deiht, un Ik kenn den Vader. Un Ik lat Min Leven för de Schap.
16. Un Ik hef noch anner Schap, de sünd nich ut düssen Stall. Un desülven mutt Ik herföhrn, un se ward Min Stimm hörn, un ward een Heer un een Harr warrn.Ezech. 37, 23. Mich. 2, 12. Apost.2, 39.
17. Darum hett Min Vader Mi leef, dat Ik Min Leven laten doh, up dat Ik dat wedder nehm.
18. Nüms nimmt dat vun Mi, sonnern Ik lat dat vun Mi Sülbn. Ik hef Macht, dat to laten, un dat wedder to nehmen. So’n Gebot hef Ik kregen vun Min Vader.
19. Do war awermals en Striet mank de Juden um düsse Wör’.
20. Veele mank se sproken: He hett den Düvel, un is unsinnig; wat hört ji Em an?
21. De annern sproken: Dat sünd nich Wör’ vun en Besetenen; kann de Düvel ok de Blinden ehr Ogen updohn?
22. Dar weer awer dat Fest to dat Andenken an de Tempel-Inweihung to Jerusalem, un dat weer Winter.
23. Un JEsus gung umher in den Tempel, in Salomo sin Vörhus.1. Kön. 6, 3.
24. Do keemen de Juden um Em rum, un sproken to Em: Wa lang höllst Du uns’ Seelen up? Büst Du Christus, so segg uns dat frie herut.
25. JEsus antwort se: Ik hef ju dat seggt, un ji glövt nich. De Warke, de Ik doh in Min Vader Sin Namen, de gevt Tügnis vun Mi.
26. Awer ji glövt nich; denn ji sünd Min Schap nich, as Ik ju seggt hef.
27. Denn Min Schap hört Min Stimm, un Ik kenn se, un se folgt Mi.
28. Un Ik gef se dat ewige Leven; un se ward ni un nümmer umkamen, un Nüms ward se Mi ut Min Hand rieten.
29. De Vader, de se Mi geven hett, is grötter as Allns; un Nüms kann se ut Min Vader Sin Hand rieten.
30. Ik un de Vader sünd een.
31. Do neemen de Juden awermals Steen up, dat se Em steenigen dä’n.
32. JEsus antwort se: Ik hef gude Warke bi ju dahn, vun Min Vader; wegen wat för en Wark mank düsse steenigt ji Mi?
33. De Juden antworten Em, un sproken: Wegen dat gude Wark steenigt wi Di nich, sonnern wegen de Gotteslästerung, un dat Du en Minsch büst, un makst Di Sülbn to en GOtt.
34. JEsus antwort se: Steiht nich schreven in ju Gesetz: »Ik hef seggt: Ji sünd Götter?«Ps.82, 6.
35. Wenn He de »Götter« nennen deiht, to weke dat Wort GOttes gescheeg; un de Schrift kann doch nich braken warrn:
36. Sprekt ji denn to Den, den de Vader hilligt un in de Welt schickt hett: »Du lästerst GOtt,« darum, dat Ik segg: »Ik bün GOtt Sin Söhn?«
37. Doh Ik Min Vader Sin Warke nich, so glövt Mi nich.
38. Doh Ik se awer, so glövt doch de Warke, wenn ji Mi nich glöven wüllt, up dat ji erkennen un glöven doht, dat de Vader in Mi is, un Ik in Em.
39. Se söchten awermals Em to griepen, awer He entgung se ut ehr Hann,
40. Un trock wedder hen up de anner Siet vun den Jordan an den Ort, dar Johannes vörher döfft harr, un bleev dar.
41. Un veele keemen to Em, un sproken: Johannes dä keen Teken; awer Allns, wat Johannes vun düssen seggt hett, dat is wahr.
42. Un Veele vun de, de dar weern, glövten an Em.
1. Dar leeg awer een krank, mit Namen Lazarus, vun Bethanien, in den Flecken vun Maria un ehr Swester Martha.
2. (Maria awer weer de, de den HErrn salvt harr mit Salv, un Sin Föt afdrögt mit ehr Haar, desülve ehr Broder Lazarus leeg krank.)Matth.26, 7.
3. Do schickten sin Schwestern to Em, un leeten Em seggen: HErr, süh, den Du leef hest, de liggt krank.
4. As JEsus dat hörn dä, sprok He: De Krankheit is nich to den Dod, sonnern to GOtt Sin Ehr, dat de Söhn GOttes dardörch ehrt ward.
5. JEsus awer harr Martha leef, un ehr Swester, un Lazarus.
6. As He nu hörn dä, dat he krank weer, bleev He twee Dag’ an den Ort, wo He weer.
7. Darna sprickt He to Sin Jüngers: Lat uns wedder na Judäa trecken.
8. Sin Jüngers sproken to Em: Meister, damals wulln de Juden Di steenigen, un Du wullt wedder darhen trecken?
9. JEsus antwort: Sünd nich an den Dag twölf Stunn? Wer bi Dag wanneln deiht, de stött sik nich; denn he süht de Welt ehr Licht.Joh.9, 4.Luk.13, 32.
10. Wer awer bi de Nacht wanneln deiht, de stött sik: denn dar is keen Licht in em.Joh.12, 35.
11. Düt sä He, un darna sprickt He to se: Lazarus, uns’ Fründ, slöppt; awer Ik gah hen, dat Ik em upwecken doh.Matth.9, 24.
12. Do sproken Sin Jüngers: HErr, slöppt he, so ward dat beter mit em.
13. JEsus awer sä vun sin Dod; se meenten awer, He sprok vun den natürlichen Slap.
14. Do sä JEsus se dat frie rut: Lazarus is storven;
15. Un Ik bün froh wegen ju, dat Ik nich dar west bün, up dat ji glöven doht; awer lat uns to em gahn.
16. Do sprok Thomas, de dar nömt is Tweschen, to de Jüngers: Lat uns mitgahn, dat wi mit Em starven doht.
17. Do keem JEsus, un funn em, dat he all veer Dag’ in dat Graf legen harr.
18. (Bethanien awer weer neeg bi Jerusalem, bi föftein Stadien.)
19. Un veele Juden weern to Martha un Maria kamen, se to trösten öwer ehrn Broder.
20. As Martha nu hörn dä, dat JEsus keem, geiht se Em in de Möt; Maria awer bleev to Hus sitten.
21. Do sprok Martha to JEsus: HErr, weerst Du hier west, min Broder weer nich storven;
22. Awer Ik weet ok noch, dat, wat Du beden deihst vun GOtt, dat ward Di GOtt geven.
23. JEsus sprickt to ehr: Din Broder schall upstahn.
24. Martha sprickt to Em: Ik weet wol, dat he upstahn ward in de Uperstahung an den jüngsten Dag.Joh.5, 29.6, 40.Luk.14, 14.
25. JEsus sprickt to ehr: Ik bün de Uperstahung un dat Leven. Wer an Mi glövt, de ward leven, wenn he ok starvt.
26. Un wer dar leven un an Mi glöven deiht, de ward nümmermehr starven. Glövst du dat?
27. Se sprickt to Em: HErr, ja, ik glöv, dat Du büst Christus, GOtt Sin Söhn, de in de Welt kamen is.Joh.6, 69.
28. Un as se dat seggt harr, gung se hen, un reep ehr Swester Maria heemlich, un sprok: De Meister is dar, un röppt di.
29. As se dat hörn dä, stunn se flink up, un keem to Em.
30. Denn JEsus weer noch nich in den Flecken kamen, sonnern weer noch an den Ort, wo Em Martha in de Möt kamen weer.
31. De Juden, de bi ehr in dat Hus weern, un se trösten dä’n, as se seegen, dat Maria flink upstunn un rut gung, folgden se ehr na, un sproken: Se geiht na dat Graf, dat se dar weenen deiht.
32. As nu Maria keem darhen, wo JEsus weer, un Em sehn dä, full se to Sin Föt, un sprok to Em: HErr, weerst Du hier west, min Broder weer nich storven.
33. As JEsus se weenen seeg, un de Juden ok weenen, de mit ehr keemen, war He heel bewegt in Sin GEist, un heel trurig,
34. Un sprok: Wo hebbt ji em henleggt? Se sproken to Em: HErr, kumm un seh dat.
35. Un JEsus gungen de Ogen öwer.Luk.19, 41.
36. Do sproken de Juden: Süh, wa hett He em so leef hatt!
37. Weke awer mank se sproken: He hett den Blinden de Ogen updahn, kunn He denn nich maken, dat ok düsse nich starven dä?
38. JEsus awer war nochmals bewegt in Sik Sülbn, un keem to dat Graf. Dat weer awer en Kluft, un en Steen darup leggt.Matth.27, 60.
39. JEsus sprok: Nehmt den Steen af. Sprickt to Em Martha, den Doden sin Swester: HErr, he stinkt all, denn he hett veer Dag’ legen.
40. JEsus sprickt to ehr: Hef Ik di nich seggt, wenn du glöven warst, schullst du GOtt Sin Herrlichkeit sehn?Röm.6, 4.
41. Do neemen se den Steen af, wo de Dode liggen dä. JEsus awer hev Sin Ogen up, un sprok: Vader, Ik dank Di, dat Du Mi erhört hest;Mark.7, 34.
42. Doch Ik weet, dat Du Mi ümmer hörn deihst; sonnern wegen dat Volk, dat umher steiht, segg Ik dat, up dat se glöven doht, dat Du Mi schickt hest.Joh.12, 30.
43. As He dat seggt harr, reep He lud: Lazarus, kumm rut!
44. Un de Dode keem rut, bun’n mit Liekendöker, an Föt un Hann, un sin Gesicht todeckt mit en Sweetdok. JEsus sprickt to se: Lös’t em dat up, un lat em gahn.
45. Veele nu vun de Juden, de to Maria kamen weern, un seegen, wat JEsus dä, glövten an Em.
46. Weke awer vun se gungen hen to de Pharisäers, un sä’n se, wat JEsus dahn harr.
47. Do versammelten de Hohenpresters un de Pharisäers en Rat, un sproken: Wat doht wi? Düsse Minsch deiht veele Teken.Matth.26, 3.Luk.22, 2.
48. Lat wi Em so, so ward alle an Em glöven. So kamt denn de Römer, un nehmt uns Land un Lüd.
49. Een awer mank se, Kaiphas, de düt Jahr Hoheprester weer, sprok to se: Ji weet nicks,
50. Bedenkt ok nicks; dat is uns beter, en Minsch kummt um för dat Volk, as dat dat ganze Volk verdarven deiht.
51. Düt awer sprok he nich vun sik sülbn; sonnern, wiel dat he düt Jahr Hoheprester weer, prophezeih he. Denn JEsus schull starven för dat Volk,
52. Un nich för dat Volk alleen; sonnern dat He GOtt Sin Kinner, weke terstreut weern, tosamen broch.Joh.10, 16.Eph.2, 16.
53. Vun den Dag an beraden se, woans se Em dod maken wulln.
54. JEsus awer gung nich mehr frie umher mank de Juden, sonnern gung weg in en Gegend neeg bi de Wüste in en Stadt mit Namen Ephraim, un harr dar Sin Wesen mit Sin Jüngers.
55. Dar weer awer neeg de Juden ehr Ostern; un dar gungen veele rup ut de Gegend vör Ostern na Jerusalem, dat se sik vun ehr Sünn rein maken dä’n.2. Chron. 30, 17.
56. Dar stunnen se, un frogen na JEsus, un sproken mit enanner in den Tempel: Wat meent ji, dat He nich kummt up dat Fest?
57. Awer de Hohenpresters unde Pharisäers harrn en Gebot utgahn laten, wenn jemand wuß, wo He weer, dat he dat angeben dä, up dat se Em greepen.
1. Söß Dag’ vör Ostern keem JEsus na Bethanien, wo Lazarus weer, de Verstorbene, den JEsus upweckt harr vun de Doden.Matth.26, 6.Mark.14, 3.
2. Darsülbst maken se Em en Abendmahltied, un Martha wahr up, Lazarus awer weer een vun de, de mit Em to Disch sitten dän.
3. Do neem Maria en Pund Salv vun unverfälscht, köstlich Nardenöl, un salv JEsus Sin Föt, un drög mit ehr Haar Sin Föt; dat Hus awer war vull vun den Geruch vun de Salv.Mark.14, 3.
4. Do sprok een vun Sin Jüngers, Judas, Simon sin Söhn, Ischariothes, de Em naher verraden dä:Matth.26, 8.
5. Warum is düsse Salv nich verkofft för dree hunnert Groschen, un de Armen geven?
6. Dat sä he awer nich, dat he wat na de Armen fragen dä; sonnern he weer en Deef, un harr den Büdel, un drog, wat geven war.
7. Do sprok JEsus: Lat se mit Freden; düt hett se uphaben to den Dag vun Min Begräbnis.
8. Denn Arme hebbt ji all Tied bi ju; awer Mi hebbt ji nich all Tied.5. Mos. 15, 11. Matth.26, 11.
9. Do kreeg veel Volk vun de Juden to weeten, dat He dar weer, un keemen, nich alleen um JEsus willen, sonnern dat se ok Lazarus sehn dän, den He vun de Doden upweckt harr.
10. Awer de Hohenpresters trachten darna, dat se ok Lazarus dod maken dän.
11. Denn um sin willen gungen veele Juden hen, un glövten an JEsus.
12. As an den annern Dag veel Volk, dat up dat Fest kamen weer, hör, dat JEsus na Jerusalem kamen wull,Matth.21, 8.Mark.11, 8.
13. Neemen se Palmtwiegen, un gungen rut Em in de Möt, un schreegen: Hosianna! Gelavt wes’, de dar kummt in den HErrn Sin Namen, en König vun Israel!Ps.118, 25.26.Matth.23, 39.Mark.11, 8.9.Luk.19, 37.38.
14. JEsus awer kreeg en jungen Esel, un He rei’ darup; as denn schreven steiht:Matth.21, 7.
15. »Wes’ nich bang, du Dochter Zion, süh, din König kummt reden up en Eselsfahlen.«Zach. 9, 9. Jes. 62, 11. Matth.21, 5.
16. Düt verstunn awer Sin Jüngers vörher nich; sonnern as JEsus verklärt war, do dachten se daran, dat düt vun Em schreven weer, un se Em düt dahn harrn.
17. Dat Volk awer, dat mit Em weer, as He Lazarus ut dat Graf reep, un em vun de Doden upwecken dä, pries lud de Dath.
18. Darum gung Em ok dat Volk in de Möt, as se hörn dän, dat He son Teken dahn harr.
19. De Pharisäers awer sproken unner enanner: Ji seht, dat ji nicks utrichten doht, süh, alle Welt löppt Em na.
20. Dar weern awer enige Griechen mank de, de rup kamen weern, dat se anbeden dän up dat Fest.1. Kön. 8, 41.
21. De treden to Philippus, de vun Bethsaida ut Galiläa weer, beden em, un sproken: Herr, wi wulln JEsus geern sehn.
22. Philippus kummt, un seggt dat Andreas, un Philippus un Andreas sän dat wieder to JEsus.
23. JEsus awer antwort se, un sprok: De Tied is kamen, dat de Minschensöhn verklärt ward.
24. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wenn dat Weetenkorn nich in de Eer fallt, un starven deiht, so blift dat alleen; wenn dat awer starven deiht, so bringt dat veele Korns.1. Cor.15, 36.37.
25. Wer sin Leven leef hett, de ward dat verleern; un wer sin Leven up düsse Welt hassen deiht, de ward dat erholn to dat ewige Leven.Matth.10, 39.Luk.17, 33.
26. Wer Mi deenen will, de folg Mi na; un wo Ik bün, dar schall Min Deener ok sien. Un wer Mi deenen ward, den ward Min Vader ehrn.Joh.14, 3.1. Sam. 2, 30.
27. Nu is Min Seel trurig. Un wat schall Ik seggen? Vader, help Mi ut düsse Stunn? Doch darum bün Ik in düsse Stunn kamen.Matth.26, 38.
28. Vader, verherrlich Din Nam. Do keem en Stimm vun den Himmel: »Ik hef Em verherrlicht, un will Em nochmal herrlich maken.«
29. Do sprok dat Volk, dat darbi stunn un tohörn dä: Dat dunnert. De annern sproken: Dar sprickt en Engel mit Em.
30. JEsus antwort un sprok: Düsse Stimm is nich um Min willen geschehn, sonnern um ju willen.
31. Nu geiht dat Gericht öwer de Welt; nu ward de Fürst vun düsse Welt rutstött warrn.
32. Un Ik, wenn Ik verhögt warr vun de Eer, so will Ik se all to Mi trecken.
33. Dat sä He awer, um antodüden, wat för en Dod He starven war.
34. Do antwort Em dat Volk: Wi hebbt hört in dat Gesetz, dat Christus ewiglich blieven deiht, un wa seggst Du denn: »De Minschensöhn mutt verhögt warrn?« Wer is düsse Minschensöhn?Ps.110, 4.
35. Do sprok JEsus to se: Dat Licht is noch en lütten Ogenblick bi ju. Wannelt, so lang as ji dat Licht hebbt, dat ju de Düsternis nich öwerfalln deiht. Wer in de Düsternis wannelt, de weet nich, wo he hengeiht.Joh.1, 9.8, 12.11, 10.
36. Glövt an dat Licht, wiel ji dat hebbt, up dat ji Kinner vun dat Licht sünd.Eph.5, 9.
37. Düt sprok JEsus un gung weg, un versteek Sik vör se. Un obgliek He son Teken vör se dä, glövten se doch nich an Em.
38. Up dat erfüllt war de Spruch vun den Prophet Jesaias, den he seggt: »HErr, wer glövt unsePredigt? Un wen is den HErrn Sin Arm apenbart?«Jes. 53, 1. Röm.10, 16.
39. Darum kunn’ se nich glöven, denn Jesaias seggt awermals:Jes. 6, 9. 10. Luk.8, 10.
40. »He hett ehr Ogen blind makt, un ehr Hart verstockt, dat se mit de Ogen nich seht, noch mit dat Hart verstahn doht, un sik bekehrn, un Ik se helpen doh.«
41. Düt sä Jesaias, as he Sin Herrlichkeit seeg, un vun Em reden dä.Jes. 6, 1.
42. Doch veele vun de Öbbersten glövten an Em; awer wegen de Pharisäers bekennten se dat nich, up dat se nich in den Bann dahn warn.
43. Denn se harrn leever de Ehr bi de Minschen, as de Ehr bi GOtt.
44. JEsus awer reep un sprok: Wer an Mi glöven deiht, de glövt nich an Mi, sonnern an Den, de Mi schickt hett.1. Pet.1, 21.
45. Un wer Mi süht, de süht den, de Mi schickt hett.
46. Ik bün kamen in de Welt, as en Licht, up dat, wer an Mi glöven deiht, nich in Düsternis blift.
47. Un wer Min Wör’ hört, un nich glöven deiht, den warr Ik nich richten; denn Ik bün nich kamen, dat Ik de Welt richt, sonnern, dat Ik de Welt selig maken doh.
48. Wer Mi verachten, un Min Wör’ nich upnehmen deiht, de hett all, de em richten deiht; dat Wort, dat Ik spraken hef, dat ward em richten an den jüngsten Dag.
49. Denn Ik hef nich vun Mi Sülbn spraken; sonnern de Vader, de Mi schickt hett, de hett Mi en Gebot geven, wat Ik dohn un reden schall.
50. Un Ik weet, dat Sin Gebot is dat ewige Leven. Darum, wat Ik reden doh, dat red Ik so, as Mi de Vader seggt hett.
1. Vör dat Osterfest awer, as JEsus erkennen dä, dat Sin Tied kamen weer, dat He ut düsse Welt gahn dä to den Vader, gliek as He de Sinen leef harr, de in de Welt weern, so harr He se leef bet an dat Enn.Matth.26.Mark.14, 1.Luk.22, 1.
2. Un na dat Abend-Eten, as all de Düvel harr den Judas Simonis Ischarioth in dat Hart geven, dat he Em verraden schull,
3. Wuß JEsus, dat Em de Vader Allns in Sin Hann geven harr, un dat He vun GOtt kamen weer, un to GOtt gung:
4. Stunn He up vun dat Abend-Eten, lä Sin Kleder af, un neem en Schört, un bun se um.
5. Darna got He Water in en Schaal, fung an, de Jüngers ehr Föt to waschen, un drög se mit de Schört af, de He um harr.
6. Do keem He to Simon Petrus; un de sprok to Em: HErr, schust Du min Föt waschen?
7. JEsus antwort un sprok to em: Wat Ik doh, dat weest du nu nich; du warrst dat awer naher erfahren.
8. Do sprok Petrus: Nie un nümmer schast Du mi de Föt waschen. JEsus antwort em: War Ikdi nich waschen, so hest du keen Deel an Mi.
9. Sprickt to Em Simon Petrus: HErr, nich de Föt alleen, sonnern ok de Hann un den Kopp.
10. Sprickt JEsus to em: Wer wuschen is, de brukt nicks, as de Föt to waschen, sonnern he is ganz rein. Un ji sünd rein; awer nich alle.Joh.15, 3.
11. Denn He wuß Sin Verräder wol, darum sprok He: Ji sünd nich alle rein.
12. As He nu ehr Föt wuschen harr, neem He Sin Kleder, un sett Sik wedder dal, un sprok awermals to se: Weet ji, wat Ik ju dahn hef?
13. Ji nennt Mi Meister un HErr, un seggt recht daran; denn Ik bün dat ok.Matth.23, 8.10.
14. Wenn nu Ik, ju HErr un Meister, ju de Föt wuschen hef: so schüllt ji ju ok ünner enanner de Föt waschen.
15. En Bispil hef Ik ju geven, dat ji doht, as Ik ju dahn hef.1. Pet.2, 21.1. Joh.2, 6.
16. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: De Knecht is nich grötter as sin Herr, noch de Apostel grötter, as de em schickt hett.Joh.15, 20.Matth.10, 24.
17. Wenn ji düt nu weten doht, selig sünd ji, wenn ji dat doht.
18. Nich segg Ik vun ju all. Ik weet, weke Ik utwählt hef. Sonnern dat de Schrift erfüllt ward: »De Min Brod eten deiht, de perrt Mi mit de Föt.«Ps.41, 10.
19. Ik segg ju dat nu, bevör dat geschehn deiht, up dat ji glöven doht, wenn dat geschehn is, dat Ik dat bün.
20. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wer den upnehmen deiht, den Ik em schicken warr, de nimmt Mi up; wer Mi awer upnehmen deiht, de nimmt Den up, de Mi schickt hett.Matth.10, 40.Luk.9, 48.10, 16.1. Thess.4, 8.
21. As JEsus düt seggt harr, war He trurig in den Geist, un tüg un sprok: Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Een mank ju ward Mi verraden.Matth.26, 20.21.
22. Do seegen sik de Jüngers ünner enanner an, un se warn unruhig, vun weken He reden dä.
23. Dar weer awer een mank Sin Jüngers, de to Disch sitten dä an JEsus Sin Bost, den JEsus leef harr.
24. Den wink Simon Petrus, dat he utforschen schull, wokeen dat weer, vun den He seggt harr.
25. Denn desülve leeg an JEsus Sin Bost, un he sprok to Em: HErr, wokeen is dat?
26. JEsus antwort: De is dat, den Ik den Happen Brod instippen un geven doh. Un He stipp den Happen in, un geev em Judas Simonis Ischarioth.Matth.26, 23.
27. Un na den Happen fahr de Düvel in em. Do sprok JEsus to em: Wat du deihst, dat doh bald.
28. Dat awer wuß Nüms an den Disch, woför He em dat seggen dä.
29. Weke meenten, wiel Judas den Büdel harr, dat JEsus to em spreken dä: »Koop, wat uns nödig is up dat Fest;« oder, dat he de Armen wat geven schull.
30. As he nu den Happen nahmen harr, gung he gliek rut. Un dat weer Nacht.
31. As he awer rut gahn weer, sprok JEsus: Nu is de Minschensöhn verklärt, un GOtt is verklärt in Em.
32. Is GOtt verklärt in Em, so ward Em ok GOtt verklären in Em Sülbn, un ward Em bald verklären.Joh.12, 23.17, 1.
33. Leeve Kinner, Ik bün noch en lütte Wiel bi ju. Ji ward Mi söken; un, as Ik to de Juden seggen dä, wo Ik hengahn doh, dar künnt ji nich henkamen.Joh.7, 34.8, 21.
34. Un Ik segg ju nu: En nie Gebot gev Ik ju, dat ji ju ünner enanner leef hebben doht, as Ik ju leef hatt hef, up dat ok ji ju enanner leef hebbt.Mark.12, 31.
35. Darbi ward jedereen erkenn, dat ji Min Jüngers sünd, wenn ji Leev ünner enanner hebbt.
36. Sprickt Simon Petrus to Em: HErr, wo geihst Du hen? JEsus antwort em: Wo Ik hengahn doh, darhen kannst du Mi düt Mal nich folgen; awer du warrst Mi naher mal folgen.Joh.7, 43.21, 18.19.
37. Petrus sprickt to Em: HErr, warum kann Ik Di düt Mal nich folgen? Ik will min Leven för Di laten.
38. JEsus antwort em: Schust du din Leven för Mi laten? Wahrlich, wahrlich, Ik segg di: De Hahn ward nich kreihn, bet du Mi dree Mal verleugnet hest.Mark.14, 30.72.Luk.22, 34.
1. Un He sprok to Sin Jüngers: Ju Hart mutt nich bang warrn. Glövt ji an GOtt, so glövt ji ok an Mi.
2. In Min Vader Sin Hus sünd veele Wahnungen. Wenn dat nich so weer, war Ik ju seggen: Ik gah hen, ju de Stä fardig to maken.
3. Un wenn Ik ok hengahn doh, ju de Stä fardig to maken, will Ik doch wedder kamen, un ju to Mi nehmen, up dat ji sünd, wo Ik bün.Joh.12, 26.17, 24.
4. Un wo Ik hengahn doh, dat weet ji, un den Weg weet ji ok.
5. Sprickt to Em Thomas: HErr, wi weet nich, wo Du hengeihst, un wa künnt wi den Weg weten?
6. JEsus sprickt to em: Ik bün de Weg un de Wahrheit un dat Leven; Nüms kummt to den Vader, denn dörch Mi.Ebr.9, 8.Eph.2, 18.3, 12.Ebr.7, 25.10, 19.2. Cor.3, 4.1. Pet.1, 21.
7. Wenn ji Mi kenn dän, so müssen ji ok Min Vader kenn. Un vun nu an kennt ji Em, un hebbt Em sehn.
8. Sprickt to Em Philippus: HErr, wies’ uns den Vader, so sünd wi tofreden.
9. JEsus sprickt to Em: So lang bün Ik bi ju, un du kennst Mi nich? Philippus, wer Mi sehn deiht, de süht den Vader. Wat sprickst Du denn: »Wies’ uns den Vader?«
10. Glövst du nich, dat Ik in den Vader bün, un de Vaderin Mi is? De Wör’, de Ik to ju reden doh, de red Ik nich vun Mi Sülbn. De Vader awer, de in Mi wahn deiht, de deiht de Warke.
11. Glövt Mi, dat Ik in den Vader bün, un de Vader in Mi is, wo nich, so glövt doch wegen de Warke.
12. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wer an Mi glöven deiht, de ward de Warke ok dohn, de Ik doh, un ward grötter, as düsse, dohn, denn Ik gah to den Vader.
13. Un wat ji beden ward in Min Nam, dat will Ik dohn, up dat de Vader ehrt ward in den Söhn.Mark.11, 24.
14. Wat ji beden ward in Min Nam, dat will Ik dohn.
15. Hebbt ji Mi leef, so holt Min Gebote.Joh.15, 10.1. Joh.5, 3.
16. Un Ik will den Vader beden, un He schall ju en annern Tröster geven, dat He bi ju blift up ewig,
17. Den GEist vun de Wahrheit, den de Welt nich kriegen kann; denn se süht Em nich, un kennt Em nich. Ji awer kennt Em; denn He blift bi ju, un ward in ju wesen.Weish. 1, 5. Joh.7, 39.
18. Ik will ju nich Waisen sien laten; Ik kam to ju.Jer. 51, 5.
19. Dat is noch en lütte Wiel, so ward Mi de Welt nich mehr sehn. Ji awer schüllt Mi sehn; denn Ik lev, un ji schüllt ok leven.
20. An densülven Dag ward ji insehn, dat Ik in Min Vader bün, un ji in Mi, un Ik in ju.Joh.17, 21.22.
21. Wer Min Gebote hett, un se holn deiht, de is dat, de Mi leef hett. Wer Mi awer leef hett, de ward vun Min Vader leevt warrn, un Ik war em leef hebben, un Mi em apenbarn.Sir. 12, 18.
22. Sprickt to Em Judas, nich de Ischarioth: HErr, wat is dat, dat Du uns Di wullt apenbarn, un nich de Welt?
23. JEsus antwort, un sprok to em: Wer Mi leef hett, de ward Min Wort holn, un Min Vader ward em leef hebben, un Wi ward to em kamen un Wahnung bi em nehmen.v.21.Joh.13, 34.Spr. 8, 17. Eph.3, 17.