Scholmeiste Boars
von
John Brinckman.
Scholmeiste Boars — je de was echtun de vestünn to backsen[142],un ümme hett sien Sprüch he seggt,wull he üns aw eng jacksen[143].Ens set bi’t saewt[144]Gebot ick wißun künn nich rut mi trecken[145]:— „Je,“ röp he dunn, „all wat nich is,doa kan’n ook nicks vun seggen!„Na, kumm ens rut doa ut dien Bänk,wat helpt all dat Bisinnen!denn wat en nich velüst[146], dat, denkich, kann en ook nich finnen!“Sien Fust[147]was knakendrög[148]un swer;irst hett se aw mie knuffelt,backst linksch un rechtsch mie nahst[149]un sär:— „Süh, äwe Krüz höllt duwwelt!“Ick schnöw un speeg[150]: man he höll fast,grar as mit iesen Klannen[151]un röp doato: — „Sonn Amt, sonn Last —en Düwel’s äwe’n annen[152]!„Wen alltoneeg[153]an’n Graben führt,is oft all’ rinne schaten[154], —un wen de Koh to eegen hührt,möt ’s ook an’n Swanz anfaten!„Man nich so ängstlich, dreig die ründ,dat geit di nich an’t Leben;süh, Murjahn was’n steenolt Hundun müß sick doch noch geben.„Sonn Pott, sonn Stülp[155], — sonn Boom, sonn Block,sonn Woar, mien Sähn, sonn Drüttel[156]!Dat Hemd is nege[157]as de Rock, —nu treck[158]ens aw dien Kittel!“Un as ick dunn vespreken deer,wat ick nu betern wull mie, —doa langt he flink den Tagel[159]herun slög för blind un dull mie.„Süh, Wühr[160], mien Sähn, de sünd nich dühr,dat künn mie doch bilur’n[161];vespreken dohn de Eddellühr,man hollen dohn de Bur’n!“ —Ick blölkt lurrhals[162]. Dunn schreeg he: „Jung,schrie driest to! Du schast blarren!Unglück harr stets ’ne scharpe Tung,un de perrt Pogg de quarren[163].„So heet, as ick die dat upfüll,brukst du’t jo nich to eeten;wenn sick dien Tung vebrennen schüll,möst du die’t sülst biemeeten[164]!“ —— „Mien Puckel,“ schreg’k, „möt gäl un grön[165],mien lew Herr Boars, all wesen!“ —Dunn särr he: „Unwennt Arbeit, Sähn,dat’s ümme so, bringt Kwesen[166].„Süh, Moltspriet hührt to Suerkohl[167]—sonn Säg, mien Sähn, sonn Farken[168], —fuhl Lühr kam’ uppen güllen Stohl[169], —dat wast nu sacht die marken!“ — —
Scholmeiste Boars — je de was echtun de vestünn to backsen[142],un ümme hett sien Sprüch he seggt,wull he üns aw eng jacksen[143].Ens set bi’t saewt[144]Gebot ick wißun künn nich rut mi trecken[145]:— „Je,“ röp he dunn, „all wat nich is,doa kan’n ook nicks vun seggen!„Na, kumm ens rut doa ut dien Bänk,wat helpt all dat Bisinnen!denn wat en nich velüst[146], dat, denkich, kann en ook nich finnen!“Sien Fust[147]was knakendrög[148]un swer;irst hett se aw mie knuffelt,backst linksch un rechtsch mie nahst[149]un sär:— „Süh, äwe Krüz höllt duwwelt!“Ick schnöw un speeg[150]: man he höll fast,grar as mit iesen Klannen[151]un röp doato: — „Sonn Amt, sonn Last —en Düwel’s äwe’n annen[152]!„Wen alltoneeg[153]an’n Graben führt,is oft all’ rinne schaten[154], —un wen de Koh to eegen hührt,möt ’s ook an’n Swanz anfaten!„Man nich so ängstlich, dreig die ründ,dat geit di nich an’t Leben;süh, Murjahn was’n steenolt Hundun müß sick doch noch geben.„Sonn Pott, sonn Stülp[155], — sonn Boom, sonn Block,sonn Woar, mien Sähn, sonn Drüttel[156]!Dat Hemd is nege[157]as de Rock, —nu treck[158]ens aw dien Kittel!“Un as ick dunn vespreken deer,wat ick nu betern wull mie, —doa langt he flink den Tagel[159]herun slög för blind un dull mie.„Süh, Wühr[160], mien Sähn, de sünd nich dühr,dat künn mie doch bilur’n[161];vespreken dohn de Eddellühr,man hollen dohn de Bur’n!“ —Ick blölkt lurrhals[162]. Dunn schreeg he: „Jung,schrie driest to! Du schast blarren!Unglück harr stets ’ne scharpe Tung,un de perrt Pogg de quarren[163].„So heet, as ick die dat upfüll,brukst du’t jo nich to eeten;wenn sick dien Tung vebrennen schüll,möst du die’t sülst biemeeten[164]!“ —— „Mien Puckel,“ schreg’k, „möt gäl un grön[165],mien lew Herr Boars, all wesen!“ —Dunn särr he: „Unwennt Arbeit, Sähn,dat’s ümme so, bringt Kwesen[166].„Süh, Moltspriet hührt to Suerkohl[167]—sonn Säg, mien Sähn, sonn Farken[168], —fuhl Lühr kam’ uppen güllen Stohl[169], —dat wast nu sacht die marken!“ — —
Scholmeiste Boars — je de was echtun de vestünn to backsen[142],un ümme hett sien Sprüch he seggt,wull he üns aw eng jacksen[143].
Scholmeiste Boars — je de was echt
un de vestünn to backsen[142],
un ümme hett sien Sprüch he seggt,
wull he üns aw eng jacksen[143].
Ens set bi’t saewt[144]Gebot ick wißun künn nich rut mi trecken[145]:— „Je,“ röp he dunn, „all wat nich is,doa kan’n ook nicks vun seggen!
Ens set bi’t saewt[144]Gebot ick wiß
un künn nich rut mi trecken[145]:
— „Je,“ röp he dunn, „all wat nich is,
doa kan’n ook nicks vun seggen!
„Na, kumm ens rut doa ut dien Bänk,wat helpt all dat Bisinnen!denn wat en nich velüst[146], dat, denkich, kann en ook nich finnen!“
„Na, kumm ens rut doa ut dien Bänk,
wat helpt all dat Bisinnen!
denn wat en nich velüst[146], dat, denk
ich, kann en ook nich finnen!“
Sien Fust[147]was knakendrög[148]un swer;irst hett se aw mie knuffelt,backst linksch un rechtsch mie nahst[149]un sär:— „Süh, äwe Krüz höllt duwwelt!“
Sien Fust[147]was knakendrög[148]un swer;
irst hett se aw mie knuffelt,
backst linksch un rechtsch mie nahst[149]un sär:
— „Süh, äwe Krüz höllt duwwelt!“
Ick schnöw un speeg[150]: man he höll fast,grar as mit iesen Klannen[151]un röp doato: — „Sonn Amt, sonn Last —en Düwel’s äwe’n annen[152]!
Ick schnöw un speeg[150]: man he höll fast,
grar as mit iesen Klannen[151]
un röp doato: — „Sonn Amt, sonn Last —
en Düwel’s äwe’n annen[152]!
„Wen alltoneeg[153]an’n Graben führt,is oft all’ rinne schaten[154], —un wen de Koh to eegen hührt,möt ’s ook an’n Swanz anfaten!
„Wen alltoneeg[153]an’n Graben führt,
is oft all’ rinne schaten[154], —
un wen de Koh to eegen hührt,
möt ’s ook an’n Swanz anfaten!
„Man nich so ängstlich, dreig die ründ,dat geit di nich an’t Leben;süh, Murjahn was’n steenolt Hundun müß sick doch noch geben.
„Man nich so ängstlich, dreig die ründ,
dat geit di nich an’t Leben;
süh, Murjahn was’n steenolt Hund
un müß sick doch noch geben.
„Sonn Pott, sonn Stülp[155], — sonn Boom, sonn Block,sonn Woar, mien Sähn, sonn Drüttel[156]!Dat Hemd is nege[157]as de Rock, —nu treck[158]ens aw dien Kittel!“
„Sonn Pott, sonn Stülp[155], — sonn Boom, sonn Block,
sonn Woar, mien Sähn, sonn Drüttel[156]!
Dat Hemd is nege[157]as de Rock, —
nu treck[158]ens aw dien Kittel!“
Un as ick dunn vespreken deer,wat ick nu betern wull mie, —doa langt he flink den Tagel[159]herun slög för blind un dull mie.
Un as ick dunn vespreken deer,
wat ick nu betern wull mie, —
doa langt he flink den Tagel[159]her
un slög för blind un dull mie.
„Süh, Wühr[160], mien Sähn, de sünd nich dühr,dat künn mie doch bilur’n[161];vespreken dohn de Eddellühr,man hollen dohn de Bur’n!“ —
„Süh, Wühr[160], mien Sähn, de sünd nich dühr,
dat künn mie doch bilur’n[161];
vespreken dohn de Eddellühr,
man hollen dohn de Bur’n!“ —
Ick blölkt lurrhals[162]. Dunn schreeg he: „Jung,schrie driest to! Du schast blarren!Unglück harr stets ’ne scharpe Tung,un de perrt Pogg de quarren[163].
Ick blölkt lurrhals[162]. Dunn schreeg he: „Jung,
schrie driest to! Du schast blarren!
Unglück harr stets ’ne scharpe Tung,
un de perrt Pogg de quarren[163].
„So heet, as ick die dat upfüll,brukst du’t jo nich to eeten;wenn sick dien Tung vebrennen schüll,möst du die’t sülst biemeeten[164]!“ —
„So heet, as ick die dat upfüll,
brukst du’t jo nich to eeten;
wenn sick dien Tung vebrennen schüll,
möst du die’t sülst biemeeten[164]!“ —
— „Mien Puckel,“ schreg’k, „möt gäl un grön[165],mien lew Herr Boars, all wesen!“ —Dunn särr he: „Unwennt Arbeit, Sähn,dat’s ümme so, bringt Kwesen[166].
— „Mien Puckel,“ schreg’k, „möt gäl un grön[165],
mien lew Herr Boars, all wesen!“ —
Dunn särr he: „Unwennt Arbeit, Sähn,
dat’s ümme so, bringt Kwesen[166].
„Süh, Moltspriet hührt to Suerkohl[167]—sonn Säg, mien Sähn, sonn Farken[168], —fuhl Lühr kam’ uppen güllen Stohl[169], —dat wast nu sacht die marken!“ — —
„Süh, Moltspriet hührt to Suerkohl[167]—
sonn Säg, mien Sähn, sonn Farken[168], —
fuhl Lühr kam’ uppen güllen Stohl[169], —
dat wast nu sacht die marken!“ — —