IN MINSKESIN, IN MINSKELIBBENIn minskesin is ek in minskelibben.Lit yn ’e fremdte it wêze, in blomknop, dy-t let bloeit;Ef fen ’e mied ou, sinneskyn, mids sibben.In minsk hat langst nei dit ef det to krijen,En sjocht sa jerne, dat syn lok op ierde groeit;En wrakselt baes to wirden oer syn lijen.Derby trochis ’t, as ’t minskebern syn sinnen,As op ’e rin hy wier, bitiids net keart tobek;Net seit: „yn ’t honk” by ’t jimmer hirder rinnen.Oars draeft sa’n ien foarby syn sin, yn ’t jeijen,By al syn rikens heth hy neat as ien ding, brek.Sjocht om, bitinkt him, en syn laeits wirdt kleijen.Hy foun syn pearels, miend’ er; lykwols stiennen;Grau, skier, ûnsjoch, sa lang net sinnestrielen ’t ljocht,En waermens, libben, der oer striele hiene.Gjin wearde hie ’t, al wierne ’t ek jewielen.Om ’t eigen waermte en ljocht it net to foarskyn brocht,Kâlt bleau it moed der by: ’t wiern’ wintersinnestrielen.Pandore’ frjemde doas, wier der mei troch beditsen,Mei klettergoud biwoelle, in njirre ûnder ’t blomt’;Dy ’t oantaeste, troch njirre’s angel stitsen.Den giet it fierst to fier, elts moat de mjitte kenne,Sa dat op ’t rjuchte plak it lok yen net ûntkomt,Dosyn ’e baen nei ’t lok;dat lok foarby net rinne.To hird, to wyld, to gau ef ek tofolle,Dat’s minskelibben net en net de minsk syn sin,Oars slacht’t om ’t hert, ek ynslaen yn yens’ holle.Hwet út ’e wei gean, neat hearre as er kibben;Ien lytse winsk: ’n trochbloeijend blomk’, nea op ’e rin:As „’t klaverfjouwer lok blomt”, ’t byld fen ’t libben.1908.
In minskesin is ek in minskelibben.Lit yn ’e fremdte it wêze, in blomknop, dy-t let bloeit;Ef fen ’e mied ou, sinneskyn, mids sibben.
In minsk hat langst nei dit ef det to krijen,En sjocht sa jerne, dat syn lok op ierde groeit;En wrakselt baes to wirden oer syn lijen.
Derby trochis ’t, as ’t minskebern syn sinnen,As op ’e rin hy wier, bitiids net keart tobek;Net seit: „yn ’t honk” by ’t jimmer hirder rinnen.
Oars draeft sa’n ien foarby syn sin, yn ’t jeijen,By al syn rikens heth hy neat as ien ding, brek.Sjocht om, bitinkt him, en syn laeits wirdt kleijen.
Hy foun syn pearels, miend’ er; lykwols stiennen;Grau, skier, ûnsjoch, sa lang net sinnestrielen ’t ljocht,En waermens, libben, der oer striele hiene.
Gjin wearde hie ’t, al wierne ’t ek jewielen.Om ’t eigen waermte en ljocht it net to foarskyn brocht,Kâlt bleau it moed der by: ’t wiern’ wintersinnestrielen.
Pandore’ frjemde doas, wier der mei troch beditsen,Mei klettergoud biwoelle, in njirre ûnder ’t blomt’;Dy ’t oantaeste, troch njirre’s angel stitsen.
Den giet it fierst to fier, elts moat de mjitte kenne,Sa dat op ’t rjuchte plak it lok yen net ûntkomt,Dosyn ’e baen nei ’t lok;dat lok foarby net rinne.
To hird, to wyld, to gau ef ek tofolle,Dat’s minskelibben net en net de minsk syn sin,Oars slacht’t om ’t hert, ek ynslaen yn yens’ holle.
Hwet út ’e wei gean, neat hearre as er kibben;Ien lytse winsk: ’n trochbloeijend blomk’, nea op ’e rin:As „’t klaverfjouwer lok blomt”, ’t byld fen ’t libben.
1908.