OP BOKSUMERDAEMOmraek wier do mei snie, de winter kaem,De Boksmerpoldermounleschroef fêstfêzen.Iisblomte, dik en gleon op al de glêzen,Fen ’t ienichst hûs: ’t weardshûs „Boksumerdaem”.In wenskipke âld der yn ’e Snitserfeart,Lei yn ’t tsjok iis; ’t gyng drok al op in riden;Lek ûnder, né! ek lek oan alle siden,In widner d’ryn, twa berntsjes, neaken, bleat.De berntsjes neaken amper, nei de boeren;Om itenskrouskes, hiele toeren!Freeds mar fortsjinst, fédriûwer, hy de man!Wer thús de berntsjes jouns, elts mei in skeppe,De sniebult ûnderst boppe, om ’t hirdst hjar reppe,Sadat de winter ’t antlit ’r apple fen.1910.
Omraek wier do mei snie, de winter kaem,De Boksmerpoldermounleschroef fêstfêzen.Iisblomte, dik en gleon op al de glêzen,Fen ’t ienichst hûs: ’t weardshûs „Boksumerdaem”.
In wenskipke âld der yn ’e Snitserfeart,Lei yn ’t tsjok iis; ’t gyng drok al op in riden;Lek ûnder, né! ek lek oan alle siden,In widner d’ryn, twa berntsjes, neaken, bleat.
De berntsjes neaken amper, nei de boeren;Om itenskrouskes, hiele toeren!Freeds mar fortsjinst, fédriûwer, hy de man!
Wer thús de berntsjes jouns, elts mei in skeppe,De sniebult ûnderst boppe, om ’t hirdst hjar reppe,Sadat de winter ’t antlit ’r apple fen.
1910.