DĪLĬGO, is, lexi, lectum, ere, a.Aimer.Syn.Amo, carum habeo.Adv.Acrius, admodum, egregie, eximie, constantissime, facile, gratis, libenter, magnifice, maxime, mirifice, multum, mutuo, plane, plus, plusquam in dies, præcipue, plurimum, quam maxime, quodammodo, separatim, singulariter, valde, hercle, vehementer, vehementius, vehementissime, vicissim, usque eo, generatim, vere, unice.Usus: Hunc amo, quem ante diligebam. Me aut amabis, aut diliges saltem. Eum non amore tantum, sed perpetuo quodam judicio diligebam. Cf.Amo.
DĪLŌRĪCO, as, are, a.Ouvrir,entr’ouvrir.Syn.Discindo, aperio.Usus: Rei diloricare tunicam,déchirer la tunique de l’accusé.
DĪLŪCĔO, es, luxe, ere, n.Être clair,évident.Usus: Res senatui plane dilucere visa est.
DĪLŪCESCIT, ēbat, imp.Il fait jour.Syn.Lucescit, lucere incipit.Usus: Discussa est illa caligo, diluxit. Cf.Lucescit,Dies,Mane,Diluculum.
DĪLŪCĬDĒ,Clairement.Syn.Lucide, perspicue, clare, aperte, plane.Usus: Dilucide planeque loqui.
DĪLŪCĬDO, as, are, a.Éclaircir,rendre clair.Syn.Declaro.Usus: Rei dilucidandæ causa. Cf.Explico,Declaro.
DĪLŪCĬDUS, a, um,Clair,brillant.Syn.Apertus, evidens.Usus: Quo brevior, eo dilucidior erit narratio. Dilucida et perspicua expositio.
DĪLŪCŬLUM, i, n.Point du jour.Syn.Summum mane, prima lux.Phras.Sub diluculum,au point du jour. Sub galli cantum; albescente cœlo; appetente die, summo mane, bene mane, dubia adhuc luce, incerta adhuc luce; cum lucescere, illucescere, lucere inciperet. Cf.Mane,Dies.
DĪLŬO, is, ŭi, ūtum, ere, a.Détruire,repousser,effacer;laver.Syn.Confuto, abstergo.Adv.Dilucide, facilius.Usus: Diluere objecta crimina; diluere et infirmare argumenta. Curas, molestias jucundo alloquio diluere. Cf.Refello,Defendo.
DĪMĀNO, as, avi, atum, are, n.Se répandre,s’étendre.Syn.Profluo.Usus: Meus is labor dimanavit ad æstimationem hominum latissime.
DĪMĔNSĬO, ōnis, f.Dimension,mesure.Usus: Dimensio quadrati.
DĪMETĬOR, iris, mensus sum, iri, d.Mesurer.Syn.Metior.Usus: Ab illo dimensa sunt omnia et descripta.
DĪMĒTO, as, avi, atum, are, a.Borner,délimiter.Syn.Distinguo, describo.Usus: Ita dimetata signa sunt, ut in tantis cœlorum descriptionibus divina solertia appareat. Siderum cursus dimetare. Locum castris dimetari jussit.
DĪMĬCĀTĬO, ōnis, f.Combat,bataille,lutte.Syn.Contentio, concertatio, discrimen.Epith.Extrema, infinita, parva, periculosa, plena laudis, tanta maxima, tot ac tantæ.Usus: Dimicationem quærere. In dimicationem et aciem venire. Mihi fortunarum omnium dimicatio subeunda erit. Dimicationem mihi pro te nullam defugiendam putavi. Nemo me ab ea dimicatione continebit, deterrebit. Cf.Certamen.
DĪMĬCO, as, avi, atum, are, n.Combattre.Syn.Confligo, certo.Adv.Paratius.Usus: Prœlio dimicare cum hostibus. De omnibus fortunis, de potentia dimicare. Cf.Certo,Confligo.
DĪMĬDĬĀTUS, a, um,Partagé par moitié,demi.Syn.Medius.
DĪMĬDĬUS, a, um,Moitié,demi. )( Totus.Usus: Heres ex parte dimidia. Discipulos suos dimidio reddebat stultiores, quam acceperat. Dimidio carius emit domum, quam æstimata fuerat.
DĪMĬNŬO, is, ŭi, ūtum, ere, a.Diminuer.Syn.Minuo, imminuo, attenuo, detraho, decerpo, ad pauciora redigo, diminutionem facio. )( Augeo.Usus: Vide, ne quid de bonis tuis diminuas. Sententia diminuta et infirmata. Cf.Minuo.
DĪMĬNŪTĬO, ōnis, f.Diminution,amoindrissement.Syn.Imminutio. )( Accretio.Usus: Imperio magna diminutio facta est, Diminutio vectigalium.
DĪMISSĬO, ōnis, f.Congé,licenciement.Usus: Dimissio propugnatorum, relegatio amicorum.
DĪMITTO, is, mīsi, missum, ere, a.Congédier,renvoyer.Syn.Amitto, missum facio; remitto, depono, omitto.Adv.Amantissime, continuo, contumeliose, libenter, multum, prorsus, nunquam.Phras.Dimittere milites,licencier les soldats. Legiones missas facere; missionem dare militibus; exercitum purgare seditiosorum hominum missionibus; exauctorare milites; milites sacramento solvere; milites exauctoratos dimittere.Usus: Dimittere senatum, concionem,lever la séance. Dimittere exercitum, legiones, remiges,licencier. Facultatem rei gerendæ dimisit,il a négligé l’occasion de faire cette chose. Utinam de sua gravitate aliquid Pompeius; de cupiditate Cæsar dimisisset,renoncer à,mettre de côté.
DĪMŎVĔO, es, mōvi, mōtum, ere, a.Écarter,éloigner,détourner.Syn.Depello, moveo, removeo, dejicio.Usus: Suspicionem a se in alium dimovere. Aliquem de suo cursu, sententia, institutis, more dimovere. De dignitatis gradu et loco suo aliquem dimovere. Cf.Amoveo,Abstraho,Absterreo.
DĪNŬMĔRĀTĬO, ōnis, f.Énumération. Exornatio quædam verborum.
DĪNŬMĔRO, as, avi, atum, are, a.Compter,calculer.Syn.Numero.Adv.Propemodum.Usus: Dinumerare pecuniam alicui.
DĬŒCĒSIS, ĕos, f.Étendue d’une juridiction, d’un gouvernement;diocèse.Syn.Procuratio,velgubernatio.Usus: Mirifica exspectatio nostrarum diœcesium.
DĬŒCĒTES, æ, m.Intendant,trésorier.Syn.Qui procurationem, et quasi dispensationem regiam recepit.
DĬPLŌMA, ătis, n.Lettre pliée doublement;licence de voyager aux frais de l’État,passeport.Syn.Principum, et aliorum magistratuum codicilli, litteræque publicæ signo regio munitæ et sanctæ.
DĪRÆ, ārum, f. pl.Furies;imprécations.Syn.Furiæ, tristia omina, minæ, execrationes, imprecationes.Usus: Diras obnuntiare. Diræ, ut cætera auspicia, omina sunt, non causæ malorum. Homo diris devotus, credebatur affici maximo infortunio. Cf.Furiæ.
DĪRECTO,Directement.Syn.Directe.Usus: Directo deorsum ferri. Hæc ad fidem directo pertinent.
DĪRECTUS, a, um,Placé droit,en ligne droite.Syn.Rectus.Usus: Arbores directo ordine consitæ. Directa via. Quid opus est circuitione et anfractu potius, quam directo? Directum iter. Paries directus.
DĪREPTĬO, ōnis, f.Pillage,sac (d’une ville).Epith.Acerba, fœda, impunita, libera, tanta.Usus: Vexatio et direptio urbis, sociorum. Impendebant fames, incendia, cædes, direptio.
DĪREPTOR, ōris, m.Celui qui pille,brigand.Usus: Direptor urbis et vexator.
DĬRĬBĔO, es, ŭi, bĭtum, bere, a.Trier,classer,compter.Syn.Distribuo, dinumero, discerno, separo.Usus: Dum tabellæ diribentur,pendant qu’on dépouille le scrutin.
DĬRĬBĬTĬO, ōnis, f.Compte,relevé (des votes).Syn.Distributio.Usus: Populi diribitio jam non exspectetur.
DĬRĬBĬTOR, ōris, m.Scrutateur.Syn.Distributor, qui populum in suas classes ad ferenda suffragia distribuit.Usus: Vos rogatores, diribitores, custodes tabularum fuistis.
DĪRĬGO, is, rexi, rectum, ere, a.Diriger;disposer,ordonner.Syn.Refero, constituo, ordino, dispono.Phras.Omnia ad utilitates suas dirigit,il tourne tout à son utilité. Cursum vitæ omnem ad seipsum refert. Utilitas illi vitæ regula est; studia sua utilitatis regula metitur; vitam suam ita gubernat, ita moderatur, ut ab utilitate ne usquam discedat. Nihil ille spectat, nisi utilitatem suam; eam ille longissime antefert rebus omnibus; eam ille rerum omnium primam ducit, antiquissimam habet; omnem suum conatum ad opes parat atque meditatur; actiones omnes ad unam utilitatis rationem exigit.Usus: 1. Omnia ad rationem et artem dirigere. Ad similitudinem pictor artem manumque dirigit. Ad illam cynosuram vitæ tuæ cursum dirigas. 2. Metior, delinio, describo, æstimo, circumscribo,conformer,régler. Turpe est officium utilitate dirigere, non honestate. Omnia voluptate dirigunt Epicurei,les Épicuriens rapportent tout à la volupté. Cf.Moderor,Collineo.
DĬRĬMO, is, rēmi, remptum, ere, a.Partager,séparer;rompre.Syn.Divido, distraho. )( Conjungo.Adv.Acerbe, impudenter.Phras.Diremit amicitiam,il rompit les liens de l’amitié. Disrupit amicissimam vitæ conjunctionem; suavissimam vitæ societatem disturbavit. Cf.Amicitia.Usus: Hanc nostram societatem, hanc suavissimam vitæ conjunctionem falsis criminibus dirimere malevoli. Nox prœlium, iras, rixas diremit.
DĪRĬPĬO, is, ripui, reptum, ere, a.Mettre à sac,piller.Syn.Prædor, aufero, rapio.Phras.Urbs direpta est,la ville fut saccagée. Direptioni et incendiis relicta; omnibus parietibus disturbata,autincensa; excisio, inflammatio, eversio, depopulatio, vastitas agris tectisque illata est; direptum auri argentique pondus ingens, detracta corporibus ornamenta, nihil in ædibus omni luxu atque opulentia instructis intactum est relictum; expilataurbs, nudata, exhausta, depopulata; expoliata fana, domus pecuniis spoliatæ et exinanitæ. Discurrit ad prædam miles, fit auri argentique fœda direptio, victores rapiunt aguntque quidquid a flamma intactum, prædas undique exsorbent. Populata urbs vexataque, compilatæ domus, præda improbissime egesta. Oppidum prædæ datum, fortunis illatæ manus, miles rapto vivere assuetus, et in præda ac sanguine diu versatus, ferre agereque quidquid ignis reliquum fecisset, cœpit, prædamque avertere. Cf.Depopulor,Depeculor,Destruo,Vasto,Præda.Usus: Expilare, vexare, diripere socios, patrimonium alterius.
DĪRĬTAS, ātis, f.Cruauté,barbarie.Syn.Crudelitas.Usus: Homo omni diritate et immanitate deterrimus. Cf.Crudelitas.
DĪRUMPO, is, rūpi, ruptum, ere, a.Fracasser,briser;rompre.Syn.Dirimo, rumpo.Adv.Repente.Usus: Societatem, amicitiam dirumpere. Dolore prope se disrupit. Homo diruptus, dirutusque; infelix. Cf.Rumpo.
DĪRŬO, is, ŭi, ūtum, ere, a.Démolir,renverser,détruire.Syn.Excido, exscindo, everto.Usus: Diruere, ædificare. Cf.Destruo.
DĪRUS, a, um,Cruel,barbare.Syn.Ferus, crudelis, immanis, infestus, infaustus.Usus: Quæ augur injusta, nefasta, vitiosa, dirave edixerit, irrita, infectaque sunto. Cf.Crudelis.
DIS, dītis, omn. gen.Riche.Syn.Dives.Usus: Midas ditissimus.
DISCĒDO, is, cessi, cessum, ere, n.S’éloigner,s’écarter.Syn.Abeo, proficiscor, cedo, solvo, migro, demigro. )( Accedo.Adv.Aliquantum, commodum, fere, nonnunquam, flagitiosissime, honeste, impune, longe, longius, nec vero, non libenter, nusquam, omnino, parumper, proxime, temere, nunquam tardissime.Phras.Discedere cogito,je songe à m’en aller. Animus est in discessu; in animo est mutare locum; de discessu,veldiscessum cogito; in animo habeo longius me auferre; discessum specto, meditor; migrandi mihi consilium est; jam dudum profectionis volvo consilia. Cf.Abeo,Proficiscor.Usus: 1. Roma, provincia, a foro discedere. 2.Transl.Desino, deficio, mutor,abandonner;s’en aller,disparaître. A sententia sua, ab officio, a consuetudine sua discedere. Febris quartana discessit. 3. Alio me verto,se ranger à un autre avis. Discessit in alia omnia senatus,le sénat fut d’un avis tout contraire. In aliam opinionem, partes, sectam discedere. 4. Cœlum bello Marsico discessit. Tellus discedit,la terre s’entr’ouvre. 5. Vita discedere,mourir.
DISCEPTĀTĬO, ōnis, f.Dispute,discussion,débat.Syn.Causa, controversia, lis, judicium.Epith.Extrema, forensis, simplex. Forenses, infinitæ, legitimæ, liberæ.Usus: Disceptatio et cognitio veritatis. Rem in disceptationem vocare,discuter une affaire. Venit hoc, cadit in disceptationem. Hoc quidem in disceptatione versatur. Cf.Controversia,Disputatio.
DISCEPTĀTOR, ōris, m.Juge,arbitre.Syn.Judex, arbiter.Epith.Domesticus, severissimus.Usus: Populum Romanum disceptatorem non tantum non recuso, non defugio, sed deposco. Hoc disceptatore ac sententiæ moderatore uti statui.
DISCEPTĀTRIX, īcis, f.Celle qui examine, qui juge.Usus: Dialectica veri et falsi disceptatrix et judex.
DISCEPTO, as, avi, atum, are, n.Débattre,discuter,contester.Syn.Contendo, decerto, disputo, dijudico, cognosco.Adv.Juste, latius, sapienter.Phras.De hoc disceptari potest,on peut discuter cette question. Hoc in disceptationem vocari potest; hoc cadit, venit in disceptationem; hoc in disceptatione versatur; hoc in controversiam venire, vocari, adduci, deduci potest; hoc in controversia est, versatur; hoc in contentione est. Disceptationi hic locus est; nonnulla de hoc disceptatio relicta. Cf.Controversia,Disputatio.Usus: Illi quæstioni præpositus, qui æquo jure disceptet. Inter se, cum aliquo disceptare de controversiis. Armis disceptant. Cf.Disputo,Contendo.
DISCERNO, is, crēvi, crētum, ere, a.Distinguer,discerner.Syn.Dijudico, distinguo, dispicio, discrimen facio, internosco, divido.Usus: Animus discernit verum a falso. Alba et atra vix discernit. Cf.Dijudico.
DISCERPO, is, cerpsi, cerptum, ere, a.Mettre en pièces.Syn.Dilacero.Usus: Unguibus aliquem Baccharum more discerpere. Animus nec distrahi, nec discerpi potest. Divulsum et discerptum genus dicendi. Cf.Lacero.
DISCESSĬO, ōnis, f.Division,mode de vote du sénat romain.Syn.Abitus, abitio, abscessus, recessus, digressus, profectio, remotio.Epith.Matura.Usus: Si in meam sententiam consules discessionem facerent,si les consuls demandaient au sénat de voter par division sur mon projet. Sententia illa valuit, etsi discessio facta non est,la sentence ressortit son effet, quoique l’on ne votât pas par division.
DISGESSŬS, ūs, m.Séparation,départ,éloignement. )( Accessus.Epith.Acerbus, calamitosus, misericordia dignior, diuturnus, fœdus ac perturbatus, fœdissimus, fructuosus, fructuosissimus, longinquus, longus, perhonorificus, præclarus, subitus, summus, voluntarius.Usus: Longinquus inter nos discessus. Solis accessus et discessus. O præclarumdiscessum e vita! subitus discessus, præceps profectio.
DISCINDO, is, scīdi, scissum, ere, a.Déchirer.Syn.Dilacero, dilorico.Usus: Vestem discindere.
DISCINGO, is, cinxi, cinctum, ere, a.Désarmer.Usus: Periculum prope est, ne discingere.
DISCĬPLĪNA, æ, f.Éducation;règle,discipline.Syn.Institutum, ratio, institutio, ars, mos, consuetudo.Epith.Acerrima et equestris, antiqua, bellica, bona, certa, dialectica, digna studiosis ingenuarum artium, domestica, etrusca, fortior, gravis, constans, indocilis, inops, expedita, magna, mala, melior, meretricia, mollis, navalis, nobilis, nota, nova, optima, perfacilis, perfectissima, præclara, præstans, publica, sanctissima, severa, severissima, tota, vetus, vetusta, voluptuaria, delicata, vulgaris. Clarissimæ, consentaneæ, domesticæ, gravissimæ, ingenuæ, optimæ, pueriles, variæ.Phras.1. Servat bonam disciplinam,il maintient une forte discipline. Arcte contenteque suos habet; disciplinam acerrime exigit; disciplinam severissime regit; disciplinam rigidius adstringit; disciplinam ad antiquam severitatem redigit, revocat. 2. Disciplina sensim periit,la discipline a disparu peu à peu. Prolapsa, dissoluta severior illa disciplina est; delapsa paulatim disciplina procubuit; deflexit jam aliquantum de spatio curriculoque consuetudo disciplinæ veteris; labat jam disciplina vetus et paulatim diffluit; disciplina custodum ignavia labefactari cœpta est; de statu suo declinavit; non gradu, sed præcipiti cursu a veteri regum severitate descitum est; consecuta non multo post ingens disciplinæ depravatio; disciplina vetus inertia præsidum quasi consenuit; disciplina sensim fluere ac inclinari cœpit. 3. Disciplinam instaurare,faire revivre la discipline. Omnia, quæ delapsa jam diffluxerunt severis legibus vincire; fluentem procumbentemque disciplinam restituere; labentem ac senescentem disciplinam erigere; depravatam corruptelis consuetudinem ad pristinam severitatem revocare.Usus: Senatores Rom. filios suos Etruscis in disciplinam tradebant. Plerasque disciplinas a Græcis traditas accepimus. Nemo bonus imperator, qui non ante Philosophiæ disciplinam perceperit, coluerit. Ratio vetustæ disciplinæ, quam majoribus accepimus. Homo disciplina juris civilis eruditissimus. Quidam parentum disciplina meliores fiunt. Bona disciplina exercitatus. Bellica disciplina soluta, prolapsa restituenda est. Et horum nos hominum institutionem, disciplinam, sectam persequemur?
Disciplinam facio,Je prends la discipline,se flageller.Phras.Pœnæ nomine se acerrime verberare; voluntariam de se pœnam verberibus sumere; voluntaria verberatione corpus coercere, flagellis se cædere; voluntario cruciatu se concidere; flagris verberibusque in suum corpus advertere; flagris se mulctare, supplicium de se voluntaria diverberatione sumere; acerbissimis flagris castigare corpus; voluntaria afflictatione sui divinæ justitiæ severitatem prævertere; flagris se cruentare, tergum lacerare, in se sævire; corpus suum flagris ad sanguinem, ad languorem cædere.
DISCĬPŬLUS, i, m.Disciple,élève.Syn.Auditor, qui accedit aliquem disciplinæ causa, qui se alicui in disciplinam tradit.Epith.Rudis et integer. Dissimiles, probabiles.Phras.Demosthenes fuit Platonis discipulus,Démosthène fut disciple de Platon. Sub disciplina Platonis fuit; Platone usus est magistro; Platonem habuit præceptorem; e Platonis disciplina, schola prodiit; a Platone ad disciplinam eruditus est; a Platone eruditus fuit; excultus doctrina fuit; didicit; doctrinam hausit; litteris excultus fuit; Platonis inter discipulos fuit; Platonis academiam frequentavit, trivit; Platonis præceptis imbutus, institutus fuit; Platonem audivit; Platonis auditor fuit; apud Platonem litteris operam dedit; disciplinæ Platonicæ alumnus fuit.Usus: Rudem me discipulum atque integrum accipe. Cf.Doceo,Erudio.
DISCO, is, dĭdĭci, discere, a.Étudier,apprendre.Syn.Percipio, disciplinam accipio, cognosco, perdisco, condisco, documentum accipio, exemplum ex aliquo capio, comprehendo, cognitionem accipio.Adv.Aliunde, diutius, facile, fortius, melius, multum, præclare, studiose, breviter, nimirum, perinde, ut.Phras.1. Græcas litteras ab illo didici,il m’a enseigné les lettres grecques. Illo magistro Græcas litteras arte et cognitione comprehendi; litteras Græcas illo præceptore attigi, celeriterque arripui; annum unum in ejus disciplina permansi Græcis litteris excolendus, erudiendus, imbuendus; in ejus me disciplinam tradidi, ut ejus institutione Græcis in litteris doctior evaderem; ut ab eo Græcas litteras haurirem. Cf.Discipulus. 2. Experientia multum discimus,l’expérience nous apprend bien des choses. Ad scientiam rerum multarum experientia duce pervenimus. Erudimur valde, instruimur, expolimur, ex ignorantiæ tenebris educimur usu atque experientiæ beneficio. Multarum rerum scientiam consequimur, experientiam secuti, experientia docti. Experientia magistra multa cognoscuntur; multarum rerum scientia cognitio, intelligentia, doctrina capitur, sumitur, hauritur ab experientia et usu. Multarum rerum magister usus est. Multa docet, ostendit, patefacit experientia. Viam aperit usus ad multarum rerum scientiam. Cf.Experientia. 3. Pauca admodum didicit,il ne saitencore que très peu de choses. Parum attigit doctrinæ; cursim arripuit eas artes, nec omnino perdidicit; perfusus potius, quam tinctus est iis litteris; artes eas vix a limine salutavit; litteras degustasse satis habuit; in litteris progressus, fecit perexiguos; non ita longe protectus est a primo littore. Longe abest a perfecta litterarum cognitione; ex abdi is litterarum fontibus nihil hausit, delibavit; tiro etiamnum est in ea arte. Cf.Rudis,imperitus. 4. Memoriter discere,apprendre de mémoire, par cœur. Ediscere, memoriter complecti; memoriæ mandare; memoria comprehendere, complecti.Usus: 1. Antiqui fidibus discebant. Discere apud aliquem Græcas litteras. 2. Intelligo, percipio, accipio,apprendre,être informé. E tuis litteris, e tabellario didici, te, etc.
DISCŎLOR, ōris, omn. gen.Différent,opposé;de diverses couleurs.Syn.Diversus, dispar, dissimilis, varius.Usus: Discoloribus signis sententias notare.
DISCONVĒNĬO, is, ire, n.Ne pas s’accorder,n’être pas en harmonie.Syn.Dissideo, discordo.Usus: Disconvenit inter nos et te. Cf.Discordia.
DISCORDĬA, æ, f.Discorde,désaccord.Syn.Dissidium, dissensio, seditio, odium. )( Concordia, amicitia.Epith.Civilis, major; magnæ, maximæ, multæ, perniciosæ, stultæ, tacitæ discordiæ.Phras.1. Discordias concitare,fomenter la discorde. Excitare, in civitatem inducere; discordiam moliri; discordias serere; lites creare; amicitias diducere cohærentes; conjunctionem animorum dirimere, solvere; a conjunctione animos avocare; in discordiam agere; discordiam concitare. Animorum consensionem dissolvere, labefactare; concordes animos disjungere, dissociare. Cf.Amicitia,Seditio. 2. Discordiam tollere,apaiser les discordes. Discordiam dissipare, sedare, placare; dissensiones frangere et exstinguere; discordiam in tranquillum conferre; pacem conciliare, coagmentare, reconciliare; pacis, concordiæ, compositionis auctorem esse; aversos animos, iras, longa dissidia componere. Cf.Pax.Usus: E cupiditatibus seditiones ac discordiæ oriuntur, impendent. Nullus discordiarum finis, nisi aut interitus, aut victoris dominatus. Urbs discordiis consumpta perit. Cf.Dissensio,Discordo.
DISCORDO, as, avi, are, n.Être en désaccord, en dispute, en guerre.Syn.Dissideo, discrepo, dissentio, non consentio.Phras.Discordant inter se cives,la discorde règne parmi les citoyens. Opinionum dissensione inter se discrepant; contentione et ambitione discordes dissident; magnas inimicitias agitant; intestino flagrant odio; nunquam a jurgiis conquiescunt; in alia omnia discedunt; urbs secum ipsa discors intestinis odiis laborat; inter cives magna discordiarum moles exorta est; dissensiones seruntur; intestinæ discordiæ fervent; consensus ordinum est divulsus; civitas secum ipsa discors intestino flagrat odio; civitas studiis divisa est et distracta; dissidia fiunt plura in dies et graviora; discordia coire in unum cives non sinit. Cf.Dissentio,Alienus,Abhorreo.Usus: Animus a seipso dissidens et discordans. Cf.Discrepo.
DISCORS, ordis, omn. gen.Qui est en désaccord.Syn.Dissentiens, discordans. )( Concors.Usus: Ambitione discordes,divisés par l’ambition. Cf.Discordo.
DISCRĔPANTĬA, æ, f.Désaccord,disparité.Syn.Dissensio, discordia.Usus: Scripti et voluntatis, rerum et verborum discrepantia.
DISCRĔPO, as, ŭi, are, n.Être en désaccord, en opposition.Syn.Discrepans sum, abhorreo, abludo. )( Convenio, congruo.Adv.Multum ab humanitate, paulum, valde.Phras.Græcorum mores a Romana gravitate multum discrepant,les mœurs légères des Grecs diffèrent beaucoup de la gravité romaine. Longe absunt; pugnant cum Romana gravitate. Abhorret a Græcorum levitate Romana constantia; aliena est a Græcorum moribus; ingens discrimen est inter Græcorum levitatem, et Romanam constantiam. Cf.Abhorreo,Abludo.Usus: Ego a tuis consiliis minime discrepo. Hæc verba inter se discrepant, non cohærent. Hæc multum ab humanitate discrepant. Cum aliquo, ab aliquo, in re aliqua, inter se discrepare. Cf.Differo,Discordo.
DISCRĒTĒ,Séparément,à part.Syn.Distincte. )( Conjuncte, confuse.
DISCRĒTĬO, ōnis, f.Séparation.Syn.Distinctio, sejunctio.Usus: Barbarum:proprudentia in discrimine faciendo,prodelectu et judicio,promoderatione et temperatione,proarbitrio victoris.Phras.1. (Ad discretionem urbs se dedidit,Vulg.),la ville se rendit à discrétion. Se suaque omnia victoris potestati reliquit; deditionis conditionem quamvis subiit, accepit; armis positis ad victoris fidem confugit; victoris ditioni se permisit; nihil neque de vita, neque de libertate pacti cives in victoris fidem se permisere, tradidere. Cf.Deditio. 2. (Nullam plane habet discretionem,Vulg.),il n’a aucune discrétion. In puniendis de ictis nullam adhibet moderationem; moderatione et temperatione sublata, promiscue in omnes advertit; sine cura discriminis pœnas sumit; nullum adhibet in plectendo judicium; nemini ulla in re temperat. Cf.Imprudens. 3. (Ad bene regendam rempublicam magna opus est discretione,Vulg.),il faut un grand discernement pour bien gouverner la république. Ad tractandam rempublicam opus esprudentia in delectu bonorum; delectu atque judicio; prudentia atque scientia opportunitatis idoneorum ad agendum temporum; moderatione ac temperatione; rerum omnium hominumque delectu ac discrimine. In gubernanda republica caput est uti auctoritatis præsidiis moderate ac scienter. Cf.Prudentia. 4. (Ludere pro discretione,Vulg.),jouer une discrétion,c. à d.,que le perdant doit payer une somme à la discrétion du gagnant. Ludere in spem lucri arbitrarii; ludere spe lucri alterius arbitrio permissa, delegata.
DISCRĬMEN, ĭnis, n.Différence;crise,épreuve;hasard.Syn.Differentia, delectus, judicium, moderatio.Epith.Certissimum, externum, iniquum, magnum, majus, maximum, medium, pertenue, propinquum, summum, totum, extremum.Phras.1. Respublica est in discrimine,la république est en danger. Versatur in discrimine; in summum discrimen adducta est, venit, incidit, vocatur, devenit. 2. Discrimini se exposuit,il s’est exposé au danger. Sponte se in discrimen objecit, obtulit, contulit, intulit; discrimini caput obtulit, objecit. Cf.Periculum.Usus: 1. Discrimem omne, et delectum tollere. Ex hoc discrimen inter gratiosos cives, et fortes,de là différence entre les citoyens favorisés et ceux qui servent bien. Non est consilium in vulgo, non ratio, non discrimen, non diligentia. Discrimine recte, an perperam facti confuso,ne plus faire de différence entre le bien et le mal. 2. Periculum,danger. Discrimen totius belli in unius capite positum est. Cf.Discretio.
DISCRĪMĬNO, as, avi, atum, are, a.Séparer.Syn.Distinguo.Usus: Etruriam via Cassia discriminat.
DISCRŬCĬO, as, avi, atum, are, a.,sæpiusp.Tourmenter cruellement.Syn.Excarnifico.Usus: 1. Discruciatum aliquem necare. 2.Transl.Discrucior, talem fundum ab homine tam improbo possideri. Cf.Crucio,Ango.
DISCUMBO, is, cŭbŭi, cŭbĭtum, ere, n.Se coucher.Syn.Accumbo, cubo ad mensam.Usus: Cœnati discubuerunt.
DISCŬPĬO, is, ere, a.Désirer vivement.Usus: Te videre et omnia conferre discupio. Cf.Cupio.
DISCURRO, is, curri, cursum, ere, n. et a.Courir de tous côtés.Usus: Signo dato juventus Romana ad rapiendas virgines discurrit. (ProDissero,discourir,vulg. est.)
DISCURSŬS, ūs, m.Action de courir çà et là.Usus: Præcipiti discursu passim se fugæ mandat. (Prosermone,autcolloquio,discours,vulg. est.)
DISCUS, i, m.Disque,palet.Syn.Patina.
DISCŬTĬO, is, cussi, cussum, ere, a.Dissiper,écarter.Syn.Dispello, removeo, tollo, perturbo, disjicio.Usus: 1. Periculum consilio, factionem armis discutere, et comprimere. 2. Captiones alicujus et fraudes discutere,débrouiller.
DĬSERTĒ,Éloquemment.Syn.Docte, perite.Usus: Diserte et copiose dicere. Cf.Eloquenter.
DĬSERTUS, a, um,Instruit,habile;disert,éloquent.Syn.Doctus, peritus.Usus: Disertos novi multos, eloquentem neminem. Disertissima oratio. Cf.Eloquens.
DISJĬCĬO, is, jēci, jectum, ere, a.Jeter çà et là,disperser.Syn.Dispergo.Usus: Res disjectas et dispersas colligere. Cf.Dissipo.
DISJUNCTĬO, ōnis, f.Séparation.Syn.Separatio.Epith.Falsa, molestissima, vera.Usus: Animorum disjunctio dissensionem facit. Cf.Discordia.
DISJUNCTUS, a, um,Séparé.Syn.Procul remotus, discrepans, distans.Usus: Vita a cupiditatibus maxime disjuncta, cum officio conjuncta. Mores ejus longe a tali scelere disjuncti; populus a senatu disjunctus. Cf.Alienus,Discors.
DISJUNGO, is, junxi, junctum, ere, a.Séparer;désunir.Syn.Separo, abalieno, distraho; dissidium, dissensionem, abalienationem, disjunctionem facio. )( Conjungo.Adv.Longe, longissime, maxime a cupiditate, procul.Usus: Hominem amicum a me, a mea familiaritate, amicitia disjunxisti. Disjungere jumenta. Ab oratoria me disjungo. Cf.Alieno,Dirimo,Amicitia.
DISPAR, ris, omn. gen.Dissemblable.Syn.Disparilis, dissimilis, diversus, varius, impar.Adv.Multum, longe.Usus: Varia et dispar conditio; dispares mores, disparia studia sequuntur. Par dignitas, dispar fortuna. Disparibus ætatibus alia placent. Cf.Dissimilis.
DISPĂRĀTUS, a, um,Opposé,contradictoire. (Vulg.Contradictorium).Usus: Disparatum est, quod ab aliqua re per oppositionem negationis separatur; ut: sapere, non sapere.
DISPĂRĬLIS, e, gen. com.Différent.Syn.Dispar.
DISPELLO, is, pŭli, pulsum, ere, a.Dissiper.Syn.Discutio.Usus: Caliginem ab oculis dispellere. Cf.Pello.
DISPENDĬUM, ii, n.Dépense,frais.Syn.Quod immoderate, et consulte expenditur.Usus: Rem confeci sine sumptu, sine dispendio. Cf.Detrimentum,Damnum.
DISPENSĀTĬO, ōnis, f.Administration.Syn.Procuratio, administratio.Usus: Ærariidispensationem suscipere, dare alicui et committere. Senatus ei hanc dispensationem eripuit. (Prosolutione a legibus,dispense,vulg. est.)
DISPENSĀTOR, ōris, m.Économe,intendant.Syn.Distributor.Usus: Rationem a dispensatore accipere. Cf.Promus condus.
DISPENSO, as, avi, atum, are, a.Administrer;distribuer.Syn.Dispono, procuro.Usus: Res domesticas dispensare. Inventa ordine dispensare et disponere. (Dispensare cum aliquo,vulg. est),dispenser. Latine dicendum: legibus aliquem solvere; legis gratiam facere; sacramenti religione solvere,dispenser du serment.
DISPERDĬTĬO, ōnis, f.Destruction,ruine.Syn.Ruina.Usus: Antonius ad disperditionem urbis venire conatur. Cf.Damnum.
DISPERDO, is, dĭdi, dĭtum, ere, a.Perdre entièrement,ruiner.Syn.Dissipo.Usus: Possessiones a moribus acceptas disperdere. Cf.Perdo,Consumo.
DISPĔRĔO, is, ii, ire, n.Périr entièrement.Syn.Pereo.Usus: An pecuniam disperire patieris? Cf.Pereo.
DISPERGO, is, spersi, spersum, ere, a.Répandre çà et là.Syn.Disjicio, dissipo, inspergo, respergo.Adv.Confuse, membratim, late, longe lateque.Usus: Cur DEUS tot mortifera terra marique disperserit, etc. Bellum longe lateque dispersum. Dispersa cogere. Cf.Dissipo.
DISPERSĒ,Çà et là,sans suite.Syn.Diffuse.Usus: Res disperse et diffuse dictæ.
DISPERSĬO, ōnis, f.Dispersion.Syn.Dissipatio.Usus: Dispersione civium urbs infirmatur.
DISPERTĬO et DISPARTĬO, is, īvi,velii, ītum, ire,Distribuer,partager.Syn.Divido, distribuo, distinguo.Adv.Æqualiter, valde.Usus: Dispertire orationem in membra. Tempora laboris et otii dispertire. Bona, pecunias dispertire. Leges et exempla civitatibus dispertire. Aliquid dispartire in minima. Juris consulti simplicia in infinita dispartiuntur. Cf.Divido,Partior.
DISPERTĬOR et DISPARTĬOR, iris, itus sum, iri, d.Ut superius.
DISPĬCĬO, is, spexi, spectum, ere, a.Bien voir,distinguer.Syn.Video, nosco, intelligo.Usus: Imbecillis animus verum dispicere non potest. Acie mentis futura dispicere. Si quid dispicere cœpero, scribam ad te. Cf.Nosco.
DISPLĬCĔO, es, ŭi, ĭtum, ere, n.Déplaire.Syn.Odiosus sum, injucundus sum. )( Placeo, arrideo.Adv.Vehementer, vehementius, vehementissime.Phras.Displicuit illi,il lui déplut. Male id habebat hominem; concoquere id non poterat; ea re offendebatur animus; vehementer ab eo reclamatum est; non delectabat hominem is sermo; haud probabatur; ægre, graviter molesteque ferebat id; molestiam haud parvam capiebat animo.Usus: Displicet mihi consilium tuum. Cf.Odiosus,Molestus.
DISPLŌDO, is, plōsi, plōsum, ere, a.Éclater avec bruit.Usus: Res Sicula displosa ac disrupta.
DISPŎLĬO, as, avi, atum, are, a.Dépouiller.Syn.Spolio, despolio, privo.Usus: Honore aliquem dispoliare. Cf.Spolio.
DISPŌNO, is, pŏsŭi, pŏsĭtum, ere, a.Disposer,arranger;ordonner.Syn.Dispenso, distribuo, colloco, ordino. )( Confundo.Usus: Aciem, classem, signa, tormenta suo quæque loco disponere. Præsidia undique disposuit. Verba disponunt oratores, ut pictores colorum varietatem. Cf.Ordino.
DISPŎSĬTĒ,Avec ordre.Syn.Distincte.Usus: Non possum disposite illum accusare.
DISPŎSĬTĬO, ōnis, f.Disposition,ordre,arrangement.Syn.Distributio, ordo, collocatio, œconomia.Usus: Nihil pulchrius omni ratione vitæ, dispositione atque ordine. Dispositio est ordo atque distributio rerum. Dispositio locorum velut quædam est militum instructio.
DISPŬTĀTĬO, ōnis, f.Discussion,débat.Syn.Disceptatio.Epith.Copiosa, communis, decora, paulo abstrusior, exigua, magis facilis, quam necessaria, pene intima, joculatoria, longa bene, longa et satis litigiosa, perpetua, meditata, puerilis, nova, perjucunda, probabilis, propensior, propria, similis, simplex, splendida, subtilis, tota, verior, ad similitudinem veritatis propensior, universa. Disputationes ancipites, angustæ et concisæ, eruditissimæ, infinitæ, latæ eruditæque, multæ et variæ, plenæ, diversæ, voluptuariæ.Usus: Concertationum plenæ et litigiosæ disputationes. Nolo ambigua, quæ disputationibus huc illuc trahuntur. Disputationi interesse. Cf.Disputo,Disceptatio,Discepto.
DISPŬTĀTOR, ōris, m.Argumentateur,dialecticien.Syn.Dialecticus.Usus: Disputator subtilis, orator parum vehemens.
DISPŬTO, as, avi, atum, are, a. et n.Discuter,débattre,disserter.Syn.Dissero jure et legibus, disceptando decerto, dico.Adv.Acerrime, accurate, acute, amanter, argutissime, audacius, breviter, commodius, contra, copiose, coram, dialectice, diligenter, eleganter, enucleate, exiliter, exquisite, facetius, fortissime, fuse, fusius, graviter, uberius, jejune, inscite, insolenter, lentius, libenter, libere, liberius, necessario, omnino, optime, prudenter, rhetorice, separatim, severe, subtiliter, subtilius, varie, late, supra, satis, multum.Phras.1. Multum de ea re disputavi,j’ai beaucoup discuté cette affaire. Acriter eam disputationem ingressus sum; multum cum adversariis conflixi, contendi. Magna mihi fuit de ea re altercatio, certatio, contentio. Habui bene longam disputationem. Accurate et rationibus undique conquisitis, subtiliter, copiose disserui. Multa in eam rem probabiliter argumentatus sum. Contentione dicendi, quanta potui, maxima decertavi. Res ea non mediocri contentione est agitata. 2. Qua de re disputatur?Sur quoi discute-t-on?Quæ tandem res illa est, de qua quæritur, ambigitur, dubitatur, contenditur, disseritur, disceptatur; de qua lis est; quæ in dubium vocatur; quæ in controversiam adducitur; de qua est contentio; de qua enata, exorta est controversia; quæ in medio est; de qua argumentis disputatur? Cf.Disceptatio,Controversia,Discepto. 3. Disputabit ex universa Philosophia,il répondra sur toute la philosophie. Philosophiæ universæ capita disceptanda proponet; de controversis Philosophiæ universæ quæstionibus respondebit; Philosophiam universam erudito in certamine tuendam, propugnandam suscipiet. Doctrinæ specimen periculum facturis ex universa Philosophia dabit, præbebit. Philosophiæ scita academico in consessu propugnabit.Usus: Disputare de omni re in contrarias partes. Multa in eam sententiam disputavi. Dum de singulis sententiis breviter disputo, quæso, attendite. Rationem cum aliquo expediendæ rei disputare, inquirere. Cf.Discepto,Controversia.
DISQUĬSĪTĬO, ōnis, f.Recherche,enquête.Syn.Inquisitio, investigatio.Epith.Magna.Usus: Pro argumento sumere, quod est in disquisitione, vitiosum est,question. Ad criminis disquisitionem par est adesse quam plurimos.
DISRUMPO, is, rūpi, ruptum, ere, a.Briser,crever;rompre.Syn.Divido, rumpo.Usus: Disrumpuntur, qui invident. Disrumpor dolore. Disrumpitur eo pacto humani generis societas. Cf.Rumpo.
DISSĒMĬNO, as, avi, atum, are, a.Disséminer,répandre,publier.Syn.Dispergo, spargo, dissipo.Adv.Latius.Usus: Disseminato sparsoque rumori ne fidem habeas. Latius opinione malum hoc disseminatur, manavit non solum, etc. Cf.Sero.
DISSENSĬO, ōnis, f.Dissension;discorde,division.Syn.Dissidium, contentio.Epith.Brevis, civilis, domestica.Phras.1. Dissensionem excitare,fomenter la division. Commovere dissensionem; facere, constituere dissidium; discordiam inducere, concitare; dissensionem facere. 2. Dissensionem sedare,apaiser la dissension. Exstinguere tumultum, seditionem, dissensionem civium; tumultum comprimere; discordiam placare, dissipare, tollere. Cf.Discordia. 3. Dissensiones civiles multas respublicas perdiderunt,les guerres civiles ont ruiné bien des états. Multas respublicas opibus admodum florentes afflixerunt, exederunt, diruerunt, everterunt, solo æquarunt, sustulerunt domesticæ seditiones, intestina bella, variæ civium voluntates, controversiæ intra cives, civium discordiæ, partium contentiones. E civilibus discordiis, contentionibus multarum rerum publicarum pernicies fluxit, manavit, orta est. Multis urbibus perniciem, exitium, pestem, excidium, ruinam, interitum attulerunt; multis urbibus exitio fuere civiles seditiones. Cf.Discordia,Alienus.Usus: Fuit inter illos sine acerbitate dissensio. Philosophi in magna varietate ac dissensione constituti. Commovere, facere, exstinguere dissensionem.
DISSENTĀNĔUS, a, um,Opposé,différent. )( Consentaneus.Usus: Vel similia, vel dissimilia, consentanea, aut dissentanea.
DISSENTĬO, is, sensi, sensum, ire, n.Être d’un avis différent,ne pas s’entendre.Syn.Dissideo, discrepo, inter nos dissensio est, in alia opinione,velvoluntate sum, in alia omnia eo,veldiscedo.Adv.Honeste, longe, magnopere, occulte, tantopere, valde, vehementer, vehementissime, multum, gravissime.Phras.1. Dissentiunt auctores,les auteurs sont d’un avis différent. Discrepant, discordant, dissident inter se auctores; pugnant secum scriptores; tendunt in diversum auctores; variant auctores; auctores in diversum trahunt; differunt inter se auctorum sententiæ, magna est inter auctores opinionum dissimilitudo. 2. Opinione dissentimus, non voluntate,nos opinions diffèrent, mais non pas nos cœurs. Non idem sensus est, eadem tamen voluntas; diversa sentimus, eadem tamen volumus, opinionum est inter nos dissimilitudo, non est animorum. Animorum consensus est inter nos, opinionum tamen dissensio. Nostræ sententiæ non congruunt; cum tamen animi nostri in amore consentiant. Discrepant sententiæ nostræ, cum tamen æque inter nos amemus: cum mutuus inter nos amor sit. Non idem judicium inter nos est, eadem tamen benevolentia. 3. Consulum alter dissensit,l’un des deux consuls ne fut pas du même avis. Non idem visum est, non idem placuit, non idem probabatur consulum alteri; opinionum dissensione discrepabant consules; non idem sed aliter, diverse, varie sentiebat; in alia omnia ibat consulum alter; consiliis obstitit, intercessit. Cf.Congruo,Consentio,Discordo,Discrepo,Sententia.Usus: Galli a cæterarum gentium more dissentiunt. Verba factis, vita orationi dissentit.
DISSĔRO, is, sĕrŭi, sertum, ere, a. et n.Discourir,discuter.Syn.Disputo, dico.Adv.Abscondite, acerrime, accurate, accuratius, acute, acutius, acutissime, anguste, argute, bene, brevius, commodius, copiose,dialectice, diutius, docte, dupliciter, durius, græce, uberius, inepte, latius, latine, nervosius, præclare, plurimum, prudenter, recte, remissius, splendidius, subtiliter, subtilius, tenuiter, verissime.Usus: Multa subtiliter de immortalitate animorum Socrates. Inter eos disseritur. Cf.Disputo,Confero.
DISSĬDĔO, es, sēdi, sessum, ere, n.Être séparé, en désaccord, en guerre.Syn.Dissentio, discordo. )( Congruo.Adv.Leviter, paululum, plurimum.Usus: Non cum homine, sed cum causa dissideo. Animis et voluntate, moribus et studiis inter se dissident et discordant. Armis etiam et castris dissidebamus. Cf.Dissentio,Discordia,Altercor.
DISSĬDĬUM, ii, n.Mésintelligence,désunion.Syn.Dissensio, divortium.Epith.Justum, magnum, crudelissimum.Usus: Odia, dissidia, discordiæ inde enatæ sunt. Doce, qua causa dissidium factum sit. Cf.Discordia.
DISSĬLĬO, is, lŭi, sultum, ire, n.Éclater,crever,s’entr’ouvrir.Syn.Crepo, frangor, disrumpor.Usus: Nimio dissiluere frigore corpora.
DISSĬMĬLĬS, e, gen. com.Différent,dissemblable.Syn.Dispar, cum aliquo dissimilitudinem habens.Adv.Longe.Phras.1. Fratres sæpe inter se dissimiles sunt,souvent les frères ont des caractères différents. Quasi natura ac genere disjuncti sint, ita animo et voluntate dissident; moribus inter se longissime remoti; magna naturarum differentia, diversis inter se voluntatibus, distractisque sententiis, dispari conditione, sermone, moribus dissoni; quibus non mos, non vultus, non lingua communis; alter ab altero abhorret. Cf.Differo. 2. Non multum dissimilis est parenti,il a à peu près le même caractère que son père. Non multum aberrat a moribus parentis; non longe hunc a paternis moribus genus abstulit; non magna est morum dissensio ac discrepantia; non longe a paternis moribus disjunctus est; non longe abest a parentis moribus; non multum abludit a paternis moribus; parentem non vultu magis, quam moribus reddit, repræsentat. Cf.Degenero.Usus: Aliquis mei dissimilis. Homo virtute et vita illius longe dissimilis.
DISSĬMĬLĬTER,Différemment,autrement.Syn.Dissimili ratione.Usus: Res dissimiliter radicatæ.
DISSĬMĬLĬTŪDO, ĭnis, f.Dissemblance,différence.Syn.Varietas, distantia, discrepantia, differentia.Epith.Incredibilis, tanta.Usus: Genus institutorum dissimilitudinem habet cum illius vivendi ratione. Locorum, morum, civitatum, legum dissimilitudo. Cf.Varietas,Dissimili.
DISSĬMŬLANTER,En dissimulant,in secret.Syn.Obscure.Usus: Non dissimulanter iratus.
DISSĬMŬLANTĬA, æ, f.Dissimulation,feinte.Syn.Dissimulatio.
DISSĬMŬLĂTĬO, ōnis, f.Dissimulation,feinte.Epith.Perjucunda, urbana.Usus: Dissimulatio est, cum alia dicuntur, ac sentias. Dissimulatione uti. Aliquando evolutus es ex illis integumentis dissimulationis tuæ. Ex omni vita simulatio atque dissimulatio tollenda est. Cf.Dissimulo.
DISSĬMŬLĀTOR, ōris, m.Qui dissimule,qui cache.Usus: Dissimulatores studiorum.
DISSĬMŬLO, as, avi, atum, are, a.Dissimuler,cacher.Syn.Occulto, conniveo.Phras.1. Cupiebam dissimulare dolorem animi mei,je voulais cacher la douleur de mon âme. Animi vulnus vultu tegere, et taciturnitate celare: dissimulatione obtegere; plagam illam tacitus concoquere; fronte occultare, et quasi per dissimulationem premere cupiebam; obscure et dissimulanter ferre; conceptum animo dolorem premere satagebam; cavebam, ne quo se indicio latens animi dolor proderet, ne qua frontis nubecula acceptæ in animo plagæ indicium faceret; omnem illam molestiam animi tacitus apud me devorare cupiebam. 2. Dissimulavit ille injuriæ sensum,il dissimula le sentiment de l’injure qu’il avait reçue. Animo magis, quam vultu eam accepit injuriam, criminationem; ad tam atrocem injuriam vultus tamen constitit gravis et serenus; infracto ad criminationem animo, vultus constantia non respondit. Vultum, quominus animi imbecillitati responderet, obsequeretur, in potestate habuit; vultum finxit hominis ab injuriæ sensu alieni. Injuriæ sensum ingenti compressit animo, tacitum tulit; fefellit intuentes oris species ab injuriæ sensu intacta et aliena; injuriam tacite habuit, passusque est.Usus: Fingere, dissimulare, obtegere. Non id obscure ferebat, nec dissimulare poterat. Aliquid silentio dissimulare. Occultant ac dissimulant appetitum voluptatis Epicurei.
DĬSSĬPĀBĬLIS, e, gen. com.Qui se dissipe,qui s’évapore facilement.Usus: Aer natura maxime instabilis et dissipabilis.
DISSĬPĀTĬO, ōnis, f.Dissipation,gaspillage.Syn.Dissolutio.Usus: Dissipatio pecuniæ publicæ.
DISSĬPO, as, avi atum, are, a.Répandre çà et là;consumer,perdre,dissiper.Syn.Disperdo, dispergo, dissolvo, diffundo, consumo, conficio, distraho. )( Contraho, connecto.Phras.Rem tuam dissipas,vous gaspilles votre fortune. Rem tuam perdis, disperdis, consumis; in luxum erogas. Rem partam, quæsitam, comparatam, congestam summis laboribus majorum tuorum, quam majorum tuorumsumma collegit industria, inaniter conficis. Cf.Consumo,Dilapido,Prodigo,Abligurio,Nepos,Helluor.
DISSŎCĬO, as, avi, atum, are, a.Séparer;désunir,diviser.Syn.Disjungo. Morum dissimilitudo dissociat amicitias. Cf.Separo.
DISSŎLŪBĬLIS, e, gen. com.Séparable,divisible.Syn.Dissipabilis. )( Indissolubilis.Usus: Coagmentatio dissolubilis.
DISSOLVO, is, solui, sŏlūtum, ere, a.Séparer,désunir;payer.Syn.Solvo, ære alieno me libero, dirimo, disjungo, resolvo. )( Connecto.Adv.Festive, separatim, omnino, melius, prorsus.Phras.Amicitia recens facile dissolvitur,une amitié récente se détruit facilement. Perfringitur, divellitur, labefactatur, præciditur facile conglutinatio recens animorum. Cf.Amicitia,Dirimo.Usus: 1. Pecuniam creditori dissolvere,payer ses dettes. 2. Dirimo, disjungo,désunir,séparer. Amicitiam, societatem, dissolvere. Facilius est apta dissolvere, quam dissipata connectere. 3. Resolvo,réfuter. Dialectici multa inveniunt, quæ nec ipsi possunt dissolvere. 4. Tollo, infringo,détruire. Dissolvere potestatem,renverser la puissance de qqn.
DISSŎLŪTĒ,Lâchement,mollement.Syn.Remisse, indulgenter, negligenter, ignave.Usus: Non quidem severe, sed nec dissolute res confecta est. Nec crudeliter punire, nec dissolute remittere.
DISSŎLŪTĬO, ōnis, f.Lâcheté,mollesse;réfutation.Syn.Resolutio, infirmatio, confutatio, rejectio. )( Constructio.Usus: Mors est dissolutio naturæ. An hæc lex, an legum omnium dissolutio? An humanitas appellanda est in acerbissima injuria, remissio animi et dissolutio?
DISSŎLŪTUS, a, um,Lâche,mou,paresseux.Syn.Nimium remissus, negligens, effeminatus. )( Fortis, animosus, intentus, diligens.Usus: 1. Dissolutus, perditus, profusus. Dissoluto animo, imprudenti licentia. Dissolutus in re familiari et negligens. 2. Infirmatus, fractus, dissipatus, afflictus,disjoint,détruit. Ars quæ rem dissolutam coagmentaret. Leges dissolutæ. Cf.Negligens,Mollis.
DISSŎNUS, a, um,Dissonant,discordant,confus.Usus: Dissonum quid et tumultuosum canere videntur.
DISSUĀDĔO, es, suāsi, suāsum, ere, n. et a.Dissuader,détourner.Syn.Deterreo, a sententia avoco, dissuasor sum. )( Auctor sum.Usus: Dissuadere legem; de sententia, de proposito abducere. Cf.Absterreo,Abduco,Avoco,Deduco,Dehortor,Deterreo.
DISSŬĀSĬO, ōnis, f.Action de dissuader. )( Suasio.Usus: Dissuasio legis.