UNUA SORĈISTINO.Nu, Hekateo, kiel vi koleranMienon havas?HEKATEO.Kial ne, malbelulinoj,Malĝentilpetolulinoj?Kiel vi per babiletoVanta traktis kun MakbetoPri aferoj de la sorto,Dusencaĵoj, kaj eĉ morto?Vi kuraĝis! Dum, mastrinoVia mi, l' elpensintinoDe malbono, mi ne partonPrenis por vidigi l' artonNian gloran! Kaj vi ĉionFaris por—atentu tion—Iu, kiu ŝanceliĝasĈiam, kaj ekkoleriĝas,Por atingi celojn siajn,Ne antaŭenpuŝi viajn.Por forigi la eraron,Mi renkontos la triaronJe la kvina kaj duonoĈe l' kavern' de Aĥerono.Dum ruĝiĝas la mateno,Mi, atende je l' alvenoDe Makbeto, tie restos,Ĝis li ankaŭ mem ĉeestos,Ĉar li, tre timante morton,Venos scii sian sorton:Ĉiujn vazojn do magiajn,Kaj sorĉaĵojn fortajn viajnTuj provizu. Pro fatalaCel' pasigos mi sub palaLun' la nokton, ĉar la agoAntaŭ mezo de la tagoEstas plenumota; eronDe vaporo sur la teronĴus falontan de la lunoMi rimarkas: ĝin la sunoEstos ne fluidiginta,Antaŭ ol mi ĝin kaptintaEstos: mi per distiladoArta, kaj per ensorĉadoEl ĝi formos koboldetojn,Kiuj, prezentante petojnAl spirito lia, povosLin influi, ĝis li trovosSin en stranga dub' pri ĉio,Kaj prizorgos pri nenio;Malestimos li la sorton,Saĝon, timon, kaj la morton.Kaj la hom', plej fortigitaSin kredante, plej trompitaEstas. Lia ŝajnfortikoEstas nia bonamiko.Post la scenejo Muziko kun kanto: «Forvenu, forvenu, k.c.»Aŭskultu: vidu, mia spiritetoAtendas min, sidante sur nubeto.Ŝi foriras.UNUA SORĈISTINO.Rapide venu: ŝi revenos baldaŭ.Ili foriras.
UNUA SORĈISTINO.
Nu, Hekateo, kiel vi koleran
Mienon havas?
HEKATEO.
Kial ne, malbelulinoj,
Malĝentilpetolulinoj?
Kiel vi per babileto
Vanta traktis kun Makbeto
Pri aferoj de la sorto,
Dusencaĵoj, kaj eĉ morto?
Vi kuraĝis! Dum, mastrino
Via mi, l' elpensintino
De malbono, mi ne parton
Prenis por vidigi l' arton
Nian gloran! Kaj vi ĉion
Faris por—atentu tion—
Iu, kiu ŝanceliĝas
Ĉiam, kaj ekkoleriĝas,
Por atingi celojn siajn,
Ne antaŭenpuŝi viajn.
Por forigi la eraron,
Mi renkontos la triaron
Je la kvina kaj duono
Ĉe l' kavern' de Aĥerono.
Dum ruĝiĝas la mateno,
Mi, atende je l' alveno
De Makbeto, tie restos,
Ĝis li ankaŭ mem ĉeestos,
Ĉar li, tre timante morton,
Venos scii sian sorton:
Ĉiujn vazojn do magiajn,
Kaj sorĉaĵojn fortajn viajn
Tuj provizu. Pro fatala
Cel' pasigos mi sub pala
Lun' la nokton, ĉar la ago
Antaŭ mezo de la tago
Estas plenumota; eron
De vaporo sur la teron
Ĵus falontan de la luno
Mi rimarkas: ĝin la suno
Estos ne fluidiginta,
Antaŭ ol mi ĝin kaptinta
Estos: mi per distilado
Arta, kaj per ensorĉado
El ĝi formos koboldetojn,
Kiuj, prezentante petojn
Al spirito lia, povos
Lin influi, ĝis li trovos
Sin en stranga dub' pri ĉio,
Kaj prizorgos pri nenio;
Malestimos li la sorton,
Saĝon, timon, kaj la morton.
Kaj la hom', plej fortigita
Sin kredante, plej trompita
Estas. Lia ŝajnfortiko
Estas nia bonamiko.
Post la scenejo Muziko kun kanto: «Forvenu, forvenu, k.c.»
Aŭskultu: vidu, mia spiriteto
Atendas min, sidante sur nubeto.
Ŝi foriras.
UNUA SORĈISTINO.
Rapide venu: ŝi revenos baldaŭ.
Ili foriras.
Foreso. La palaco.
VenasLENOKSOkaj aliaNOBELO.
LENOKSO.Antaŭaj paroladoj miaj ebleEsprimis viajn pensojn, kaj klarigisOkazintaĵojn strangajn. Jen MakbetoDunkanon la afablan tre kompatis,Post lia morto! kaj la brava BankvoPromenis tro malfrue, kiun—diru,Se al vi plaĉos—lia fil' mortigis,Ĉar li forkuris: homoj ne malfruePromeni devas; kiu ne kondamnasLa monstrajn agojn de Malkomo kajDe Donalbeno, kiuj sian patronMortigis? fakto malbenita! kiomDa kordoloro al Makbeto ĝiSentigis! ĉu li ne la du krimulojnDistranĉis pro kolero pia, kiujLa sklavoj de drinkad' neliberulojDe dormo estis? ĉu ne estas tioFarita noble? Jes, kaj saĝe ankaŭ;Ĉar kiu ne ekkoleriĝus, kiamLi aŭdas la farintojn de la faroĜin nei? Do laŭ mi li faris ĉionTre lerte: kaj, mi pensas, se li havusEn fortikaĵo malliberigitajnLa filojn de Dunkano,—kio neOkazos dank' al Dio,—ili sentusLa honton de l' abomeninda ago:Fleanco ankaŭ; sed, atentu! ĉarPro klareparolitaj vortoj, ankaŭPro sia neĉeesto ĉe l' festenoDe l' uzurpinto, ŝajnas ke Makdufo,Laŭ lia ordo, vivas finobelo;Ĉu vi, Sinjoro, povas diri, kieLi trovas sin?NOBELO.La filo de Dunkano,De kiu l' uzurpinto nun fortenasReĝrajton lian, iris al la anglaKortego de la pia Eduardo,Tutkore akceptate; malfeliĉaEkzilo lia ne ekmalbriligasHonoron lian: kaj Makdufo tienVojaĝis por demandi ĉu la sanktaRegnestro volas helpi lin influiLa Grafon de Nordhumberlando kunSivardo brava, por ke, kun la helpoDe tiuj,—se la ĉiopova DioKonfirmos ĝin,—ni ree manĝos pace,Kaj dormos, regalante nin liberajnJe sangaj mortigiloj, nian reĝonPer amo subtenante, por riceviDe li honorojn de la liberuloj:Je ĉio ĉi ni nun sopiras; kioLa uzurpinton tiom kolerigis,Ke li militajn preparaĵojn faras,Por gardi sian regnon de atako.LENOKSO.Ĉu li samtempe sendis al MakdufoInviton?NOBELO.Jes, kaj li al la senditoRespondis malĝentile, «Mi neniel»Malbonhumore la sendito turnisAl li la dorson, kantetante, kvazaŭLi dirus, «Ha, vi pentos pri respondoDirita tiel».LENOKSO.Tio eble faros,Ke li ankoraŭ restos kiel eblePlej malproksime de la lando de l'Tirano. Dume, preĝu ni, ke sanktaAnĝelo flugu al la angla reĝo,Por lin sciigi pri l' respondo, kiunMakdufo sendis, antaŭ ol ĝi venuAl la oreloj de Makbeto; tielRezultos al la subpremata landoBonaĵo dia!NOBELO.Mi kun li kunpreĝos.Ili foriras.
LENOKSO.
Antaŭaj paroladoj miaj eble
Esprimis viajn pensojn, kaj klarigis
Okazintaĵojn strangajn. Jen Makbeto
Dunkanon la afablan tre kompatis,
Post lia morto! kaj la brava Bankvo
Promenis tro malfrue, kiun—diru,
Se al vi plaĉos—lia fil' mortigis,
Ĉar li forkuris: homoj ne malfrue
Promeni devas; kiu ne kondamnas
La monstrajn agojn de Malkomo kaj
De Donalbeno, kiuj sian patron
Mortigis? fakto malbenita! kiom
Da kordoloro al Makbeto ĝi
Sentigis! ĉu li ne la du krimulojn
Distranĉis pro kolero pia, kiuj
La sklavoj de drinkad' neliberuloj
De dormo estis? ĉu ne estas tio
Farita noble? Jes, kaj saĝe ankaŭ;
Ĉar kiu ne ekkoleriĝus, kiam
Li aŭdas la farintojn de la faro
Ĝin nei? Do laŭ mi li faris ĉion
Tre lerte: kaj, mi pensas, se li havus
En fortikaĵo malliberigitajn
La filojn de Dunkano,—kio ne
Okazos dank' al Dio,—ili sentus
La honton de l' abomeninda ago:
Fleanco ankaŭ; sed, atentu! ĉar
Pro klareparolitaj vortoj, ankaŭ
Pro sia neĉeesto ĉe l' festeno
De l' uzurpinto, ŝajnas ke Makdufo,
Laŭ lia ordo, vivas finobelo;
Ĉu vi, Sinjoro, povas diri, kie
Li trovas sin?
NOBELO.
La filo de Dunkano,
De kiu l' uzurpinto nun fortenas
Reĝrajton lian, iris al la angla
Kortego de la pia Eduardo,
Tutkore akceptate; malfeliĉa
Ekzilo lia ne ekmalbriligas
Honoron lian: kaj Makdufo tien
Vojaĝis por demandi ĉu la sankta
Regnestro volas helpi lin influi
La Grafon de Nordhumberlando kun
Sivardo brava, por ke, kun la helpo
De tiuj,—se la ĉiopova Dio
Konfirmos ĝin,—ni ree manĝos pace,
Kaj dormos, regalante nin liberajn
Je sangaj mortigiloj, nian reĝon
Per amo subtenante, por ricevi
De li honorojn de la liberuloj:
Je ĉio ĉi ni nun sopiras; kio
La uzurpinton tiom kolerigis,
Ke li militajn preparaĵojn faras,
Por gardi sian regnon de atako.
LENOKSO.
Ĉu li samtempe sendis al Makdufo
Inviton?
NOBELO.
Jes, kaj li al la sendito
Respondis malĝentile, «Mi neniel»
Malbonhumore la sendito turnis
Al li la dorson, kantetante, kvazaŭ
Li dirus, «Ha, vi pentos pri respondo
Dirita tiel».
LENOKSO.
Tio eble faros,
Ke li ankoraŭ restos kiel eble
Plej malproksime de la lando de l'
Tirano. Dume, preĝu ni, ke sankta
Anĝelo flugu al la angla reĝo,
Por lin sciigi pri l' respondo, kiun
Makdufo sendis, antaŭ ol ĝi venu
Al la oreloj de Makbeto; tiel
Rezultos al la subpremata lando
Bonaĵo dia!
NOBELO.
Mi kun li kunpreĝos.
Ili foriras.
Kaverno. En mezo, kaldrono plena je akvo bolanta. Tondras.
Venas laTRI SORĈISTINOJ.
UNUA SORĈISTINO.Trifoje miaŭis la kat' dukolora.DUA SORĈISTINO.Kaj la erinaco kvarfoje ekblekis.TRIA SORĈISTINO.Ekkrias harpio, «Nun estas la horo».UNUA SORĈISTINO.Ĉirkaŭ la kaldron' vin metu,L' internaĵojn tuj enĵetuVenenitajn,—rondirante,La miksaĵon kunfarante;—Bufon, kiu noktojn tremisTridek-unu, dum ĝin premisPeza ŝtono; ĵetu ĝianŜvitvenenon en magianPoton; jen l' unua faroInter la ensorĉilaro.ĈIUJ.Fabrikilo de malbono,Elhejtiĝu la kaldrono;Kiel eble plej penadu,Bolu akvo, fajr' bruladu.DUA SORĈISTINO.De la marĉserpent' tranĉaĵoHelpu al kaldronmiksaĵo,Piedfingro de la rano,Kaj de la vespert' la lano,Poste lango de hundido,Kaj pikilo de aspido,De lacerto la krureto,Kaj flugilo de gufeto,La infera sup' boladu,L' ensorĉil' plifortiĝadu.ĈIUJ.Fabrikilo de malbono,Elhejtiĝu la kaldrono;Kiel eble plej penadu,Bolu akvo, fajr' bruladu.TRIA SORĈISTINO.Skvam' ŝlimhava de drakego,Kaj de lupo la dentego,Mum' de sorĉistin' trompema,Faŭko de la ŝark' glutema,La radik' de malbenitaHerbo nokte elfosita,Malboniga, la hepatoDe hebrea advokato,De taksuso tre maljunaŜelo, kiu, dum la lunaMallumiĝ' post lasta fazo,Falis teren, ankaŭ nazoDe sovaĝa Turko farosLa miksaĵon pli ŝlimplena.Ankaŭ tigran internaĵonĴetu en l' infermiksaĵon.ĈIUJ.Fabrikilo de malbono,Elhejtiĝu la kaldrono;Kiel eble plej penadu,Bolu akvo, fajr' bruladu.DUA SORĈISTINO.Per mandrila sang' frostigu,Por ke vi ĝin plibonigu.Venas Hekateo.HEKATEO.Ho brava! Mi laŭdas penadojn la viajn,Kaj vi partoprenos premiojn la miajn:Kaj nun la kaldronon vi kunrondirante,Simile al elfoj kaj feoj kantante,Ensorĉu l' inferan miksaĵon.Muziko kaj kanto, «Nigraj spiritoj», k. c. Hekateo malaperas.DUA SORĈISTINO.Pro pikdoloretoj en dikfingro miaMi sentas, ke venas nun malbonaĵ' ia.Kiu ajn alproksimiĝu;Vi seruroj, malfermiĝu!Venas Makbeto.MAKBETO.Ho vi sekretaj noktomezulinoj!Kion vi faras?ĈIUJ.Faron ne direblan.MAKBETO.Mi petas vin, pro via profesio,De kie ajn vi tian antaŭscionAkiris, al mi nun respondu: kvankamLa uragano levos sin, preĝejojnPer furioza fort' ruinigante;Kaj kvankam la ŝaŭmantaj monstraj ondojKonfuzos kaj englutos la ŝiparon;Kaj kvankam nematura gren' disfalos,Kaj arboj forbloviĝos; kaj kasteloj,Per tondra sago disfenditaj, romposLa kapojn de gardistoj siaj; kvankamPalacoj kaj la altaj piramidojĜis siaj fundamentoj ekskuiĝos,Kaj kvankam eĉ la semoj de NaturoFariĝos sendistinge kunmiksitaj,Ĝis memdetruo kontraŭ siaj farojRibelos, al mi klare nun respondu.UNUA SORĈISTINO.Parolu.DUA SORĈISTINO.Nin demandu.TRIA SORĈISTINO.Ni respondos.UNUA SORĈISTINO.Sciigu, ĉu vi volas la respondonDe ni, aŭ niaj mastroj.MAKBETO.Voku ilin.UNUA SORĈISTINO.Enverŝu sangon de porkino,Kiu estas manĝintinoDe naŭ idoj; en la flamon,Por pliigi la malamon,Ĵetu grason, kiu fluis—Dum la pendigilo bruis,Tra l' aero svingiĝanta—De la mortigint' pendanta...ĈIUJ.Ho spiritoj nun alvenu;Je l' soleno partoprenu.Tondras. Unua Aperaĵo: kapo en armaĵo leviĝas.MAKBETO.Sciigu al mi, ho vi potenculoMistera,—UNUA SORĈISTINO.Silentu; ĉar li scias ĉion,Kion ajn vi eĉ pensas; do diru nenion.UNUA APERAĴO.Makbeto, de l' grafo de Fif' gardu vin,Makdufo. Sufiĉas: forpermesu min.Malleviĝas.MAKBETO.Mi dankas, ke vi min antaŭsciigas;Suspektojn miajn vi konfirmas: tamen,—UNUA SORĈISTINO.Li ne obeos al ordonoj: jen,Alia pli potenca ol la lasta.Tondras. Dua Aperaĵo. Infano sangkovrita leviĝas.DUA APERAĴO.Makbeto! Makbeto! Makbeto!MAKBETO.Se tri orelojn havus mi, mi aŭdus.DUA APERAĴO.Sangama bravul', kun mokema ridetoLa homan potencon rigardu Makbeto,Ĉar lin de virino neniu naskitaDifektos.Malleviĝas.MAKBETO.Makdufo, vivu do: mi vin ne timas.Sed mi certigon faros pli certiga,Ligante Sorton al promeso ŝia.Makdufo, vi ne vivos; tiel miAl miaj timoj diros, «Vi mensogas»,Kaj dormos, kiom ajn la tondro bruu.Tondras. Tria Aperaĵo: Infano kronita leviĝas,tenante arbon en la mano.Ho, kio estas tio, leviĝante,Kun la mieno de infano reĝa,Portante sur l' infana frunto rondon,Montrilon de reĝeco?ĈIUJ.Aŭskultu, ne parolu.TRIA APERAĴO.Leonkora, ne zorgu, ĉu ekkoleriĝasFurioze regatoj, aŭ nokte kaŝiĝasLa ekkonspirantoj, ĉar militistaroNe venkos Makbeton, ĝis kiam arbaroBirnama milite sin movos al li.Malleviĝas.MAKBETO.Ha, neeble; kiuL' arbaron povas varbi? elradikiLa kverkon el la tero? AntaŭsentajBonaĵoj! Ribeleco, ne leviĝu,Ĝis kiam ankaŭ la arbar' BirnamaLeviĝos, kaj sidante sur la tronoMakbeto fine pagos sian ŝuldonKutiman al Naturo.—Tamen miKorbatojn sentas pri la jeno: diru,Se via arto havas la kapablon,Ĉu en ĉi tiu lando iam filojDe Bankvo reĝos?ĈIUJ.Pli ne volu scii.MAKBETO.Vi devas kontentigi min: se tionVi ne malkaŝos, malbenaĵ' eternaVin frapu! Diru,—kial malleviĝasKaldrono via? Kial tiu bruo?Trumpetado post la scenejo.UNUA SORĈISTINO.Vidigu!DUA SORĈISTINO.Vidigu!TRIA SORĈISTINO.Vidigu!ĈIUJ.Ho, vidigu, ho, vidigu:La vualon tuj forŝiru,Lian koron dolorigu,Venu, ombroj, kaj foriru!Aperas parado de ok Reĝoj, la lasta tenasper mano spegulon: sekvas la Fantomo de Bankvo.MAKBETO.Vi tro similas la spiriton Bankvan;For! Rigardante vian kronon miajPupiloj turmentiĝas. La hararoDe l' dua orkronito je l' unuaSimilas, jen, la tria je la dua.Abomenindulinoj! Kial tionVidigas vi al mi? Nun kvara! MiBlindiĝu! Ho, ĉu la parad' senfinaEtendos sin ĝis la renverso tondraDe l' mondo? Jen alia! nun, la sepa!Mi pli ne vidu: tamen oka venas,Portante per la man' spegulon, kiuAl mi vidigas pli ankoraŭ, kiujDuoblajn globojn kaj trioblajn sceptrojnMantenas: teruraĵ'! Mi nun rekonasLa veron: ĉar sangmakulita BankvoPer montra fingro kun ridet' fieraAlmontras ilin kiel siajn. Kio!La Aperaĵoj malaperas.Ĉu tio estas vera?UNUA SORĈISTINO.Jes, vera tiu antaŭdiro:Sed kial de Makbet' la miro!Nun lian koron ni ĝojigu,Kaj mirindaĵojn ekvidigu:Tra la aero melodiaMuziko sonu, dum en niaAntikva danco ni rondiros:Kaj nia glora reĝo diros:La ruzaj artoj, kiujn uzisLa sortulinoj, min amuzis.Muziko. La Sorĉistinoj dancas, kaj poste malaperas kun Hekateo.MAKBETO.Do kie estas ili? Foririntaj?Ĉi tiu malfeliĉa horo estuPlej malbenota en la kalendaro!Eniru!Venas Lenokso.LENOKSO.Kion via Moŝto volas?MAKBETO.Ĉu vi la sortulinojn vidis?LENOKSO.Ne.MAKBETO.Ĉu ili ne renkontis vin?LENOKSO.Envero,Ne, via Moŝto.MAKBETO.Estu la aeroInfektodona, kie ili rajdas;Kaj malbenitaj estu ĉiuj, kiujAl ili fidas! Mi piedfrapadonEkaŭdis de ĉevaloj: kiuj estis?LENOKSO.Nur du aŭ tri, por vin sciigi, keMakdufo rapidiris al Anglujo.MAKBETO.Anglujo!LENOKSO.Jes, Anglujo, via Moŝto.MAKBETO.Ho tempo, vi malhelpas miajn farojnTerurajn: cel' rapide elpensitaPostulas rapidiran plenumadon:De tiu ĉi momento miaj pensoj,Apenaŭ naskiĝintaj, sian volonEfektivigos, kaj eĉ nun, por vestiPer faroj miajn pensojn, la kastelonMakdufan mi ekkaptos, la graflandonOkupos; per la glavo mi mortigosEdzinon lian, liajn geinfanojn,Kaj ĉiujn, kiuj nomas sin parencoj.Mi ne intencas vante fanfaroni;Mi tion faros antaŭ malvarmiĝoDe mia celo. For, vidaĵoj ĉiaj!Nu, min konduku tien, kie trovasSin la sinjoroj.Ĉiuj foriras.
UNUA SORĈISTINO.
Trifoje miaŭis la kat' dukolora.
DUA SORĈISTINO.
Kaj la erinaco kvarfoje ekblekis.
TRIA SORĈISTINO.
Ekkrias harpio, «Nun estas la horo».
UNUA SORĈISTINO.
Ĉirkaŭ la kaldron' vin metu,
L' internaĵojn tuj enĵetu
Venenitajn,—rondirante,
La miksaĵon kunfarante;—
Bufon, kiu noktojn tremis
Tridek-unu, dum ĝin premis
Peza ŝtono; ĵetu ĝian
Ŝvitvenenon en magian
Poton; jen l' unua faro
Inter la ensorĉilaro.
ĈIUJ.
Fabrikilo de malbono,
Elhejtiĝu la kaldrono;
Kiel eble plej penadu,
Bolu akvo, fajr' bruladu.
DUA SORĈISTINO.
De la marĉserpent' tranĉaĵo
Helpu al kaldronmiksaĵo,
Piedfingro de la rano,
Kaj de la vespert' la lano,
Poste lango de hundido,
Kaj pikilo de aspido,
De lacerto la krureto,
Kaj flugilo de gufeto,
La infera sup' boladu,
L' ensorĉil' plifortiĝadu.
ĈIUJ.
Fabrikilo de malbono,
Elhejtiĝu la kaldrono;
Kiel eble plej penadu,
Bolu akvo, fajr' bruladu.
TRIA SORĈISTINO.
Skvam' ŝlimhava de drakego,
Kaj de lupo la dentego,
Mum' de sorĉistin' trompema,
Faŭko de la ŝark' glutema,
La radik' de malbenita
Herbo nokte elfosita,
Malboniga, la hepato
De hebrea advokato,
De taksuso tre maljuna
Ŝelo, kiu, dum la luna
Mallumiĝ' post lasta fazo,
Falis teren, ankaŭ nazo
De sovaĝa Turko faros
La miksaĵon pli ŝlimplena.
Ankaŭ tigran internaĵon
Ĵetu en l' infermiksaĵon.
ĈIUJ.
Fabrikilo de malbono,
Elhejtiĝu la kaldrono;
Kiel eble plej penadu,
Bolu akvo, fajr' bruladu.
DUA SORĈISTINO.
Per mandrila sang' frostigu,
Por ke vi ĝin plibonigu.
Venas Hekateo.
HEKATEO.
Ho brava! Mi laŭdas penadojn la viajn,
Kaj vi partoprenos premiojn la miajn:
Kaj nun la kaldronon vi kunrondirante,
Simile al elfoj kaj feoj kantante,
Ensorĉu l' inferan miksaĵon.
Muziko kaj kanto, «Nigraj spiritoj», k. c. Hekateo malaperas.
DUA SORĈISTINO.
Pro pikdoloretoj en dikfingro mia
Mi sentas, ke venas nun malbonaĵ' ia.
Kiu ajn alproksimiĝu;
Vi seruroj, malfermiĝu!
Venas Makbeto.
MAKBETO.
Ho vi sekretaj noktomezulinoj!
Kion vi faras?
ĈIUJ.
Faron ne direblan.
MAKBETO.
Mi petas vin, pro via profesio,
De kie ajn vi tian antaŭscion
Akiris, al mi nun respondu: kvankam
La uragano levos sin, preĝejojn
Per furioza fort' ruinigante;
Kaj kvankam la ŝaŭmantaj monstraj ondoj
Konfuzos kaj englutos la ŝiparon;
Kaj kvankam nematura gren' disfalos,
Kaj arboj forbloviĝos; kaj kasteloj,
Per tondra sago disfenditaj, rompos
La kapojn de gardistoj siaj; kvankam
Palacoj kaj la altaj piramidoj
Ĝis siaj fundamentoj ekskuiĝos,
Kaj kvankam eĉ la semoj de Naturo
Fariĝos sendistinge kunmiksitaj,
Ĝis memdetruo kontraŭ siaj faroj
Ribelos, al mi klare nun respondu.
UNUA SORĈISTINO.
Parolu.
DUA SORĈISTINO.
Nin demandu.
TRIA SORĈISTINO.
Ni respondos.
UNUA SORĈISTINO.
Sciigu, ĉu vi volas la respondon
De ni, aŭ niaj mastroj.
MAKBETO.
Voku ilin.
UNUA SORĈISTINO.
Enverŝu sangon de porkino,
Kiu estas manĝintino
De naŭ idoj; en la flamon,
Por pliigi la malamon,
Ĵetu grason, kiu fluis—
Dum la pendigilo bruis,
Tra l' aero svingiĝanta—
De la mortigint' pendanta...
ĈIUJ.
Ho spiritoj nun alvenu;
Je l' soleno partoprenu.
Tondras. Unua Aperaĵo: kapo en armaĵo leviĝas.
MAKBETO.
Sciigu al mi, ho vi potenculo
Mistera,—
UNUA SORĈISTINO.
Silentu; ĉar li scias ĉion,
Kion ajn vi eĉ pensas; do diru nenion.
UNUA APERAĴO.
Makbeto, de l' grafo de Fif' gardu vin,
Makdufo. Sufiĉas: forpermesu min.
Malleviĝas.
MAKBETO.
Mi dankas, ke vi min antaŭsciigas;
Suspektojn miajn vi konfirmas: tamen,—
UNUA SORĈISTINO.
Li ne obeos al ordonoj: jen,
Alia pli potenca ol la lasta.
Tondras. Dua Aperaĵo. Infano sangkovrita leviĝas.
DUA APERAĴO.
Makbeto! Makbeto! Makbeto!
MAKBETO.
Se tri orelojn havus mi, mi aŭdus.
DUA APERAĴO.
Sangama bravul', kun mokema rideto
La homan potencon rigardu Makbeto,
Ĉar lin de virino neniu naskita
Difektos.
Malleviĝas.
MAKBETO.
Makdufo, vivu do: mi vin ne timas.
Sed mi certigon faros pli certiga,
Ligante Sorton al promeso ŝia.
Makdufo, vi ne vivos; tiel mi
Al miaj timoj diros, «Vi mensogas»,
Kaj dormos, kiom ajn la tondro bruu.
Tondras. Tria Aperaĵo: Infano kronita leviĝas,
tenante arbon en la mano.
Ho, kio estas tio, leviĝante,
Kun la mieno de infano reĝa,
Portante sur l' infana frunto rondon,
Montrilon de reĝeco?
ĈIUJ.
Aŭskultu, ne parolu.
TRIA APERAĴO.
Leonkora, ne zorgu, ĉu ekkoleriĝas
Furioze regatoj, aŭ nokte kaŝiĝas
La ekkonspirantoj, ĉar militistaro
Ne venkos Makbeton, ĝis kiam arbaro
Birnama milite sin movos al li.
Malleviĝas.
MAKBETO.
Ha, neeble; kiu
L' arbaron povas varbi? elradiki
La kverkon el la tero? Antaŭsentaj
Bonaĵoj! Ribeleco, ne leviĝu,
Ĝis kiam ankaŭ la arbar' Birnama
Leviĝos, kaj sidante sur la trono
Makbeto fine pagos sian ŝuldon
Kutiman al Naturo.—Tamen mi
Korbatojn sentas pri la jeno: diru,
Se via arto havas la kapablon,
Ĉu en ĉi tiu lando iam filoj
De Bankvo reĝos?
ĈIUJ.
Pli ne volu scii.
MAKBETO.
Vi devas kontentigi min: se tion
Vi ne malkaŝos, malbenaĵ' eterna
Vin frapu! Diru,—kial malleviĝas
Kaldrono via? Kial tiu bruo?
Trumpetado post la scenejo.
UNUA SORĈISTINO.
Vidigu!
DUA SORĈISTINO.
Vidigu!
TRIA SORĈISTINO.
Vidigu!
ĈIUJ.
Ho, vidigu, ho, vidigu:
La vualon tuj forŝiru,
Lian koron dolorigu,
Venu, ombroj, kaj foriru!
Aperas parado de ok Reĝoj, la lasta tenas
per mano spegulon: sekvas la Fantomo de Bankvo.
MAKBETO.
Vi tro similas la spiriton Bankvan;
For! Rigardante vian kronon miaj
Pupiloj turmentiĝas. La hararo
De l' dua orkronito je l' unua
Similas, jen, la tria je la dua.
Abomenindulinoj! Kial tion
Vidigas vi al mi? Nun kvara! Mi
Blindiĝu! Ho, ĉu la parad' senfina
Etendos sin ĝis la renverso tondra
De l' mondo? Jen alia! nun, la sepa!
Mi pli ne vidu: tamen oka venas,
Portante per la man' spegulon, kiu
Al mi vidigas pli ankoraŭ, kiuj
Duoblajn globojn kaj trioblajn sceptrojn
Mantenas: teruraĵ'! Mi nun rekonas
La veron: ĉar sangmakulita Bankvo
Per montra fingro kun ridet' fiera
Almontras ilin kiel siajn. Kio!
La Aperaĵoj malaperas.
Ĉu tio estas vera?
UNUA SORĈISTINO.
Jes, vera tiu antaŭdiro:
Sed kial de Makbet' la miro!
Nun lian koron ni ĝojigu,
Kaj mirindaĵojn ekvidigu:
Tra la aero melodia
Muziko sonu, dum en nia
Antikva danco ni rondiros:
Kaj nia glora reĝo diros:
La ruzaj artoj, kiujn uzis
La sortulinoj, min amuzis.
Muziko. La Sorĉistinoj dancas, kaj poste malaperas kun Hekateo.
MAKBETO.
Do kie estas ili? Foririntaj?
Ĉi tiu malfeliĉa horo estu
Plej malbenota en la kalendaro!
Eniru!
Venas Lenokso.
LENOKSO.
Kion via Moŝto volas?
MAKBETO.
Ĉu vi la sortulinojn vidis?
LENOKSO.
Ne.
MAKBETO.
Ĉu ili ne renkontis vin?
LENOKSO.
Envero,
Ne, via Moŝto.
MAKBETO.
Estu la aero
Infektodona, kie ili rajdas;
Kaj malbenitaj estu ĉiuj, kiuj
Al ili fidas! Mi piedfrapadon
Ekaŭdis de ĉevaloj: kiuj estis?
LENOKSO.
Nur du aŭ tri, por vin sciigi, ke
Makdufo rapidiris al Anglujo.
MAKBETO.
Anglujo!
LENOKSO.
Jes, Anglujo, via Moŝto.
MAKBETO.
Ho tempo, vi malhelpas miajn farojn
Terurajn: cel' rapide elpensita
Postulas rapidiran plenumadon:
De tiu ĉi momento miaj pensoj,
Apenaŭ naskiĝintaj, sian volon
Efektivigos, kaj eĉ nun, por vesti
Per faroj miajn pensojn, la kastelon
Makdufan mi ekkaptos, la graflandon
Okupos; per la glavo mi mortigos
Edzinon lian, liajn geinfanojn,
Kaj ĉiujn, kiuj nomas sin parencoj.
Mi ne intencas vante fanfaroni;
Mi tion faros antaŭ malvarmiĝo
De mia celo. For, vidaĵoj ĉiaj!
Nu, min konduku tien, kie trovas
Sin la sinjoroj.
Ĉiuj foriras.
Fifo. La Kastelo de Makdufo.
VenasGRAFINO MAKDUFOkun siaFILOkajROSSO.
GRAFINO MAKDUFO.Sed kion do li faris, por ke liDe l' lando rapidiru?ROSSO.PacienceAtendi oni devas.GRAFINO MAKDUFO.Pacienco!Sed kie estis lia? Li foririsMalsaĝe: se ne agoj niaj, timojNin ofte faras ŝajne perfiduloj.ROSSO.Vi scias ne, ĉu timo aŭ prudentoInfluis lin.GRAFINO MAKDUFO.Prudento! La edzinonForlasi, kaj infanojn, kaj kastelon,Kaj ĉiujn signojn de la nobeleco,En land', de kiu li forkuris! LiNe amas nin: al li la sento mankasNatura: ĉar la eta trogloditoLa plej malaltekreska el la birdoj,Patrino de idaro en la nesto,Kuraĝas kontraŭstari al la strigo.En la pezado multe superpezasLa timo lian amon; kie estisPrudento, kiam tiel senracieLi forrapidis?ROSSO.Ho kuzino mia,Sindetenema estu: via edzo,Prudenta, saĝa, nobla, bone konasLa krizojn de la tempoj. Mi ne pliKuraĝas diri, sed kruelaj estasĈi tiuj tempoj, kiam oni taksasNin, senkulpulojn, kiel perfidantojn;Kaj ni la onidirojn akordigasKun niaj timoj, sur sovaĝa maroDe malcertec' enŝipiĝinte, tienKaj reen moviĝante. ForpermesonMi petas, post ne longe revenonte;Aferoj povas ne plimalboniĝi,Sed nun atingos baldaŭ la antaŭanNivelon. Ĉiujn miajn bondezirojn,Kuzeto bela.GRAFINO MAKDUFO.Li senpatra estasKvankam li havas patron.ROSSO.Miaj sentoj,Se mi pli longe restos, malvirigosMin, malhelpante vin, kaj hontiganteMin mem. Mi tuj foriras.Li foriras.GRAFINO MAKDUFO.Via patroJam mortis. Kiel do vi povos vivi?FILO.Mi faros same kiel la birdetoj.GRAFINO MAKDUFO.Manĝante vermojn aŭ muŝetojn?FILO.SolePer tio, kion mi akiros, kielLa birdoj.GRAFINO MAKDUFO.Kompatinda birdo, viNeniam timos la kaptilon.FILO.KialMi timos ĝin, patrino? Oni farasKaptilojn ne por la malriĉaj birdoj.Sed mia patro ne en vero mortis.GRAFINO MAKDUFO.Jes, vere; kiel vi alian gajnos?FILO.Ne, kiel vi alian edzon gajnos?GRAFINO MAKDUFO.Mi povus cent aĉeti ĉe l' vendejo.FILO.Do vi aĉetos ilin por revendo.GRAFINO MAKDUFO.Vi havas pli da sprito ol da jaroj.FILO.Ĉu mia patro estis perfidulo?GRAFINO MAKDUFO.Jes, vere.FILO.Kio estas perfidulo?
GRAFINO MAKDUFO.
Sed kion do li faris, por ke li
De l' lando rapidiru?
ROSSO.
Pacience
Atendi oni devas.
GRAFINO MAKDUFO.
Pacienco!
Sed kie estis lia? Li foriris
Malsaĝe: se ne agoj niaj, timoj
Nin ofte faras ŝajne perfiduloj.
ROSSO.
Vi scias ne, ĉu timo aŭ prudento
Influis lin.
GRAFINO MAKDUFO.
Prudento! La edzinon
Forlasi, kaj infanojn, kaj kastelon,
Kaj ĉiujn signojn de la nobeleco,
En land', de kiu li forkuris! Li
Ne amas nin: al li la sento mankas
Natura: ĉar la eta troglodito
La plej malaltekreska el la birdoj,
Patrino de idaro en la nesto,
Kuraĝas kontraŭstari al la strigo.
En la pezado multe superpezas
La timo lian amon; kie estis
Prudento, kiam tiel senracie
Li forrapidis?
ROSSO.
Ho kuzino mia,
Sindetenema estu: via edzo,
Prudenta, saĝa, nobla, bone konas
La krizojn de la tempoj. Mi ne pli
Kuraĝas diri, sed kruelaj estas
Ĉi tiuj tempoj, kiam oni taksas
Nin, senkulpulojn, kiel perfidantojn;
Kaj ni la onidirojn akordigas
Kun niaj timoj, sur sovaĝa maro
De malcertec' enŝipiĝinte, tien
Kaj reen moviĝante. Forpermeson
Mi petas, post ne longe revenonte;
Aferoj povas ne plimalboniĝi,
Sed nun atingos baldaŭ la antaŭan
Nivelon. Ĉiujn miajn bondezirojn,
Kuzeto bela.
GRAFINO MAKDUFO.
Li senpatra estas
Kvankam li havas patron.
ROSSO.
Miaj sentoj,
Se mi pli longe restos, malvirigos
Min, malhelpante vin, kaj hontigante
Min mem. Mi tuj foriras.
Li foriras.
GRAFINO MAKDUFO.
Via patro
Jam mortis. Kiel do vi povos vivi?
FILO.
Mi faros same kiel la birdetoj.
GRAFINO MAKDUFO.
Manĝante vermojn aŭ muŝetojn?
FILO.
Sole
Per tio, kion mi akiros, kiel
La birdoj.
GRAFINO MAKDUFO.
Kompatinda birdo, vi
Neniam timos la kaptilon.
FILO.
Kial
Mi timos ĝin, patrino? Oni faras
Kaptilojn ne por la malriĉaj birdoj.
Sed mia patro ne en vero mortis.
GRAFINO MAKDUFO.
Jes, vere; kiel vi alian gajnos?
FILO.
Ne, kiel vi alian edzon gajnos?
GRAFINO MAKDUFO.
Mi povus cent aĉeti ĉe l' vendejo.
FILO.
Do vi aĉetos ilin por revendo.
GRAFINO MAKDUFO.
Vi havas pli da sprito ol da jaroj.
FILO.
Ĉu mia patro estis perfidulo?
GRAFINO MAKDUFO.
Jes, vere.
FILO.
Kio estas perfidulo?
GRAFINO MAKDUFO.
Tiu, kiu ĵuras kaj mensogas.
FILO.
Ĉu estas ĉiuj, kiuj tion faras, perfiduloj?
GRAFINO MAKDUFO.
Ĉiu, kiu tion faras, estas perfidulo, kaj pendiginda.
FILO.
Ĉu ĉiuj estas pendigindaj, kiuj ĵuras kaj mensogas?
GRAFINO MAKDUFO.
Ĉiuj.
FILO.
Kiu devos pendigi ilin?
GRAFINO MAKDUFO.
La honestuloj.
FILO.
Do la mensoguloj kaj ĵuruloj estas malsaĝuloj, ĉar la mensoguloj kaj ĵuruloj sufiĉas por venki la honestulojn kaj pendigi ilin.
GRAFINO MAKDUFO.
Nu, Dio helpu vin, petoluleto! Sed kion vi faros, por havigi patron?
FILO.
Se li estus mortinta, vi lin plorus, se ne, tio vidigus al mi, ke mi baldaŭ ricevos novan patron.
GRAFINO MAKDUFO.
Babiluleto, kiom vi parolas!
Venas Sendito.SENDITO.Saluton, via Moŝto! Vi ne konasMin, kvankam mi perfekte scias vianAltrangon, sed mi timas, ke danĝeroAlproksimiĝas vin: se vi konsilonDe neinstruitulo volas sekvi,Ne restu tie ĉi; for, kun la filoj.Mi ŝajnas sovaĝul' vin timigante:Sed ne antaŭsciigi vin pli estusKruele. Dio vin protektu! NeKuraĝas mi plu resti.Li foriras.GRAFINO MAKDUFO.Sed kien povas mi foriri? KionMalbonan faris mi? Sed mi memoras,Ke sur ĉi tiu ter' malbono ofteLaŭdata estas, kelkafoje fariBonaĵojn oni nomas malsaĝeco:Do kiel mi virinan senkulpigonPretendas, ke malbonon mi ne faris?Venas Mortigistoj.Kiuj estas tiuj ĉi?UNUA MORTIGISTO.Kie estas via edzo?GRAFINO MAKDUFO.Mi kredas, ne en tia malsanktejo,En kiu tia homo, kia vi,Lin povos trovi.UNUA MORTIGISTO.Li perfida estas.FILO.Harega sentaŭgulo, vi mensogas!UNUA MORTIGISTO.Kokido, kion?Frapanto lin por ponardo.Fiŝid' de perfideco!FILO.Mi mortiĝis,Patrino: kuru for, mi petas vin!Li mortas.
Venas Sendito.
SENDITO.
Saluton, via Moŝto! Vi ne konas
Min, kvankam mi perfekte scias vian
Altrangon, sed mi timas, ke danĝero
Alproksimiĝas vin: se vi konsilon
De neinstruitulo volas sekvi,
Ne restu tie ĉi; for, kun la filoj.
Mi ŝajnas sovaĝul' vin timigante:
Sed ne antaŭsciigi vin pli estus
Kruele. Dio vin protektu! Ne
Kuraĝas mi plu resti.
Li foriras.
GRAFINO MAKDUFO.
Sed kien povas mi foriri? Kion
Malbonan faris mi? Sed mi memoras,
Ke sur ĉi tiu ter' malbono ofte
Laŭdata estas, kelkafoje fari
Bonaĵojn oni nomas malsaĝeco:
Do kiel mi virinan senkulpigon
Pretendas, ke malbonon mi ne faris?
Venas Mortigistoj.
Kiuj estas tiuj ĉi?
UNUA MORTIGISTO.
Kie estas via edzo?
GRAFINO MAKDUFO.
Mi kredas, ne en tia malsanktejo,
En kiu tia homo, kia vi,
Lin povos trovi.
UNUA MORTIGISTO.
Li perfida estas.
FILO.
Harega sentaŭgulo, vi mensogas!
UNUA MORTIGISTO.
Kokido, kion?
Frapanto lin por ponardo.
Fiŝid' de perfideco!
FILO.
Mi mortiĝis,
Patrino: kuru for, mi petas vin!
Li mortas.
Grafino Makdufo foriras, kriegante «Mortigo!» La mortigistoj foriras post ŝi.
Anglujo. Antaŭ la reĝa palaco.
VenasMALKOMOkajMAKDUFO.
MALKOMO.Ni trovu dezertejon, por ellasiLa larmojn, kiuj premas niajn brustojn.MAKDUFO.Plibone ni mantenu niajn glavojnMortigajn, por defendi la patrujon,Kuŝantan sub kalkano de tirano.Plivastiĝadas ĉiutage kriojDe l' buŝoj de vidvinoj kaj de orfoj,Frapante la ĉielon, kiu eĥasResponde, kunplorante kun Skotlando.MALKOMO.Mi ekproklamos ĉie la bezonojnDe mia lando, laŭokaze ilinPlenumos. Tio, kion vi ĵus diris,Antaŭenpuŝos eble l' entreprenonDe ni celatan. Tiun ĉi tiranonAbomenindan oni kredis justaAntaŭe: vi lin amis, li malbononAl vi ĝis nun ne faris. Mi nur estasJunulo; kaj vi eble konsideros,Ke saĝe estos min oferi, kielŜafidon, por eviti la koleronDe tiu ĉi demono.MAKDUFO.Mi ne estasPerfida.MALKOMO.Sed Makbeto estas. FojeGrandanimulo povus deflankiĝi,Por elplenumi reĝan komision.Sed min pardonu; mi ne povas ŝanĝiNaturon vian; la anĝeloj havasBrilecon, kvankam la plej brila falis:Se eĉ malvirto portus veston helan,Mienon sian propran havus virto.MAKDUFO.Mi malesperas.MALKOMO.Viaj agoj igisMin dubi vian viran fidelecon;Ĉar kial vi la filon kaj edzinon—Ligilojn alteprezajn de la amo—Forlasis, ne dirinte adiaŭon?Nur miaj timoj, ne suspektoj miaj,Vin malhonori ŝajnas—kion ajnMi pensu, eble vi justulo estas.MAKDUFO.Sangadu, kompatinda patrolando!Starigu, tiraneco, vian bazon,Justeco vin ne povas kontraŭstari;Ĉar la suferoj de patrujo niaPrezentas garantion de titoloAl la tirano; nobelul', adiaŭ:Mi ne la rolon ludus de l' fripono,Al kiu vi aludas, por riceviLa tutan havon de la uzurpinto,Kun la riĉaĵoj de la oriento.MALKOMO.Ne ofendiĝu. Mi ne diris tionPro timo kontraŭ vi. Patrujo nia,Ho ve! sub peza jugo subpremiĝas;Ĝi ploras, ĝi sangadas, ĉiutageLa sum' de ĝiaj vundoj pliiĝadas:Mi kredas, ke por la subten' de miajReĝrajtoj amikaro tuj sin levos,Ĉar multaj miloj jam de AnglolandoPromesis sindoneme sian helpon.Sed, malgraŭ ĉio, kiam mi la kaponDe la tirano havos sub piedoj,Aŭ portos ĝin je l' pinto de la glavo,La kompatinda patroland' enhavosPli da malvirtoj ol antaŭe, pliDa suferado pro la malbonaĵojDe la reĝonto.MAKDUFO.Kia estas li!MALKOMO.Min mem pridiras mi, mi, kiu havasEnradikitajn tiamaniereLa malpuraĵojn de malvirto mem,Ke, kiam ili estos malkaŝitaj,La nigra koro de Makbeto ŝajnosNeĝblankan veston porti, kaj regatojLin taksos kiel ŝafon, en komparoKun la senmezuregaj kruelaĵojDe mi, la lupo.MAKDUFO.Ne el la legiojDe la infer' flamanta povas veniDiablo pli praktika je malbono,Ol mem Makbeto.MALKOMO.Mi lin konas kielSangaman, avareman, perfidulon,Malican, kulpan je la tuta aroDe pekoj: sed al mia voluptecoNe estas lim': edzinoj kaj filinoj,Patrinoj kaj fraŭlinoj viaj povusNe kontentigi miajn amdezirojn;Kaj ĉiujn malhelpaĵojn, eĉ plej fortajnPor kontraŭstari ilin, mi disbatusLaŭ mia volo: ja plibone estusKe eĉ Makbet', ol tia, reĝu.MAKDUFO.VereSenlima malĉasteco la naturonDe tiraneco havas: jam ĝi kaŭzisLa fruan nenecesan renversiĝonDe l' tron' de multaj reĝoj. Sed ne timuLa vian supreniri: ĉar vi povosIndulgi en sekreto viajn pekojn,Dum vi ŝajnigas rolon de ermito.Sufiĉe da virinoj plej cedemajNi havas; kiuj ĝoje sin dediĉosPor plaĉi vian malĉastecon,—kiuSimilas al vultur' glutama,—kiamL' amindamanto estas la reganto.MALKOMO.Kun tio en mi kreskas avarecoSupera, tia ke, se mi fariĝusRegnestro, mi forigus la nobelojn,Por ke proprigu mi al mi iliajnBienojn; mi de tiu la juvelojnDezirus, de alia la domegon.Ju pli mi havus des pli mi sopirus:Falsanto, mi per novaj dokumentojPretendus punojn kontraŭ la justuloj,Per konfiskado de la posedaĵojPliriĉigante min.MAKDUFO.La avarecoOl malĉastec' radikon pli profundanPrezentas, kiu pasas kun juneco,Kaj jam regnestrojn multajn ĝi detruis:Ne timu tamen, ĉar Skotlando havasSufiĉe por vin kontentigi: ĉioEltolerebla estas kunigateKun kelkaj bonaj ecoj.MALKOMO.Mi neniajnPosedas: tiujn, kiuj plinobligasAnimon reĝan, kiel la justeco,Vereco, modereco, sindoneco,Persisto, kompateco, humileco,Kuraĝo, pacienc', animforteco,Ne ŝatas mi, kontraŭe, al mi plaĉasDe ĉiu krim' la formojn diversigiMultmaniere. Se mi povus, miPreferus la ĉielon kun inferoKunmiksi, ĉiujn homojn malpacigi,Internacian pacon elforigi.MAKDUFO.Skotlando, ho Skotland'!MALKOMO.Ĉu tia viroRegnestri devus, diru, ĉar mi havasNaturon vere tian.MAKDUFO.Tia viroNe devus vivi. Ho naci' mizera,Kun uzurpinto sangtrempita, kiamFeliĉajn tagojn vi revidos, kiamLa vera heredant' de via trono,Kalumniante sian rason, starasMemkulpiginto? Via patro estisSanktulo: la reĝin', patrino via,Pli ofte sur genuoj ol piedoj,Senvivan vivon vivis, diservante.Adiaŭ! La rakonto pri vi memKaj viaj ecoj min ekzilas deSkotlando. Mia kor', esperoj viajĈi tie mortas!MALKOMO.Ho Makdufo, viaPasio nobla, de bonec' naskito,Elviŝas el animo mia nigrajnSuspektojn, min certigas pri honoroKaj fidindeco via. Jam MakbetoPenadis per ĉi tiuj allogaĵojMin fari sia, kaj prudento veraMalhelpas min tro rapidege agi:Sed Dio ĉiopova traktu interNi ambaŭ! Ĉar ŝip' mia velveturosLaŭ via direktilo: mi maldirasKalumniaĵojn miajn ĵus diritajn,Kaj neas ilin kiel malveraĵojn:Virinon mi neniam malĉastigis;Neniam mi ĵurrompis, mi apenaŭAvaris miajn proprajn heredaĵojn;Neniam trompis per parolo mia,Nek la diablon mem perfidi volusAl lia egalulo; al mi plaĉasNe malpli vero, ol la vivo mem.Kaj ĉio estis nur kalumniaĵojKontraŭ mi mem: nun tio, kio vereMi estas, de vi restas disponebla,Kaj de patrujo mia kara, kienSivardo, kun dek mil armitoj, iris,Ĵus antaŭ ol vi tien ĉi alvenis.Nun ni ekiru kune, kaj sukcesoRespondu al apero nia justa!Sed kial vi silentas do?MAKDUFO.Diraĵoj,Jen plezurigaj al mi kaj jen maleSamfoje, ŝajnas preskaŭ mirrakontoj.Venas Kuracisto.MALKOMO.Nu, ĝis revido. Ĉu la reĝ' eliros?KURACISTO.Sinjoro, jes: nun kompatindularoAtendas, por ke li mantuŝu ilin:Plej fortaj provoj de la kuracartoIliajn malsanegojn malsukcesisFormovi; sed je la mantuŝo reĝa—Ĉar Di' sanigan povon al li donis—Ekresaniĝos ili.MALKOMO.Mi vin dankas.La kuracisto foriras.MAKDUFO.Kiel sin nomas tiu malsanego?MALKOMO.Ĝin oni nomas la «malsano reĝa»;Mi vidis tie ĉi la bonan reĝonMiraklojn fari. KiamaniereDe Dio li ĉi tiun povon havas,Nur scias li: sed multajn malsanulojn,Ŝvelintajn per ulceroj, kompatindajn,Pri kiuj malesperis kuracistoj,Li resanigas, pendigante ĉirkaŭIliaj koloj specon da monero,Samtempe al la sankta Di' preĝante,Kaj oni diras, ke l' heredontaroSinsekve tiun benon kuracartanRicevos. Kun ĉi tio li posedasLa dian profetarton, kaj per dotojSimilaj rimarkindaj de personoKaj de spirito estas li benita.Venas Rosso.MAKDUFO.Rigardu, kiu venas tien ĉi.MALKOMO.Sampatrujano mia; sed mi neLin konas.MAKDUFO.Mia kuzo tre afabla,Ĝojege mi revidas vin.MALKOMO.Mi nunLin konas. Bona Dio laŭokazeFinigu nian longan apartiĝon!ROSSO.Amen, sinjoro.MAKDUFO.Ĉu Skotlando statasKiel antaŭe?ROSSO.Kompatinda lando,Ho ve! ĝi, sin apenaŭ rekonante,Ne povas nomi sin patrujo nia,Sed nia tombo; kie nur ridetasPri ĝia malfeliĉo nesciantoj,Kaj kie oni ne rimarkas ĝemojnKaj korŝirantajn kriojn, sed singultojDe kordoloro ŝajnas ordinaraEksento, ordinara de mortintojFunebro, kaj bonuloj, kiuj sentasEn si la ĝojon de la viv', ne sciasĈu morto per perforto aŭ perfidoNeatendite frapos ilin, antaŭOl velkos la floretoj, kiujn iliSur siaj ĉapoj portas.MAKDUFO.Ho, rakontoPreciza, sed tro vera!MALKOMO.Ĉiu horoMalfeliĉaĵojn novajn gravediĝas.MAKDUFO.Kiel edzino mia statas?ROSSO.Bone.MAKDUFO.Kaj la infanoj?ROSSO.Bone ankaŭ.MAKDUFO.Do neMaltrankviligis ilin la tirano?ROSSO.Trankvilajn tute mi forlasis ilin.MAKDUFO.Ne estu vortŝparema, sed parolu.ROSSO.Je l' tempo, kiam mi ĉi tien venis,Por diri la rakonton kortuŝantan,Mi aŭdis, ke arego da bravulojJam interligis sin ribele—kionAl mi konfirmis forte la vidaĵoDe granda soldataro de l' tirano:Nun helpon ni bezonas; via solaĈeesto en Skotlando amasigusSoldatojn, bataligus eĉ virinojn,Malfeliĉaĵojn nunajn por eligi.MALKOMO.Konsolu ilin per sciigo, keNi tien iras: ĉar la bona reĝoDe Anglolando al ni komisiisSivardon bravan kun dek mil armitoj,Kaj nek pliaĝa ol li, nek pli sperta,Soldato estas inter kristanaro.ROSSO.Mi volas, ke respondan konsoladonMi povus doni! Sed paroloj miajEn la aero de l' dezerto volusKriiĝi, kie ne ekaŭdus ilinOrelo homa.MAKDUFO.Ĉu rilatas iliAl la afero ĝenerala, aŭPrivata?ROSSO.Ĉiujn honestulojn iliKoncernas, sed vin ĉefe.MAKDUFO.Se min mem,Eldiru al mi tuj novaĵon vian.ROSSO.Oreloj viaj ne al lango miaMalamon sentu, kiu nun aŭdigasAl ili la plej malĝojigan sononElparoleblan.MAKDUFO.Hm! mi ĝin divenas.ROSSO.Kastelon vian oni ekokupisSubite, kaj edzinon vian kajInfanojn oni buĉis kruelege.Se mi aldirus la detalojn, tioAldonus ŝajne vian morton ankaŭAl la buĉad' de la gemortigitoj.MALKOMO.Ho bona Dio! Sed ne kovru tielPer la ĉapelo, kamarad', la frunton;Esprimu buŝe kordoloron, kiuNe parolate pruvas, ke la koroElkrevas.MAKDUFO.Ĉu vi diris ankaŭ miajnInfanojn?ROSSO.Jes, edzinon, kaj infanojn,Servistojn, ĉiujn, kiujn oni trovis.MAKDUFO.Kaj mi forestis! La edzinon ankaŭ?ROSSO.Mi diris.MALKOMO.Konsoliĝu: kuracilojnNi faru el ĉi tio, por kuraciPer venĝo nia kordoloron nianMortigan.MAKDUFO.Li infanojn ne posedas.Ho, ĉiujn miajn gekarulojn? ĈuVi diris, ĉiujn? Akcipitr' infera!Ho, tutan mian belan kokidaronKun la patrino, senkompate?MALKOMO.DevasVi kiel viro ĝin batali.MAKDUFO.CerteMi tion faros, sed mi kiel viroĜin devas senti. Mi ne povas neMemori, ke ĉi tiuj geamatojEkzistis, al mi pli ol viv' karegaj.Ĉu Dio rigardante ne protektisLa senkulparon? Oni frapis ilinPro vi, Makdufo kulpa, kiu estasNenio; ĉar ne pro iliaj krimojOkazis la buĉado, sed pro miaj.Ripozu ili nun en paco!MALKOMO.TioĈi estu do al vi la akrigiloDe via glavo: kordoloro vinEkkolerigu, al vi ne dormiguLa sentojn, ilin veku.MAKDUFO.Ho, mi povusVirinan rolon ludi je l' okuloj,Kaj venĝon fanfaroni per la lango!Sed, kompatema Dio, mallongiguLa intertempon, kaj vizaĝo kontraŭVizaĝo tiun ĉi demonon skotanAl mi konduku; en la tuja trafoDe mia glavekbato lin starigu:Se li el pun' severa elturniĝos,Lin ankaŭ Dio senkulpigu!MALKOMO.BravanArion vi nun kantas. Ni rapiduAl reĝ'; soldatoj niaj estas pretaj:Ni nur bezonas forpermeson. LaRikolto maturiĝas al la manojDe ni, de l' ĉiopova Di' la iloj.Kuraĝon: ĉar laboron kronas pago:Post longa nokto venas fine tago.Ili foriras.
MALKOMO.
Ni trovu dezertejon, por ellasi
La larmojn, kiuj premas niajn brustojn.
MAKDUFO.
Plibone ni mantenu niajn glavojn
Mortigajn, por defendi la patrujon,
Kuŝantan sub kalkano de tirano.
Plivastiĝadas ĉiutage krioj
De l' buŝoj de vidvinoj kaj de orfoj,
Frapante la ĉielon, kiu eĥas
Responde, kunplorante kun Skotlando.
MALKOMO.
Mi ekproklamos ĉie la bezonojn
De mia lando, laŭokaze ilin
Plenumos. Tio, kion vi ĵus diris,
Antaŭenpuŝos eble l' entreprenon
De ni celatan. Tiun ĉi tiranon
Abomenindan oni kredis justa
Antaŭe: vi lin amis, li malbonon
Al vi ĝis nun ne faris. Mi nur estas
Junulo; kaj vi eble konsideros,
Ke saĝe estos min oferi, kiel
Ŝafidon, por eviti la koleron
De tiu ĉi demono.
MAKDUFO.
Mi ne estas
Perfida.
MALKOMO.
Sed Makbeto estas. Foje
Grandanimulo povus deflankiĝi,
Por elplenumi reĝan komision.
Sed min pardonu; mi ne povas ŝanĝi
Naturon vian; la anĝeloj havas
Brilecon, kvankam la plej brila falis:
Se eĉ malvirto portus veston helan,
Mienon sian propran havus virto.
MAKDUFO.
Mi malesperas.
MALKOMO.
Viaj agoj igis
Min dubi vian viran fidelecon;
Ĉar kial vi la filon kaj edzinon—
Ligilojn alteprezajn de la amo—
Forlasis, ne dirinte adiaŭon?
Nur miaj timoj, ne suspektoj miaj,
Vin malhonori ŝajnas—kion ajn
Mi pensu, eble vi justulo estas.
MAKDUFO.
Sangadu, kompatinda patrolando!
Starigu, tiraneco, vian bazon,
Justeco vin ne povas kontraŭstari;
Ĉar la suferoj de patrujo nia
Prezentas garantion de titolo
Al la tirano; nobelul', adiaŭ:
Mi ne la rolon ludus de l' fripono,
Al kiu vi aludas, por ricevi
La tutan havon de la uzurpinto,
Kun la riĉaĵoj de la oriento.
MALKOMO.
Ne ofendiĝu. Mi ne diris tion
Pro timo kontraŭ vi. Patrujo nia,
Ho ve! sub peza jugo subpremiĝas;
Ĝi ploras, ĝi sangadas, ĉiutage
La sum' de ĝiaj vundoj pliiĝadas:
Mi kredas, ke por la subten' de miaj
Reĝrajtoj amikaro tuj sin levos,
Ĉar multaj miloj jam de Anglolando
Promesis sindoneme sian helpon.
Sed, malgraŭ ĉio, kiam mi la kapon
De la tirano havos sub piedoj,
Aŭ portos ĝin je l' pinto de la glavo,
La kompatinda patroland' enhavos
Pli da malvirtoj ol antaŭe, pli
Da suferado pro la malbonaĵoj
De la reĝonto.
MAKDUFO.
Kia estas li!
MALKOMO.
Min mem pridiras mi, mi, kiu havas
Enradikitajn tiamaniere
La malpuraĵojn de malvirto mem,
Ke, kiam ili estos malkaŝitaj,
La nigra koro de Makbeto ŝajnos
Neĝblankan veston porti, kaj regatoj
Lin taksos kiel ŝafon, en komparo
Kun la senmezuregaj kruelaĵoj
De mi, la lupo.
MAKDUFO.
Ne el la legioj
De la infer' flamanta povas veni
Diablo pli praktika je malbono,
Ol mem Makbeto.
MALKOMO.
Mi lin konas kiel
Sangaman, avareman, perfidulon,
Malican, kulpan je la tuta aro
De pekoj: sed al mia volupteco
Ne estas lim': edzinoj kaj filinoj,
Patrinoj kaj fraŭlinoj viaj povus
Ne kontentigi miajn amdezirojn;
Kaj ĉiujn malhelpaĵojn, eĉ plej fortajn
Por kontraŭstari ilin, mi disbatus
Laŭ mia volo: ja plibone estus
Ke eĉ Makbet', ol tia, reĝu.
MAKDUFO.
Vere
Senlima malĉasteco la naturon
De tiraneco havas: jam ĝi kaŭzis
La fruan nenecesan renversiĝon
De l' tron' de multaj reĝoj. Sed ne timu
La vian supreniri: ĉar vi povos
Indulgi en sekreto viajn pekojn,
Dum vi ŝajnigas rolon de ermito.
Sufiĉe da virinoj plej cedemaj
Ni havas; kiuj ĝoje sin dediĉos
Por plaĉi vian malĉastecon,—kiu
Similas al vultur' glutama,—kiam
L' amindamanto estas la reganto.
MALKOMO.
Kun tio en mi kreskas avareco
Supera, tia ke, se mi fariĝus
Regnestro, mi forigus la nobelojn,
Por ke proprigu mi al mi iliajn
Bienojn; mi de tiu la juvelojn
Dezirus, de alia la domegon.
Ju pli mi havus des pli mi sopirus:
Falsanto, mi per novaj dokumentoj
Pretendus punojn kontraŭ la justuloj,
Per konfiskado de la posedaĵoj
Pliriĉigante min.
MAKDUFO.
La avareco
Ol malĉastec' radikon pli profundan
Prezentas, kiu pasas kun juneco,
Kaj jam regnestrojn multajn ĝi detruis:
Ne timu tamen, ĉar Skotlando havas
Sufiĉe por vin kontentigi: ĉio
Eltolerebla estas kunigate
Kun kelkaj bonaj ecoj.
MALKOMO.
Mi neniajn
Posedas: tiujn, kiuj plinobligas
Animon reĝan, kiel la justeco,
Vereco, modereco, sindoneco,
Persisto, kompateco, humileco,
Kuraĝo, pacienc', animforteco,
Ne ŝatas mi, kontraŭe, al mi plaĉas
De ĉiu krim' la formojn diversigi
Multmaniere. Se mi povus, mi
Preferus la ĉielon kun infero
Kunmiksi, ĉiujn homojn malpacigi,
Internacian pacon elforigi.
MAKDUFO.
Skotlando, ho Skotland'!
MALKOMO.
Ĉu tia viro
Regnestri devus, diru, ĉar mi havas
Naturon vere tian.
MAKDUFO.
Tia viro
Ne devus vivi. Ho naci' mizera,
Kun uzurpinto sangtrempita, kiam
Feliĉajn tagojn vi revidos, kiam
La vera heredant' de via trono,
Kalumniante sian rason, staras
Memkulpiginto? Via patro estis
Sanktulo: la reĝin', patrino via,
Pli ofte sur genuoj ol piedoj,
Senvivan vivon vivis, diservante.
Adiaŭ! La rakonto pri vi mem
Kaj viaj ecoj min ekzilas de
Skotlando. Mia kor', esperoj viaj
Ĉi tie mortas!
MALKOMO.
Ho Makdufo, via
Pasio nobla, de bonec' naskito,
Elviŝas el animo mia nigrajn
Suspektojn, min certigas pri honoro
Kaj fidindeco via. Jam Makbeto
Penadis per ĉi tiuj allogaĵoj
Min fari sia, kaj prudento vera
Malhelpas min tro rapidege agi:
Sed Dio ĉiopova traktu inter
Ni ambaŭ! Ĉar ŝip' mia velveturos
Laŭ via direktilo: mi maldiras
Kalumniaĵojn miajn ĵus diritajn,
Kaj neas ilin kiel malveraĵojn:
Virinon mi neniam malĉastigis;
Neniam mi ĵurrompis, mi apenaŭ
Avaris miajn proprajn heredaĵojn;
Neniam trompis per parolo mia,
Nek la diablon mem perfidi volus
Al lia egalulo; al mi plaĉas
Ne malpli vero, ol la vivo mem.
Kaj ĉio estis nur kalumniaĵoj
Kontraŭ mi mem: nun tio, kio vere
Mi estas, de vi restas disponebla,
Kaj de patrujo mia kara, kien
Sivardo, kun dek mil armitoj, iris,
Ĵus antaŭ ol vi tien ĉi alvenis.
Nun ni ekiru kune, kaj sukceso
Respondu al apero nia justa!
Sed kial vi silentas do?
MAKDUFO.
Diraĵoj,
Jen plezurigaj al mi kaj jen male
Samfoje, ŝajnas preskaŭ mirrakontoj.
Venas Kuracisto.
MALKOMO.
Nu, ĝis revido. Ĉu la reĝ' eliros?
KURACISTO.
Sinjoro, jes: nun kompatindularo
Atendas, por ke li mantuŝu ilin:
Plej fortaj provoj de la kuracarto
Iliajn malsanegojn malsukcesis
Formovi; sed je la mantuŝo reĝa—
Ĉar Di' sanigan povon al li donis—
Ekresaniĝos ili.
MALKOMO.
Mi vin dankas.
La kuracisto foriras.
MAKDUFO.
Kiel sin nomas tiu malsanego?
MALKOMO.
Ĝin oni nomas la «malsano reĝa»;
Mi vidis tie ĉi la bonan reĝon
Miraklojn fari. Kiamaniere
De Dio li ĉi tiun povon havas,
Nur scias li: sed multajn malsanulojn,
Ŝvelintajn per ulceroj, kompatindajn,
Pri kiuj malesperis kuracistoj,
Li resanigas, pendigante ĉirkaŭ
Iliaj koloj specon da monero,
Samtempe al la sankta Di' preĝante,
Kaj oni diras, ke l' heredontaro
Sinsekve tiun benon kuracartan
Ricevos. Kun ĉi tio li posedas
La dian profetarton, kaj per dotoj
Similaj rimarkindaj de persono
Kaj de spirito estas li benita.
Venas Rosso.
MAKDUFO.
Rigardu, kiu venas tien ĉi.
MALKOMO.
Sampatrujano mia; sed mi ne
Lin konas.
MAKDUFO.
Mia kuzo tre afabla,
Ĝojege mi revidas vin.
MALKOMO.
Mi nun
Lin konas. Bona Dio laŭokaze
Finigu nian longan apartiĝon!
ROSSO.
Amen, sinjoro.
MAKDUFO.
Ĉu Skotlando statas
Kiel antaŭe?
ROSSO.
Kompatinda lando,
Ho ve! ĝi, sin apenaŭ rekonante,
Ne povas nomi sin patrujo nia,
Sed nia tombo; kie nur ridetas
Pri ĝia malfeliĉo nesciantoj,
Kaj kie oni ne rimarkas ĝemojn
Kaj korŝirantajn kriojn, sed singultoj
De kordoloro ŝajnas ordinara
Eksento, ordinara de mortintoj
Funebro, kaj bonuloj, kiuj sentas
En si la ĝojon de la viv', ne scias
Ĉu morto per perforto aŭ perfido
Neatendite frapos ilin, antaŭ
Ol velkos la floretoj, kiujn ili
Sur siaj ĉapoj portas.
MAKDUFO.
Ho, rakonto
Preciza, sed tro vera!
MALKOMO.
Ĉiu horo
Malfeliĉaĵojn novajn gravediĝas.
MAKDUFO.
Kiel edzino mia statas?
ROSSO.
Bone.
MAKDUFO.
Kaj la infanoj?
ROSSO.
Bone ankaŭ.
MAKDUFO.
Do ne
Maltrankviligis ilin la tirano?
ROSSO.
Trankvilajn tute mi forlasis ilin.
MAKDUFO.
Ne estu vortŝparema, sed parolu.
ROSSO.
Je l' tempo, kiam mi ĉi tien venis,
Por diri la rakonton kortuŝantan,
Mi aŭdis, ke arego da bravuloj
Jam interligis sin ribele—kion
Al mi konfirmis forte la vidaĵo
De granda soldataro de l' tirano:
Nun helpon ni bezonas; via sola
Ĉeesto en Skotlando amasigus
Soldatojn, bataligus eĉ virinojn,
Malfeliĉaĵojn nunajn por eligi.
MALKOMO.
Konsolu ilin per sciigo, ke
Ni tien iras: ĉar la bona reĝo
De Anglolando al ni komisiis
Sivardon bravan kun dek mil armitoj,
Kaj nek pliaĝa ol li, nek pli sperta,
Soldato estas inter kristanaro.
ROSSO.
Mi volas, ke respondan konsoladon
Mi povus doni! Sed paroloj miaj
En la aero de l' dezerto volus
Kriiĝi, kie ne ekaŭdus ilin
Orelo homa.
MAKDUFO.
Ĉu rilatas ili
Al la afero ĝenerala, aŭ
Privata?
ROSSO.
Ĉiujn honestulojn ili
Koncernas, sed vin ĉefe.
MAKDUFO.
Se min mem,
Eldiru al mi tuj novaĵon vian.
ROSSO.
Oreloj viaj ne al lango mia
Malamon sentu, kiu nun aŭdigas
Al ili la plej malĝojigan sonon
Elparoleblan.
MAKDUFO.
Hm! mi ĝin divenas.
ROSSO.
Kastelon vian oni ekokupis
Subite, kaj edzinon vian kaj
Infanojn oni buĉis kruelege.
Se mi aldirus la detalojn, tio
Aldonus ŝajne vian morton ankaŭ
Al la buĉad' de la gemortigitoj.
MALKOMO.
Ho bona Dio! Sed ne kovru tiel
Per la ĉapelo, kamarad', la frunton;
Esprimu buŝe kordoloron, kiu
Ne parolate pruvas, ke la koro
Elkrevas.
MAKDUFO.
Ĉu vi diris ankaŭ miajn
Infanojn?
ROSSO.
Jes, edzinon, kaj infanojn,
Servistojn, ĉiujn, kiujn oni trovis.
MAKDUFO.
Kaj mi forestis! La edzinon ankaŭ?
ROSSO.
Mi diris.
MALKOMO.
Konsoliĝu: kuracilojn
Ni faru el ĉi tio, por kuraci
Per venĝo nia kordoloron nian
Mortigan.
MAKDUFO.
Li infanojn ne posedas.
Ho, ĉiujn miajn gekarulojn? Ĉu
Vi diris, ĉiujn? Akcipitr' infera!
Ho, tutan mian belan kokidaron
Kun la patrino, senkompate?
MALKOMO.
Devas
Vi kiel viro ĝin batali.
MAKDUFO.
Certe
Mi tion faros, sed mi kiel viro
Ĝin devas senti. Mi ne povas ne
Memori, ke ĉi tiuj geamatoj
Ekzistis, al mi pli ol viv' karegaj.
Ĉu Dio rigardante ne protektis
La senkulparon? Oni frapis ilin
Pro vi, Makdufo kulpa, kiu estas
Nenio; ĉar ne pro iliaj krimoj
Okazis la buĉado, sed pro miaj.
Ripozu ili nun en paco!
MALKOMO.
Tio
Ĉi estu do al vi la akrigilo
De via glavo: kordoloro vin
Ekkolerigu, al vi ne dormigu
La sentojn, ilin veku.
MAKDUFO.
Ho, mi povus
Virinan rolon ludi je l' okuloj,
Kaj venĝon fanfaroni per la lango!
Sed, kompatema Dio, mallongigu
La intertempon, kaj vizaĝo kontraŭ
Vizaĝo tiun ĉi demonon skotan
Al mi konduku; en la tuja trafo
De mia glavekbato lin starigu:
Se li el pun' severa elturniĝos,
Lin ankaŭ Dio senkulpigu!
MALKOMO.
Bravan
Arion vi nun kantas. Ni rapidu
Al reĝ'; soldatoj niaj estas pretaj:
Ni nur bezonas forpermeson. La
Rikolto maturiĝas al la manoj
De ni, de l' ĉiopova Di' la iloj.
Kuraĝon: ĉar laboron kronas pago:
Post longa nokto venas fine tago.
Ili foriras.
Dunsinano. Vestiblo en la Kastelo.
VenasDOKTORO DE MEDICINOkaj servaSINJORINO.
DOKTORO.
Mi maldormis kun vi du noktojn, sed mi ne trovis vera vian raporton. Kiam la lastan fojon ŝi somnambulis?
SINJORINO.
De la tempo, kiam lia reĝa Moŝto foriris al la milito, mi vidis ŝin ellitiĝi, surĵeti sur sin la ĉambroveston, malfermi la tirkeston de sia skribtablo, eltiri paperon, faldi ĝin, skribi sur ĝi, legi la skribaĵon, poste ĝin sigeli, kaj reenlitiĝi; sed la tutan tempon profunde dormantan.
DOKTORO.
Vere, jen nenatura tumulto en la homa nervaro, ricevi samfoje la utilon de dormo, kaj efektivigi la farojn de maldormo! Dum tiu dormema ekscitiĝo, krom la somnambulo kaj aliaj aferoj, kion iafoje vi aŭdis ŝin dirantan?
SINJORINO.
Tion, sinjoro, kion mi ne volas raporti.
DOKTORO.
Al mi vi povas, kaj decas, ke vi faru tion.
SINJORINO.
Nek al vi nek al alia, ĉar mi ne havas atestanton, por konfirmi tion, kion mi certigas.
Venas Grafino Makbeto portante kandelon.
Jen, ŝi venas! Ŝi havas la kutiman mienon; kaj, pro mia honoro, somnambulino. Observu ŝin proksime.
DOKTORO.
Kiamaniere ŝi ricevis tiun kandelon?
SINJORINO.
Nu, ĝi staris apude: ŝi ĉiam havas lumaĵon apude, laŭ sia ordono.
DOKTORO.
Vi vidas, ke ŝiaj okuloj estas ne fermitaj.
SINJORINO.
Jes, sed sen vidpovo.
DOKTORO.
Kion ŝi nun faras? Rigardu, kiel ŝi frotas la manojn.
SINJORINO.
Ĝi estas ŝia kutima ago, tiamaniere ŝajnlavi la manojn: mi vidis ŝin tion faradi dum plena kvaronhoro.
GRAFINO MAKBETO.
Jen ankoraŭ makulo.
DOKTORO.
Aŭskultu! Ŝi parolas; mi skribos tion, kion ŝi eldiros, por helpi pli bone mian memoron.
GRAFINO MAKBETO.
For, malbenita makulo! for, mi diras! Unu; du; bone, estas la horo por fari ĝin.—La infero estas malhela! Fi, via Moŝto, fi! Vi, soldato, timplena? Kial ni devus timi, ke tion sciu la tuta mondo, ĉar povas kulpigi nin neniu? Sed, kiu kredus, ke la maljunulo havas tiom da sango en la korpo?
DOKTORO.
Ĉu vi rimarkas tion?
GRAFINO MAKBETO.
La Grafo de Fifo havis edzinon; kie nun ŝi estas? Kio do, ĉu tiuj ĉi manoj neniam estos puraj? Ĉesigu tion, via Moŝto, ĉesigu tion: pro viaj eksaltoj vi difektas ĉion.
DOKTORO.
For, for; vi eksciis tion, kion vi ne devis scii.
SINJORINO.
Estas certe, ke ŝi priparolis tion, kion ŝi ne devis priparoli; nur Dio scias tion, kion ŝi spertis.
GRAFINO MAKBETO.
Jen, ankoraŭ restas la odoro de l' sango: la tuta parfumaro de Arabujo ne povus bonodorigi tiun ĉi maneton. Ho, ho, ho!
DOKTORO.
Kia sopirego! Ŝi havas la koron zorgpremitan.
SINJORINO.
Mi ne volus havi en la brusto tian koron pro kia ajn korpa nobeliĝo.
DOKTORO.
Bone, bone, bone.
SINJORINO.
Dio volu, ke tiel estu, sinjoro.
DOKTORO.
Tiu ĉi malsano estas de mi tute nekuracebla: tamen mi konis kelkajn somnambulintojn, kiuj dece mortis en lito.
GRAFINO MAKBETO.
Lavu la manojn, surmetu la ĉambroveston. Ne paliĝu.—Mi ankoraŭ diras, ke Bankvo enteriĝis: li ne povas eliri el la tombo.
DOKTORO.
Ĉu vere?
GRAFINO MAKBETO.
Al lito, al lito! Oni frapas ĉe la pordego: venu, venu, venu, donu al mi la manon. Faro farita ne estas malfarebla. Al lito, al lito!
Ŝi foriras.
DOKTORO.
Ĉu ŝi nun enlitiĝos?
SINJORINO.
Jes, tuj.