VI.
Dis oggend, en die ete staan al klaar,—die aand tevore, laat, is Roelof ingetreknadàt hy in die middag eersdie welkomsfees had bygewoon.—Oom Koot sien almal om die dishul plekke neemen vryf sy hande op mekaarvan skoon plesier:„Ja, Roelfie, so wou ek dit altyd hê,„en kyk, die plekkie wat jy daar„aan tafel het„is joue vir altyd nou.”En moederlik-geneë isdie laggie wat daar straalvan ou tant’ Mieta haar gelaat.En vrindlik ook knik Martjie met haar hofie.„Kom,” sê oom Koot, en buigsy hoof voor-ower op sy hand.Almal volg hom na daarin;en niks versteurdie plegtig woord van d’ ou-man se gebedas net die vooltjies, kwett’rend voor die raam,en, by die eikeboom, die hoef-gestampvan Roelofs ryperd, opgesaal en klaarom hom na dorp te neem.’n Oënblik van erns en stilte volgop d’ „amen” van oom Kootjie se gebed,want hy het daarin ook ’n woord gewyaan sy getroue vrind, en aan sy seun—hul huisgenoot van nou af aan.Dis net of daar met Roelofs koms’n windjie is ingewaaivan nuut-fris lewe op die kleine kringaan tafel:Met kennis toegerus van veelwat vreemd is aan die lewe op die plaasis hy ’n bron van nuw’ gedagtes.Oom Koot is op sy stukke:ywerig deur Martjie bygestaanbespaar hy aan die jonkman niesy kleine plaëryen strikvrae, fyn gespan.„Ag kom, wat sou die Johnnie daarvan weet?”dis baie maal oom Kootjies woord:en Roelof, ongewoon en linksin plaasgebruike,bly die mikpunt sovan hulle skerts.Maar ou tant’ Mieta is sy bondgenootby die skermutselings;en baie maal steun sy hom fluksmet woorde goed van pas,wat aan die teëparty ’n neerlaag kos.En raak hy hulle self,met voorslag goed gemik,dan knik sy hom goedkeurend toe.—So baie plesier het syin jare nie gehad!„Maar wag maar, ons twee sal die Johnnie sout,„hoor Martjie!”dis dikwels dan oom Kootjies laaste skot.
Dis oggend, en die ete staan al klaar,—die aand tevore, laat, is Roelof ingetreknadàt hy in die middag eersdie welkomsfees had bygewoon.—Oom Koot sien almal om die dishul plekke neemen vryf sy hande op mekaarvan skoon plesier:„Ja, Roelfie, so wou ek dit altyd hê,„en kyk, die plekkie wat jy daar„aan tafel het„is joue vir altyd nou.”En moederlik-geneë isdie laggie wat daar straalvan ou tant’ Mieta haar gelaat.En vrindlik ook knik Martjie met haar hofie.„Kom,” sê oom Koot, en buigsy hoof voor-ower op sy hand.Almal volg hom na daarin;en niks versteurdie plegtig woord van d’ ou-man se gebedas net die vooltjies, kwett’rend voor die raam,en, by die eikeboom, die hoef-gestampvan Roelofs ryperd, opgesaal en klaarom hom na dorp te neem.’n Oënblik van erns en stilte volgop d’ „amen” van oom Kootjie se gebed,want hy het daarin ook ’n woord gewyaan sy getroue vrind, en aan sy seun—hul huisgenoot van nou af aan.Dis net of daar met Roelofs koms’n windjie is ingewaaivan nuut-fris lewe op die kleine kringaan tafel:Met kennis toegerus van veelwat vreemd is aan die lewe op die plaasis hy ’n bron van nuw’ gedagtes.Oom Koot is op sy stukke:ywerig deur Martjie bygestaanbespaar hy aan die jonkman niesy kleine plaëryen strikvrae, fyn gespan.„Ag kom, wat sou die Johnnie daarvan weet?”dis baie maal oom Kootjies woord:en Roelof, ongewoon en linksin plaasgebruike,bly die mikpunt sovan hulle skerts.Maar ou tant’ Mieta is sy bondgenootby die skermutselings;en baie maal steun sy hom fluksmet woorde goed van pas,wat aan die teëparty ’n neerlaag kos.En raak hy hulle self,met voorslag goed gemik,dan knik sy hom goedkeurend toe.—So baie plesier het syin jare nie gehad!„Maar wag maar, ons twee sal die Johnnie sout,„hoor Martjie!”dis dikwels dan oom Kootjies laaste skot.
Dis oggend, en die ete staan al klaar,—die aand tevore, laat, is Roelof ingetreknadàt hy in die middag eersdie welkomsfees had bygewoon.—Oom Koot sien almal om die dishul plekke neemen vryf sy hande op mekaarvan skoon plesier:„Ja, Roelfie, so wou ek dit altyd hê,„en kyk, die plekkie wat jy daar„aan tafel het„is joue vir altyd nou.”En moederlik-geneë isdie laggie wat daar straalvan ou tant’ Mieta haar gelaat.En vrindlik ook knik Martjie met haar hofie.
Dis oggend, en die ete staan al klaar,
—die aand tevore, laat, is Roelof ingetrek
nadàt hy in die middag eers
die welkomsfees had bygewoon.—
Oom Koot sien almal om die dis
hul plekke neem
en vryf sy hande op mekaar
van skoon plesier:
„Ja, Roelfie, so wou ek dit altyd hê,
„en kyk, die plekkie wat jy daar
„aan tafel het
„is joue vir altyd nou.”
En moederlik-geneë is
die laggie wat daar straal
van ou tant’ Mieta haar gelaat.
En vrindlik ook knik Martjie met haar hofie.
„Kom,” sê oom Koot, en buigsy hoof voor-ower op sy hand.Almal volg hom na daarin;en niks versteurdie plegtig woord van d’ ou-man se gebedas net die vooltjies, kwett’rend voor die raam,en, by die eikeboom, die hoef-gestampvan Roelofs ryperd, opgesaal en klaarom hom na dorp te neem.’n Oënblik van erns en stilte volgop d’ „amen” van oom Kootjie se gebed,want hy het daarin ook ’n woord gewyaan sy getroue vrind, en aan sy seun—hul huisgenoot van nou af aan.
„Kom,” sê oom Koot, en buig
sy hoof voor-ower op sy hand.
Almal volg hom na daarin;
en niks versteur
die plegtig woord van d’ ou-man se gebed
as net die vooltjies, kwett’rend voor die raam,
en, by die eikeboom, die hoef-gestamp
van Roelofs ryperd, opgesaal en klaar
om hom na dorp te neem.
’n Oënblik van erns en stilte volg
op d’ „amen” van oom Kootjie se gebed,
want hy het daarin ook ’n woord gewy
aan sy getroue vrind, en aan sy seun
—hul huisgenoot van nou af aan.
Dis net of daar met Roelofs koms’n windjie is ingewaaivan nuut-fris lewe op die kleine kringaan tafel:Met kennis toegerus van veelwat vreemd is aan die lewe op die plaasis hy ’n bron van nuw’ gedagtes.Oom Koot is op sy stukke:ywerig deur Martjie bygestaanbespaar hy aan die jonkman niesy kleine plaëryen strikvrae, fyn gespan.„Ag kom, wat sou die Johnnie daarvan weet?”dis baie maal oom Kootjies woord:en Roelof, ongewoon en linksin plaasgebruike,bly die mikpunt sovan hulle skerts.Maar ou tant’ Mieta is sy bondgenootby die skermutselings;en baie maal steun sy hom fluksmet woorde goed van pas,wat aan die teëparty ’n neerlaag kos.En raak hy hulle self,met voorslag goed gemik,dan knik sy hom goedkeurend toe.—So baie plesier het syin jare nie gehad!„Maar wag maar, ons twee sal die Johnnie sout,„hoor Martjie!”dis dikwels dan oom Kootjies laaste skot.
Dis net of daar met Roelofs koms
’n windjie is ingewaai
van nuut-fris lewe op die kleine kring
aan tafel:
Met kennis toegerus van veel
wat vreemd is aan die lewe op die plaas
is hy ’n bron van nuw’ gedagtes.
Oom Koot is op sy stukke:
ywerig deur Martjie bygestaan
bespaar hy aan die jonkman nie
sy kleine plaëry
en strikvrae, fyn gespan.
„Ag kom, wat sou die Johnnie daarvan weet?”
dis baie maal oom Kootjies woord:
en Roelof, ongewoon en links
in plaasgebruike,
bly die mikpunt so
van hulle skerts.
Maar ou tant’ Mieta is sy bondgenoot
by die skermutselings;
en baie maal steun sy hom fluks
met woorde goed van pas,
wat aan die teëparty ’n neerlaag kos.
En raak hy hulle self,
met voorslag goed gemik,
dan knik sy hom goedkeurend toe.
—So baie plesier het sy
in jare nie gehad!
„Maar wag maar, ons twee sal die Johnnie sout,
„hoor Martjie!”
dis dikwels dan oom Kootjies laaste skot.