VIII.
Roelof, in ervaring reeds gerypen ouer in jare as Martjie,het van sy aankoms afdie aansien en die agting reeds gewinvan almal in die dorp.Maar Martjie moet sig wel bekendat nie juis daarin niedie rede lêdat sy in hom’n ander en ’n meerder sienas in die ander jonkmans om haar heen.Onagsaam deur ’n jonge mante word verby gegaan,wat wêrd is dat sy homhaar agting of ten minst’ haar aandag gee,word deur geen jongnooigoedskiks ooit verdra.Wyl ’t haar gelyk het van beginof Roelf eenvoudig net vir haar beskouas een soos pa en ma,moes Martjie ondervind,nie weinig tot haar eie verbasing, datsy haar oorstelp gevoel het deur’n bang v’rontrusting,nee, deur wanhoop, sou sy byna sê.Die dwaasheid daarvan het sy toe haarselfwel voor-geredeneer,sig vraend waaroor sy tog welte wanhoop had;en kwaad, dat so’n beroering haar,so helder van verstand,so’n dwase kyk op mense en dinge gee.Maar nou dat alles weer verby isen dat Roelf,d’onskuldige oorsaak, daar nog altyd staanso vas en kalm-onwetendsoos ’n rotswat bo die golwe ongedeerhom nog vertoon,nou moet sy nogmaals ondervinddat die verhouding nog maar nie vir haarbevredig nie.Dis swaar vir haar om hom met rus te laat,met moeite moet sy haar bewaak, bedwing,om in haar plaerynie al te ver te gaan;te meer omdat sy altyd merkhoe hy, in weerwraak op haar grappies, homdie selfdwang oplê, waar sy niedie rede van deurgrond nie,wat hom altyd noopom òm te draaias hom sy jonge bloedtot naad’ring wil beweë.Selde of ooit sal hyuit eie beweging ook met haar’n plaery begin;en baie maalhet sy reeds opgemerkhoe hy, as ma en pa teënwoordig is,hom meerder vryheid gun met haardan as hy hom met haar alleen bevind.So bly nog hul verhouding steeds’n bron van onrus en van twyfel,tot daar iets gebeurwat plots’ling nuwe lig ontsteek vir haar,en onmiskenbaar is:
Roelof, in ervaring reeds gerypen ouer in jare as Martjie,het van sy aankoms afdie aansien en die agting reeds gewinvan almal in die dorp.Maar Martjie moet sig wel bekendat nie juis daarin niedie rede lêdat sy in hom’n ander en ’n meerder sienas in die ander jonkmans om haar heen.Onagsaam deur ’n jonge mante word verby gegaan,wat wêrd is dat sy homhaar agting of ten minst’ haar aandag gee,word deur geen jongnooigoedskiks ooit verdra.Wyl ’t haar gelyk het van beginof Roelf eenvoudig net vir haar beskouas een soos pa en ma,moes Martjie ondervind,nie weinig tot haar eie verbasing, datsy haar oorstelp gevoel het deur’n bang v’rontrusting,nee, deur wanhoop, sou sy byna sê.Die dwaasheid daarvan het sy toe haarselfwel voor-geredeneer,sig vraend waaroor sy tog welte wanhoop had;en kwaad, dat so’n beroering haar,so helder van verstand,so’n dwase kyk op mense en dinge gee.Maar nou dat alles weer verby isen dat Roelf,d’onskuldige oorsaak, daar nog altyd staanso vas en kalm-onwetendsoos ’n rotswat bo die golwe ongedeerhom nog vertoon,nou moet sy nogmaals ondervinddat die verhouding nog maar nie vir haarbevredig nie.Dis swaar vir haar om hom met rus te laat,met moeite moet sy haar bewaak, bedwing,om in haar plaerynie al te ver te gaan;te meer omdat sy altyd merkhoe hy, in weerwraak op haar grappies, homdie selfdwang oplê, waar sy niedie rede van deurgrond nie,wat hom altyd noopom òm te draaias hom sy jonge bloedtot naad’ring wil beweë.Selde of ooit sal hyuit eie beweging ook met haar’n plaery begin;en baie maalhet sy reeds opgemerkhoe hy, as ma en pa teënwoordig is,hom meerder vryheid gun met haardan as hy hom met haar alleen bevind.So bly nog hul verhouding steeds’n bron van onrus en van twyfel,tot daar iets gebeurwat plots’ling nuwe lig ontsteek vir haar,en onmiskenbaar is:
Roelof, in ervaring reeds gerypen ouer in jare as Martjie,het van sy aankoms afdie aansien en die agting reeds gewinvan almal in die dorp.Maar Martjie moet sig wel bekendat nie juis daarin niedie rede lêdat sy in hom’n ander en ’n meerder sienas in die ander jonkmans om haar heen.
Roelof, in ervaring reeds geryp
en ouer in jare as Martjie,
het van sy aankoms af
die aansien en die agting reeds gewin
van almal in die dorp.
Maar Martjie moet sig wel beken
dat nie juis daarin nie
die rede lê
dat sy in hom
’n ander en ’n meerder sien
as in die ander jonkmans om haar heen.
Onagsaam deur ’n jonge mante word verby gegaan,wat wêrd is dat sy homhaar agting of ten minst’ haar aandag gee,word deur geen jongnooigoedskiks ooit verdra.Wyl ’t haar gelyk het van beginof Roelf eenvoudig net vir haar beskouas een soos pa en ma,moes Martjie ondervind,nie weinig tot haar eie verbasing, datsy haar oorstelp gevoel het deur’n bang v’rontrusting,nee, deur wanhoop, sou sy byna sê.Die dwaasheid daarvan het sy toe haarselfwel voor-geredeneer,sig vraend waaroor sy tog welte wanhoop had;en kwaad, dat so’n beroering haar,so helder van verstand,so’n dwase kyk op mense en dinge gee.Maar nou dat alles weer verby isen dat Roelf,d’onskuldige oorsaak, daar nog altyd staanso vas en kalm-onwetendsoos ’n rotswat bo die golwe ongedeerhom nog vertoon,nou moet sy nogmaals ondervinddat die verhouding nog maar nie vir haarbevredig nie.
Onagsaam deur ’n jonge man
te word verby gegaan,
wat wêrd is dat sy hom
haar agting of ten minst’ haar aandag gee,
word deur geen jongnooi
goedskiks ooit verdra.
Wyl ’t haar gelyk het van begin
of Roelf eenvoudig net vir haar beskou
as een soos pa en ma,
moes Martjie ondervind,
nie weinig tot haar eie verbasing, dat
sy haar oorstelp gevoel het deur
’n bang v’rontrusting,
nee, deur wanhoop, sou sy byna sê.
Die dwaasheid daarvan het sy toe haarself
wel voor-geredeneer,
sig vraend waaroor sy tog wel
te wanhoop had;
en kwaad, dat so’n beroering haar,
so helder van verstand,
so’n dwase kyk op mense en dinge gee.
Maar nou dat alles weer verby is
en dat Roelf,
d’onskuldige oorsaak, daar nog altyd staan
so vas en kalm-onwetend
soos ’n rots
wat bo die golwe ongedeer
hom nog vertoon,
nou moet sy nogmaals ondervind
dat die verhouding nog maar nie vir haar
bevredig nie.
Dis swaar vir haar om hom met rus te laat,met moeite moet sy haar bewaak, bedwing,om in haar plaerynie al te ver te gaan;te meer omdat sy altyd merkhoe hy, in weerwraak op haar grappies, homdie selfdwang oplê, waar sy niedie rede van deurgrond nie,wat hom altyd noopom òm te draaias hom sy jonge bloedtot naad’ring wil beweë.Selde of ooit sal hyuit eie beweging ook met haar’n plaery begin;en baie maalhet sy reeds opgemerkhoe hy, as ma en pa teënwoordig is,hom meerder vryheid gun met haardan as hy hom met haar alleen bevind.So bly nog hul verhouding steeds’n bron van onrus en van twyfel,tot daar iets gebeurwat plots’ling nuwe lig ontsteek vir haar,en onmiskenbaar is:
Dis swaar vir haar om hom met rus te laat,
met moeite moet sy haar bewaak, bedwing,
om in haar plaery
nie al te ver te gaan;
te meer omdat sy altyd merk
hoe hy, in weerwraak op haar grappies, hom
die selfdwang oplê, waar sy nie
die rede van deurgrond nie,
wat hom altyd noop
om òm te draai
as hom sy jonge bloed
tot naad’ring wil beweë.
Selde of ooit sal hy
uit eie beweging ook met haar
’n plaery begin;
en baie maal
het sy reeds opgemerk
hoe hy, as ma en pa teënwoordig is,
hom meerder vryheid gun met haar
dan as hy hom met haar alleen bevind.
So bly nog hul verhouding steeds
’n bron van onrus en van twyfel,
tot daar iets gebeur
wat plots’ling nuwe lig ontsteek vir haar,
en onmiskenbaar is: