XIV.
Die dag daarna as Roelfsy kamer uitstap endie woonhuis nader, om sy oggendmaalte gaan gebruik,staan voor die stoep die kapkar,ingespan en klaarom weg te gaan.Martjie kom die voordeur haastig uiten tref hom by die treedjies aan.Blykbaar het sy nie verwaghom nog te sien of spreek.Sy’s wrewelig, en voeldat op haar wang’n kleurtjie haar verraai;terwyl sy moeite doenhaar laggie tot ’n aldags-plooi te dwing.Sy groet hom,met ’n uitleg, haastig-wegdat sy gaan kuier by tant’ Hannie Ras.Sy was al op van-môre vroegen het haar ma vertel hoe sy reeds langtant’ Hannie ’n kuier het beloof,en gister by die bruilof hettant’ Hannie haar gevratog nou nie langer uit te stel.So kom sy dan van-môre tot die planom daad’lik maar te gaan;en om die perde nie te veeldie warmte te laat voel,sou sy maar vroeg vertrek:Op Uitkyk is dit heeltemal die reëldat Martjie so die perde en die kartot haar beskikking het.En Roelof voel net dankbaar dat hy haarvan-môre nie aan tafel reg-oor homsal sien soos elke dag.Martjie het die plan bedenk,om gras eers te laat groeioor daardie oom se aanspraak bydie fees van gister.Roelof ken sy al genoegom wel te weetdat dit nie al te lang sal hoef te duur,dewyl hy nie meer voel as datonwaarheid is gevoed,waar tussen hom en haar tog niks bestaan.Maar hoe dithaargetref het, nee,dit, voel sy, sal hy nooit besef of weet.Veertien dae sou haar kuier duur,maar nou’liks is ’n week verbyof Martjie is op Uitkyk weer terug.Tant’ Mieta vra haar,eers van al,of ou tant’ Hannie haardan nooit te ete het gegee—so maer het sy geworre.Roelof druk haar handjiehartelik;„welkom tuis, ou sus,„maar, alla wêreld, ons het jou gemis!”Waar en gul en openhartig nog,soos altyd,is sy woorde en manier,—maar haat’lik byna tog vir haar:bewysend hoe sy, onbegrepe nog,’n vreemd’ling in sy boesem bly.En tog, met vlugtig opslag,blits haar oogin syne,asof, teën alle hoop en wete in,’n dieper sin sig daar sou laat gewaarvan wat hy sê.Maar ag, ’n halwe oënblik is genoegvir haar om te verstaandat sy vir hom„ou sus” net is gebly,en niks as dit alleen.Martjie weet nie waarom sy’n stil verwagting haddat daardie kuier by tant’ Hannie togverligting of verandering aan sou bring.Maar alles is soos altyd nog:die vrae is nog daar,en knaend nog die ou verlange na’n skoon besitwat hare nie mag wees.En tog kom af en toe’n glimlag haar verrasin weemoeds-uur,en vra sy aan haarself of pa en mawel ooit die rykdom het gekenwat haar besitting is.Dan weer, meteens, bevind sy haarop boodskap weg, na Roelf,maar keer terug op halfpad, omdat synie weet wat sy hom eintlik het te sê—en voel haar dan soos eenverstote in haar armoed, en verlaat.Martjie het nog nooit haarself gevraof Roelofs aansien by die mense haarbewoge het om hom te eeren lief te hê.Dat hy die eeren aansien moet gewinen dat sy, baie-maal,nou hierdan daar,’n woord van lof moet hoorop hom—sy voel maar netdat alles so moet wees,dat net so goed die sonop middernag kan skynas dat ’t anders is;en in haar oë lê ’n kalme blik wat sê:„Ek weet dit al;„is dit maar al wat julle het te sê„van hom?„O, myne is hy,„en meer as een van julle s’n,„hy’s myne alleen!”
Die dag daarna as Roelfsy kamer uitstap endie woonhuis nader, om sy oggendmaalte gaan gebruik,staan voor die stoep die kapkar,ingespan en klaarom weg te gaan.Martjie kom die voordeur haastig uiten tref hom by die treedjies aan.Blykbaar het sy nie verwaghom nog te sien of spreek.Sy’s wrewelig, en voeldat op haar wang’n kleurtjie haar verraai;terwyl sy moeite doenhaar laggie tot ’n aldags-plooi te dwing.Sy groet hom,met ’n uitleg, haastig-wegdat sy gaan kuier by tant’ Hannie Ras.Sy was al op van-môre vroegen het haar ma vertel hoe sy reeds langtant’ Hannie ’n kuier het beloof,en gister by die bruilof hettant’ Hannie haar gevratog nou nie langer uit te stel.So kom sy dan van-môre tot die planom daad’lik maar te gaan;en om die perde nie te veeldie warmte te laat voel,sou sy maar vroeg vertrek:Op Uitkyk is dit heeltemal die reëldat Martjie so die perde en die kartot haar beskikking het.En Roelof voel net dankbaar dat hy haarvan-môre nie aan tafel reg-oor homsal sien soos elke dag.Martjie het die plan bedenk,om gras eers te laat groeioor daardie oom se aanspraak bydie fees van gister.Roelof ken sy al genoegom wel te weetdat dit nie al te lang sal hoef te duur,dewyl hy nie meer voel as datonwaarheid is gevoed,waar tussen hom en haar tog niks bestaan.Maar hoe dithaargetref het, nee,dit, voel sy, sal hy nooit besef of weet.Veertien dae sou haar kuier duur,maar nou’liks is ’n week verbyof Martjie is op Uitkyk weer terug.Tant’ Mieta vra haar,eers van al,of ou tant’ Hannie haardan nooit te ete het gegee—so maer het sy geworre.Roelof druk haar handjiehartelik;„welkom tuis, ou sus,„maar, alla wêreld, ons het jou gemis!”Waar en gul en openhartig nog,soos altyd,is sy woorde en manier,—maar haat’lik byna tog vir haar:bewysend hoe sy, onbegrepe nog,’n vreemd’ling in sy boesem bly.En tog, met vlugtig opslag,blits haar oogin syne,asof, teën alle hoop en wete in,’n dieper sin sig daar sou laat gewaarvan wat hy sê.Maar ag, ’n halwe oënblik is genoegvir haar om te verstaandat sy vir hom„ou sus” net is gebly,en niks as dit alleen.Martjie weet nie waarom sy’n stil verwagting haddat daardie kuier by tant’ Hannie togverligting of verandering aan sou bring.Maar alles is soos altyd nog:die vrae is nog daar,en knaend nog die ou verlange na’n skoon besitwat hare nie mag wees.En tog kom af en toe’n glimlag haar verrasin weemoeds-uur,en vra sy aan haarself of pa en mawel ooit die rykdom het gekenwat haar besitting is.Dan weer, meteens, bevind sy haarop boodskap weg, na Roelf,maar keer terug op halfpad, omdat synie weet wat sy hom eintlik het te sê—en voel haar dan soos eenverstote in haar armoed, en verlaat.Martjie het nog nooit haarself gevraof Roelofs aansien by die mense haarbewoge het om hom te eeren lief te hê.Dat hy die eeren aansien moet gewinen dat sy, baie-maal,nou hierdan daar,’n woord van lof moet hoorop hom—sy voel maar netdat alles so moet wees,dat net so goed die sonop middernag kan skynas dat ’t anders is;en in haar oë lê ’n kalme blik wat sê:„Ek weet dit al;„is dit maar al wat julle het te sê„van hom?„O, myne is hy,„en meer as een van julle s’n,„hy’s myne alleen!”
Die dag daarna as Roelfsy kamer uitstap endie woonhuis nader, om sy oggendmaalte gaan gebruik,staan voor die stoep die kapkar,ingespan en klaarom weg te gaan.Martjie kom die voordeur haastig uiten tref hom by die treedjies aan.Blykbaar het sy nie verwaghom nog te sien of spreek.Sy’s wrewelig, en voeldat op haar wang’n kleurtjie haar verraai;terwyl sy moeite doenhaar laggie tot ’n aldags-plooi te dwing.Sy groet hom,met ’n uitleg, haastig-wegdat sy gaan kuier by tant’ Hannie Ras.
Die dag daarna as Roelf
sy kamer uitstap en
die woonhuis nader, om sy oggendmaal
te gaan gebruik,
staan voor die stoep die kapkar,
ingespan en klaar
om weg te gaan.
Martjie kom die voordeur haastig uit
en tref hom by die treedjies aan.
Blykbaar het sy nie verwag
hom nog te sien of spreek.
Sy’s wrewelig, en voel
dat op haar wang
’n kleurtjie haar verraai;
terwyl sy moeite doen
haar laggie tot ’n aldags-plooi te dwing.
Sy groet hom,
met ’n uitleg, haastig-weg
dat sy gaan kuier by tant’ Hannie Ras.
Sy was al op van-môre vroegen het haar ma vertel hoe sy reeds langtant’ Hannie ’n kuier het beloof,en gister by die bruilof hettant’ Hannie haar gevratog nou nie langer uit te stel.So kom sy dan van-môre tot die planom daad’lik maar te gaan;en om die perde nie te veeldie warmte te laat voel,sou sy maar vroeg vertrek:Op Uitkyk is dit heeltemal die reëldat Martjie so die perde en die kartot haar beskikking het.En Roelof voel net dankbaar dat hy haarvan-môre nie aan tafel reg-oor homsal sien soos elke dag.
Sy was al op van-môre vroeg
en het haar ma vertel hoe sy reeds lang
tant’ Hannie ’n kuier het beloof,
en gister by die bruilof het
tant’ Hannie haar gevra
tog nou nie langer uit te stel.
So kom sy dan van-môre tot die plan
om daad’lik maar te gaan;
en om die perde nie te veel
die warmte te laat voel,
sou sy maar vroeg vertrek:
Op Uitkyk is dit heeltemal die reël
dat Martjie so die perde en die kar
tot haar beskikking het.
En Roelof voel net dankbaar dat hy haar
van-môre nie aan tafel reg-oor hom
sal sien soos elke dag.
Martjie het die plan bedenk,om gras eers te laat groeioor daardie oom se aanspraak bydie fees van gister.Roelof ken sy al genoegom wel te weetdat dit nie al te lang sal hoef te duur,dewyl hy nie meer voel as datonwaarheid is gevoed,waar tussen hom en haar tog niks bestaan.Maar hoe dithaargetref het, nee,dit, voel sy, sal hy nooit besef of weet.
Martjie het die plan bedenk,
om gras eers te laat groei
oor daardie oom se aanspraak by
die fees van gister.
Roelof ken sy al genoeg
om wel te weet
dat dit nie al te lang sal hoef te duur,
dewyl hy nie meer voel as dat
onwaarheid is gevoed,
waar tussen hom en haar tog niks bestaan.
Maar hoe dithaargetref het, nee,
dit, voel sy, sal hy nooit besef of weet.
Veertien dae sou haar kuier duur,maar nou’liks is ’n week verbyof Martjie is op Uitkyk weer terug.Tant’ Mieta vra haar,eers van al,of ou tant’ Hannie haardan nooit te ete het gegee—so maer het sy geworre.
Veertien dae sou haar kuier duur,
maar nou’liks is ’n week verby
of Martjie is op Uitkyk weer terug.
Tant’ Mieta vra haar,
eers van al,
of ou tant’ Hannie haar
dan nooit te ete het gegee—
so maer het sy geworre.
Roelof druk haar handjiehartelik;„welkom tuis, ou sus,„maar, alla wêreld, ons het jou gemis!”Waar en gul en openhartig nog,soos altyd,is sy woorde en manier,—maar haat’lik byna tog vir haar:bewysend hoe sy, onbegrepe nog,’n vreemd’ling in sy boesem bly.En tog, met vlugtig opslag,blits haar oogin syne,asof, teën alle hoop en wete in,’n dieper sin sig daar sou laat gewaarvan wat hy sê.Maar ag, ’n halwe oënblik is genoegvir haar om te verstaandat sy vir hom„ou sus” net is gebly,en niks as dit alleen.
Roelof druk haar handjie
hartelik;
„welkom tuis, ou sus,
„maar, alla wêreld, ons het jou gemis!”
Waar en gul en openhartig nog,
soos altyd,
is sy woorde en manier,—
maar haat’lik byna tog vir haar:
bewysend hoe sy, onbegrepe nog,
’n vreemd’ling in sy boesem bly.
En tog, met vlugtig opslag,
blits haar oog
in syne,
asof, teën alle hoop en wete in,
’n dieper sin sig daar sou laat gewaar
van wat hy sê.
Maar ag, ’n halwe oënblik is genoeg
vir haar om te verstaan
dat sy vir hom
„ou sus” net is gebly,
en niks as dit alleen.
Martjie weet nie waarom sy’n stil verwagting haddat daardie kuier by tant’ Hannie togverligting of verandering aan sou bring.Maar alles is soos altyd nog:die vrae is nog daar,en knaend nog die ou verlange na’n skoon besitwat hare nie mag wees.
Martjie weet nie waarom sy
’n stil verwagting had
dat daardie kuier by tant’ Hannie tog
verligting of verandering aan sou bring.
Maar alles is soos altyd nog:
die vrae is nog daar,
en knaend nog die ou verlange na
’n skoon besit
wat hare nie mag wees.
En tog kom af en toe’n glimlag haar verrasin weemoeds-uur,en vra sy aan haarself of pa en mawel ooit die rykdom het gekenwat haar besitting is.Dan weer, meteens, bevind sy haarop boodskap weg, na Roelf,maar keer terug op halfpad, omdat synie weet wat sy hom eintlik het te sê—en voel haar dan soos eenverstote in haar armoed, en verlaat.Martjie het nog nooit haarself gevraof Roelofs aansien by die mense haarbewoge het om hom te eeren lief te hê.Dat hy die eeren aansien moet gewinen dat sy, baie-maal,nou hierdan daar,’n woord van lof moet hoorop hom—sy voel maar netdat alles so moet wees,dat net so goed die sonop middernag kan skynas dat ’t anders is;en in haar oë lê ’n kalme blik wat sê:„Ek weet dit al;„is dit maar al wat julle het te sê„van hom?„O, myne is hy,„en meer as een van julle s’n,„hy’s myne alleen!”
En tog kom af en toe
’n glimlag haar verras
in weemoeds-uur,
en vra sy aan haarself of pa en ma
wel ooit die rykdom het geken
wat haar besitting is.
Dan weer, meteens, bevind sy haar
op boodskap weg, na Roelf,
maar keer terug op halfpad, omdat sy
nie weet wat sy hom eintlik het te sê—
en voel haar dan soos een
verstote in haar armoed, en verlaat.
Martjie het nog nooit haarself gevra
of Roelofs aansien by die mense haar
bewoge het om hom te eer
en lief te hê.
Dat hy die eer
en aansien moet gewin
en dat sy, baie-maal,
nou hier
dan daar,
’n woord van lof moet hoor
op hom—
sy voel maar net
dat alles so moet wees,
dat net so goed die son
op middernag kan skyn
as dat ’t anders is;
en in haar oë lê ’n kalme blik wat sê:
„Ek weet dit al;
„is dit maar al wat julle het te sê
„van hom?
„O, myne is hy,
„en meer as een van julle s’n,
„hy’s myne alleen!”