Tsjerk Hiddes.“KIERKIDES”6 AUGS. 1622.—TSJERK HIDDES.—15 JULI 1666.It is noch al nuver, det fen alle kopstikken fen biromde ljue, dy Lavater yn syn great wirk oer de kinde fen de wezenstrekken oernomd hat, hast net ien is, dêr er sa folle greats en goeds yn sjocht as yn dat fen Tsjerk Hiddes.De Friezen hiene eren nin fannen, en ús Tsjerk ek net. Do er in bineamd séheld waerd, neamden de Hollanders himde Vries, omdet seTsjerknet úterje koene, en dy fan hat er do oannomd; hwent it hert siet him heech, det er in Fries wier. Hy hâldde syn moersteale ta it lêste ta oan. Do se him de vice-admiraels-rôk for it allerearst oanteinen, sei er as in goed Sexbierumer: “Hwet scil ús Tryn nou sizze?” Dêr miende er syn wiif ef syn sister mei. Dit is my sein fen in âld Secretaris fen Bolswert, dy it út de hân hie fen in Harnzer, dy ’er by stie, do de admirael him klaeide.De Fransken seinen net fende Vries, mar op hjar wizeTjerk Hiddes. Yn de rapporten fen de Franske Admirael oan de kening hjit er altydKierkides. Wy brûke detsjfoar dek, sa as yntsjerke,tsjerne, forkerk,kern(karn), en de Fransken, dytsjhearden, mar net úterje koene, brochten dytsjta dektobek, ta in biwiis, ho ticht dizze twa bûrljue yn ús ear en mûle by eltsoar wenje. De Angelsaxen, folle broerren fen ús foarâlders, seinen den ek fenCerdik, de namme fen ien fen hjar keningen, en de YslânnersKiarkr, der wyTsjerdic,Tsjerk, enTsiarkfoar sizze.Cerdic, enkiarkrbiteikent immen, dy syn man stean doar, en dat doarst Tsjerk Hiddes.Admirael Tsjerk koe it Hollansk opperbêst, mar it wier him sa hiem net as syn moers-tale. Dêrom spriek er ljeafst Frysk. Men scoe sizze, hwet koene ús foarâlders opjeije mei sa’n pringel, dy plomp boersk praette! Hy koe ninversenopsnije oerNeêrlands vlag;nin lange oanspraken útbromme; ninvolksliedmei de matroazen sjonge; admirael Tsjerk koe fjochte. Sjoch dêr alles! Fjochte, det ’er de spoennen neifleagen! Mar it like wol eft dy boeren der better regaet ûnder hâlde koenen as ús ljue. Hwent as de Ingelsken do net in fyftich oarlochskippen by eltsoar hienen, doarsten se net op sé komme, sa bang wierne se for dy ljue, dy boersk praettene; nou stjûre se mar in pear fregatten om foar ús havens to krusen, en de âlde lieu laeit er net stil efter syn izeren traeljes to gromjen?Jimme sjenne, lânsljue, det wy gelyk hawwe, det wy folle wizer en gelearder, folle polyster en machtiger binne as ús foarâlders. Wy moatte it sels wol sizze, oars scoene de oare naesjes miene, det it net wier is.Der hat altiten in teltsje ûnder de âlde Seisbierumers gien, det er sa hwette, as yn it rymke sein wirdt, mei in liereman oan it hûs fen Tsjerke heit bard is. Wylst wy sa goed as nin byt fen sa’n held witte, woene wy dit teltsje net forgean litte, en oan ús neisiet teane, det wy, howol sels neat, lykwol de biwondering for de trou en de dapperheit fen ús foarâlders net forlern habbe.J. H. H.
Tsjerk Hiddes.
“KIERKIDES”
6 AUGS. 1622.—TSJERK HIDDES.—15 JULI 1666.
It is noch al nuver, det fen alle kopstikken fen biromde ljue, dy Lavater yn syn great wirk oer de kinde fen de wezenstrekken oernomd hat, hast net ien is, dêr er sa folle greats en goeds yn sjocht as yn dat fen Tsjerk Hiddes.
De Friezen hiene eren nin fannen, en ús Tsjerk ek net. Do er in bineamd séheld waerd, neamden de Hollanders himde Vries, omdet seTsjerknet úterje koene, en dy fan hat er do oannomd; hwent it hert siet him heech, det er in Fries wier. Hy hâldde syn moersteale ta it lêste ta oan. Do se him de vice-admiraels-rôk for it allerearst oanteinen, sei er as in goed Sexbierumer: “Hwet scil ús Tryn nou sizze?” Dêr miende er syn wiif ef syn sister mei. Dit is my sein fen in âld Secretaris fen Bolswert, dy it út de hân hie fen in Harnzer, dy ’er by stie, do de admirael him klaeide.
De Fransken seinen net fende Vries, mar op hjar wizeTjerk Hiddes. Yn de rapporten fen de Franske Admirael oan de kening hjit er altydKierkides. Wy brûke detsjfoar dek, sa as yntsjerke,tsjerne, forkerk,kern(karn), en de Fransken, dytsjhearden, mar net úterje koene, brochten dytsjta dektobek, ta in biwiis, ho ticht dizze twa bûrljue yn ús ear en mûle by eltsoar wenje. De Angelsaxen, folle broerren fen ús foarâlders, seinen den ek fenCerdik, de namme fen ien fen hjar keningen, en de YslânnersKiarkr, der wyTsjerdic,Tsjerk, enTsiarkfoar sizze.Cerdic, enkiarkrbiteikent immen, dy syn man stean doar, en dat doarst Tsjerk Hiddes.
Admirael Tsjerk koe it Hollansk opperbêst, mar it wier him sa hiem net as syn moers-tale. Dêrom spriek er ljeafst Frysk. Men scoe sizze, hwet koene ús foarâlders opjeije mei sa’n pringel, dy plomp boersk praette! Hy koe ninversenopsnije oerNeêrlands vlag;nin lange oanspraken útbromme; ninvolksliedmei de matroazen sjonge; admirael Tsjerk koe fjochte. Sjoch dêr alles! Fjochte, det ’er de spoennen neifleagen! Mar it like wol eft dy boeren der better regaet ûnder hâlde koenen as ús ljue. Hwent as de Ingelsken do net in fyftich oarlochskippen by eltsoar hienen, doarsten se net op sé komme, sa bang wierne se for dy ljue, dy boersk praettene; nou stjûre se mar in pear fregatten om foar ús havens to krusen, en de âlde lieu laeit er net stil efter syn izeren traeljes to gromjen?
Jimme sjenne, lânsljue, det wy gelyk hawwe, det wy folle wizer en gelearder, folle polyster en machtiger binne as ús foarâlders. Wy moatte it sels wol sizze, oars scoene de oare naesjes miene, det it net wier is.
Der hat altiten in teltsje ûnder de âlde Seisbierumers gien, det er sa hwette, as yn it rymke sein wirdt, mei in liereman oan it hûs fen Tsjerke heit bard is. Wylst wy sa goed as nin byt fen sa’n held witte, woene wy dit teltsje net forgean litte, en oan ús neisiet teane, det wy, howol sels neat, lykwol de biwondering for de trou en de dapperheit fen ús foarâlders net forlern habbe.
J. H. H.