28.
Vespere mi staras enpense antaÅ la domo. Mi rigardas sur la korton. Trankvile kaj pace marÅas la anasaro al la proksima lageto. Kaj la koko, starante sur sterkejo, batas per flugiloj kaj elsendas sian lastan krion...
Mi ekcerbumas: ĉu ankaÅ tiuj bestoj vojaÄos al la antikva Romo? Ili estos ja Co-emanigitaj same kiel la tuta domo ktp. Sed tamen, ĉu ili vivos en la Co, same kiel ni? Tondre, tio estas problemo. Mi tuj demandosFromaÄi-n. Ah, bedaÅrinde, li ankoraÅ kalkulas. Do, mi ne povas malhelpi lin — ĉar povos okazi, ke efektive ni alvenus sur la norda poluso...
Ekbruas aÅtomobilo: Karolo revenas de la urbo kun profesoro SovaÄi! Efektive, jen el post la arbareto ekaperas la veturilo, transveturas kun venta rapideco la korton, ke disflugas la korta birdaro, kaj haltas antaÅ mi...
SovaÄielmetas el inter kartonoj kaj skatoloj sian kapon kaj krias:
„Terure, preskaŠnenie oni povas ricevi antikve-roman monon! Skandalo! Krome, mi devis pagi fantaziajn sumojn. Mi malplenigis ĉiujn vendejojn de la monerkomercistoj kaj antikvaĵistoj.“
„Vere malagrabla afero“, mi diras zorgoplene.
Post tio mi helpas Karolo-n malplenigi la aÅtomobilon, kiu estas plenplena da aĉetitaĵoj.
Tuj mi komune kun Maria kaj fraÅlino Snob elpakas. Efektive, mi devas konfesi, ke ni elektis ĉion tre bone kaj saÄe. Por citi kelkaĵojn el la riĉega abundo; troviÄas ekzemple: elektraj lampoj, gramofonoj, fotografaj aparatoj, vidaĵkartoj, papero, inko, plumoj kaj krajonoj, reproduktaĵoj de modernaj bildoj, libroj pri la antikve-romana historio (tiujn verÅajne elektis SovaÄi!), lernolibroj de la latina lingvo, vitraĵoj kaj porcelanaj fabrikaĵoj, grandegaj virinaj ĉapeloj, Åuoj, lipharbandaÄoj (!) kaj raziloj, sun- kaj pluvombreloj, delikataj puntaĵoj kaj silkaj ĉapeloj ... kaj kelkaj radioaparatoj!
Sed min interesas speciale la antikve-roma mono, kiun aĉetis profesoro SovaÄi kaj metis en cigarskatolon. Mi malfermas Äin kaj konstatas kun teruro, ke li aĉetis konfuze ĉiujn monerojn de la imperiestraj epokoj. Jen ekzemple multnombraj moneroj de la imperiestroj Trajan, Hadrian kaj Mark Aurel kaj aliaj posteuloj.
„Mi forte dubas, ĉu la vendistoj de Nerona epoko akceptos tiujn monerojn“, mi diras moke.
„Ili devas!“ li rekrias.
„Krome ili ĉiuj estas tro foruzitaj“, mi daÅrigas.
„Tio estas al mi indiferenta“, li kriegas kolere.
„Tio ne estas indiferenta“, mi vokas ekscitite. „Ĉu vi konas la antikve-romajn leÄojn? Ili povas rifuzi la monerojn kaj poste, kion ni faros?“
Sur la galerio staras FromaÄi kaj kun mirego rigardas la Ä¥aoson.
Sed ni diligente elpakas pli kaj pli multe. Skatolegoj ĉirkaÅas nin kiel muroj. Papero, pajlo, kartonoj flugas ĉirkaÅ ni. Nubego da polvo envolvas nin. La elpakitaĵoj leviÄas ture. Tutaj domoj da paperaĵoj konstruiÄas ĉirkaÅ ni...
Dume Karolo elprovas tirharmonikon. Kaj fraÅlino Snob kurigas gramofonan diskon el moderna opereto. Kaj la profesoro fingrumante je unu el la aĉetitaj radioaparatoj ĵus „ekkaptas“ iun radiokoncerton...
Kaj FromaÄi aÅdante la muzikan tumultegon kaj vidante la Ä¥aoson, tordegas kun malespero siajn brakojn kaj kriadas:
„Arogantegaĵo! Arogantegaĵo!“
Post tio eksilentas ĉio. FromaÄi malsuprenpaÅas la Åtuparon.
„Sensencaĵo!“ li mallaÅdegas kaj piedbatas unu turon da porcelanaĵoj, ke Äi renversiÄas kaj disrompiÄas tintante. „Ĉion ĉi vi volas kunpreni al Romo? Ĉu vi freneziÄis?“
„Mi havas antikvan monon!“ rekrias triumfe SovaÄi kaj forte skuas sian cigarskatolon, ke la moneroj tintegas en Äi.
„Kaj ĉion ĉi ni volas vendi kontraŠNerona mono, paĉjo!“ diras entuziasme Maria.
Sed fraÅlino Snob etendas ekscitite libron. Mi ekkonas, ke estas luksa eldono de „Quo vadis“.
„Oh!“ Åi krias ravite. „Ni povas vojaÄi trankvile al Romo! Tiu ĉi libro estos nia antikva Baedeker-o! Vivu ‚Quo vadis‘!“
Kaj Åi svingas la libron tiel entuziasme, ke Åi rulfalas en grandegan malplenan skatolon...