29.
La vespero de nia forvojaÄo alvenis!
Tabakaĉ foriris tagmeze ien. Neniu postsigno estas trovebla. Vane mi serĉis lin...
Ni bukas niajn brilegantajn „kontaktilojn“, kiuj estas ligitaj je zonoj.
„Karaj geamikoj!“ ekparolas FromaÄi. „En ĉi tiu solena momento nur kelkaj vortoj! Unuafoje en la historio de la homaro okazas, ke homoj de la dudeka jarcento vojaÄos en la pasintan tempon. La homaro certe skuos la kapon kaj ne kredos tion, kion ni travivos. Sed ni tion ne atentu! Ni estu feliĉaj kaj danku la sorton, ke Äi elektis nin por tiu ĉi aventurego, vere unike-giganta. Por ni ne ekzistas plu malhelpoj tempaj aÅ lokaj kaj mi povas diri, ke hodiaÅ en ĉi tiu nia silenta domo, malproksime de la homoj, la tekniko festas unu el siaj plej brilaj festotagoj! Do ni diru al la nuntempo koran ‚Äis revido‘ kaj ekvojaÄu kun Äojaj koroj!“
Post tio ni kuÅiÄas sur divanoj, kiuj estas starigitaj en rondo. Ĉiun ekregas stranga bonhumora scivolemo. AnkaÅ la geservistoj estas plenaj je atendemo.
La ordinara lumo estingiÄas. Brilas nur la Co-lumo.
Mateo FromaÄi tenas en la mano la butonon de malgranda aparato, kies turniÄo estas kvazaÅ nia vagonaro, kiu forkondukos nin. Li komandas:
„Ĉiu okupu sian lokon!“
Silento ekregas en la ejo. Mi fermas la okulojn. AÅdiÄas delikata susuranta bruo. Äœi ekflugas tra la ĉambro tiel mallaÅte kiel papilio...
Mi sentas, ke mi fariÄas dormema. Momenton mi obstinas kontraÅ la dormo, kiu peze metiÄas sur miajn palpebrojn, rondkuras en mia cerbo kaj paralizas mian tutan korpon. Pli kaj pli profunde mi spiradas. La silentego kaj spacego, en kiun mi Åvebe falas, Åajnas disfluigi min. Jam mi ne sentas, kie estas piedoj aÅ manoj...
Mi nombras unu ... du ... tri ... per laÅta voĉo. Sed strange, ankaÅ mia voĉo pli kaj pli malproksimiÄas. La vortoj apartiÄas tiom, ke ili Åajnas dise Åvebi en la spaco ... mi sentas nur, ke moviÄas miaj lipoj...
Kaj mi ankoraÅ memoras, ke mi ekÄemas profunde kaj poste ... transdormiÄas en la Co-n...