47.
Menenius Piso notas:
2 tagojn antaÅ la kalendoj de junio.
HieraÅ la dia Cezaro iris en granda procesio al la kapitolo en la templon de Jupiter por konfidencii al la estro de l’ dioj en patreca protekto sian vivon, kiu Åajnas minacita per la ĉeesto de la fremdaj barbaroj. Kiam la pompobrila procesio transpaÅis la forumon, eksonis terura muÄegado en la aero, kiu pli kaj pli proksimiÄis. La procesio ekhaltis, kaj ĉiuj rigardis timeme en la ĉielon, sur kiu aperis grandega birdo, kiu almuÄegis kaj rondflugis super la forumo; sed la monstro ne estis birdo, kiel baldaÅ evidentiÄis, sed terura maÅino, sur kiu sidis du el la fremdaj potencaj barbaroj kaj kun sovaÄa bruego ĵetigis en la aeron sian fajron kun tondra kaj alispeca timegiga muÄego. La dia Cezaro komence staris kiel lia ĉirkaÅularo rigidega, sed poste li vualis sian kapon kaj ricevis svenatakon. La popolo ĵetis sin teren en sovaÄa timo kaj kriegis, ke proksimiÄas dia punjuÄo.La terura maÅino ĉirkaÅflugis la forumon, jen Äi malleviÄis, jen leviÄis kaj ĉio ĉi okazis kun tondro, fulmo kaj bruego.
Kion Ikarus iam vane akirpenadis por moko de Apollo, pri tio nun sukcesis ĉi tiuj timigaj barbaroj, kiuj kvankam nur malmultaj, tenas sian manon super ni kaj ĉi tiu mondregno de l’ romanoj.
Do ilin servas ankaÅ la aero, kiel servas ilin la fajro kaj lumo; ili entimigis la romanojn per neviditaj sorĉaĵoj kaj trompebriigas ilin dum siaj festenaj manÄoj per ÅaÅmantaj trinkaĵoj kaj mieldolĉa malhela fluaĵo, kiu verÅajne estas de greka deveno, ĉar ili nomas ÄinkafeosaÅ tiel simile. Kaj kelkaj el niaj sinjorinoj estas tiel avidaj je ĉi tiu aĉa, malhela trinkaĵo, ke ili ofte vizitas posttagmeze la domon de la barbaroj, por esti regalataj per ĉi tiu trinkaĵo de la barbarestra edzino.
Kaj ĉi tiu virino evidente venis nur pro la celo inciti la kristanojn, tiujn malamikojn de l’ Åtato, al atako, ĉar la cinika filozofo, kiu apartenas al la familio de Sabellius Rufus, esplorsciiÄis, ke Åi ekinterrilatis kun la kristanoj kaÅloÄantaj en netroveblaj kavernoj de Romo. La kuraÄa viro proponis al Tigellinus siajn servojn kaj ĉar Tigellinus, kiu en sia konstanta batalo kun Petronius pro la favoro de l’ dia Cezaro denove malvenkis, estas malamiko de la kristanoj, oni povas esperi, ke li rapidos entrepreni energiajn rimedojn kontraÅ la Åtatsubfosanta kristana bandaĉo kaj kontraÅ la potencaj barbaroj.
Ĉi tiuj kuraÄis kontraÅstarigi siajn malbenitajn kutimojn al la niaj. Ili ne kontentiÄas, ke iliaj du veturiloj, movataj per mistera forto rapidegante sen ĉevaloj, ĉiutage trakuregas niajn stratojn, ke iliaj armiloj, el kiuj fajro tondras kaj fulmas, miloble superas niajn armilojn; ja, ili eĉ vendis siajn porteblajn kaj kunemeteblajn tegmentojn,sub kiuj ili Åirmas sin kontraÅ la pluvo, al niaj nobluloj kontraÅ multega mono, kaj kiam pluvas, oni povas vidi, kiel konsuloj, senatoroj kaj aliaj altrangaj sinjoroj, kiuj metis sur la kapojn la naÅzigajn altajn, nigrajn tuboformajn ĉapelojn, promenadas kaj mokas pri la dia pluvo sub sia portebla tegmento.
HieraÅ paroladis sur la forumo la oratoro Tullius Glabrio kontraÅ la fremduloj, sed kiam ekpluvis, li malfermis sian porteblan tegmenton kaj daÅris paroladi. Kia indigniga aspekto! Pri tia krimego certe la Manes de l’ dia Cicerono estas profunde kolerekscititaj.
Kaj niaj sinjorinoj estas kvazaÅ frenezaj kaj provas simie laÅfari la abomenindajn vestaĵojn kaj kapkovraĵojn de la barbaraj virinoj. Ili igas mortigi en siaj Äardenoj la valorajn birdojn kaj ornamas sian kapon per la plumoj l’ papagoj, pavoj kaj flamingoj.
Kaj ni ĉiuj samopinias, ke estas nun plej urÄa tempo, ekagi ĉiuforte kontraÅ la fremdaj pereigantoj de niaj moroj kaj minacantoj de l’ Åtato; por tio Tigellinus estas taÅga viro...