50.
Grizaj zorgoj pezas super mia kapo. En la aero Åvebas minaca malsano. La cezara frenezo infektis nin ĉiujn. La frenezo etendas kiel grandega vesperto siajn nigrajn venenajn flugilojn kaj, kiun Äi tuÅas, tiu jam estas perdita por ĉiam. Kaj la mistera malsano kvazaÅ anima pesto ekmordas kaj korodas la menson.
Kaj mi mem ekprenas mian kapon, en kiu la pensoj jam delonge dancas konfuze kaj malorde, kaj demandas min: ĉu ne estus bone, forlasi Romo-n kaj reveni en nuntempon? Ha, mi timas, ke ni freneziÄos fakte ĉiuj, kiam ni restos pli longe...
Miaj okuloj rigardas ofte fikse tra mia fenestro. Mi vidas la marmorajn kolonojn de romanaj temploj, super kiuj etendiÄas pinioj. Mi vidas homojn, kiuj paÅas tra la parko, vestitaj karnavale. Mi aÅdas stratajn bubojn, kiuj kriaĉas nekompreneblajn latinajn insultvortojn...
Mi rigardas kaj aÅskultas la strangaĵojn kvazaÅ en konstanta sonÄo. Kaj mia menso estas nebulita. Nenion mi plu pensas. Kaj mi sentas de tago al tago pli, ke mia estado en ĉi tiu domo, en ĉi tiu sonÄa urbo estas vaga kaj fantoma...
En stranga stato mi troviÄas. Mi ne scias, kio estas realo, kio sonÄo. Mi jam ne povas diferenci. Ĉu la antikva nokto, kiun mi travivis kun Lydia, okazis fakte?AÅ estis halucinaravo? Ĉu mi fakte mortis por la dudeka jarcento kaj plu vivaĉas kiel Co-kreaĵo? Frenezo kaptas min, dum mi pensas tion...
Teruro paÅas tra la stratoj. Ni disvastigas Äin per niaj senpripensaj agoj. Malutilis nin la aeroplano, per kiu FromaÄi kaj Karolo amuzveturis super la forumo. FromaÄi volis fari Åercan surprizaĵon, sed la sekvoj kaj efikoj estas aliaj. La romanoj komencas eviti nin timeme. Ili metas kaÅe siajn kapojn unu al alia kaj preparas insidaĵojn. Jam delonge ili konvinkiÄis, ke ni estas ribelontaj potenculoj...
Teruro paÅas tra la stratoj. Äœi ĉirkaÅiradas en la urbo kvazaÅ antikva fantomo kaj en granda rondo denove revenas al ni. Äœi ĉirkaÅas nian domon kaj demandegas: kio estos? kio estos?...
RevojaÄi! RevojaÄi plej rapide! Sed mi staras izolita. Ĉiuj aliaj volas resti escepte Tabakaĉ. Ĉu ili estas jam perditaj por la dudeka jarcento?
Ha, infektis ilin la cezara frenezo ... ilin ĉiujn! Kaj ne ekzistas kuracilo por tiu ĉi malsano. Kaj mi? Mi mem febras kaj sentas la rampan proksimiÄon de l’ frenezo...