15 September.Lieve, oude Lieveling,Ik ben gisteren op de groote weegschaal op den korenzolder gewogen. Denk eens aan,Judyis 9 pond aangekomen. Laat ik jeLock Willowals een uitstekend herstellingsoord aanbevelen.Altijd,JeJudy.
15 September.
Lieve, oude Lieveling,
Ik ben gisteren op de groote weegschaal op den korenzolder gewogen. Denk eens aan,Judyis 9 pond aangekomen. Laat ik jeLock Willowals een uitstekend herstellingsoord aanbevelen.
Altijd,
JeJudy.
25 September.Lieve Vadertje Langbeen.Stel je eens voor, ik ben een tweede jaars studente! Ik kwam hier gisteravond aan, wel een beetje verdrietig dat ik van de lieve luidjes opLock Willowweg moest, maar toch blij, dat ik alle meisjes hier weer terug zou zien. Want het is erg prettig, weer naar een bekende omgeving terug te keeren. Ik ga me hier zoo echt thuis voelen, over het algemeen voel ik me nu in de wereld thuis, net of ik er werkelijk in hoor en er niet maar bij ongeluk tusschen ben gekomen.Ik geloof dat je eigenlijk heelemaal niet begrijpt, wat ik daarmee zeggen wil. Zoo'n gewichtig persoon als een regent kan ook moeilijk het gevoelsleven van een niets beteekenend persoontje als een vondeling begrijpen.Sallie Judy Studeerkamer Julia gang.Sallie Judy Studeerkamer Julia gang.Maar luister nu eens even, mijn oude lieveling. Weet je met wie ik samen woon? MetSallie McBrideenJulia Rutledge Pendleton. Werkelijk waar! We hebben samen een studeerkamer en drie kleine slaapkamertjes.—Voilà!Sallieen ik vormden dit voorjaar het plan, samen te gaan huizen, enJuliawil met alle geweld weer bijSalliewonen. Waarom weet ik niet, want die twee hebben geen snars gemeen. Maar dePendletonszijn nu eenmaal van natuur erg conservatief en te laksch om van gedachte te veranderen. In elk geval zitten we hier nu bij elkaar. Denk eens aan:Jerusha Abbottuit hetJohn Grier Homewoont samen met eenPendleton! Het is hier toch een democratisch land.Sallieis candidaat gesteld voor het Klasse-Presidentschap en als ik het niet heelemaal mis heb, zal ze het worden ook! Er heerscht hier toch zoo'n intrigeer-atmosfeer. Je moesteens weten wat een politieke vrouwen hier allemaal bij elkaar huizen! O manneke, als wij vrouwen eenmaal onze rechten krijgen, zullen de mannen al hun tijd noodig hebben, om de hunne te houden! Komende Zaterdag is onze verkiezingsdag en 's avonds zullen we een fakkeloptocht houden, onverschillig wie of er wint.Ik ben nu bezig scheikunde te leeren, een onmogelijke studie! Ik had nog nooit van zoo iets gehoord. Op het oogenblik hebben we het over Moleculen en Atomen, maar de volgende maand zal ik je daar meer over kunnen vertellen.Ik krijg nu ook les in de philosophie.En in de Algemeene Geschiedenis.En we behandelen de tooneelstukken vanShakespeare.En ik heb les in Fransch.Als dit nog lang zoo doorgaat, zal ik ten slotte nog heelemaal beschaafd worden.Ik had veel liever les in Staathuishoudkunde dan in Fransch gehad, maar ik dorst het niet te zeggen, want ik was bang, dat de Prof. me zou laten zakken als ik geen Fransch koos. Ik kwam er voor Fransch net eventjes door met het Juni-examen. Maar ik geloof ook niet, dat de lessen op de Middelbare School veel waard waren.Er is een meisje in onze klas, dat net zoo vlug in het Fransch als in het Engelsch babbelt. Als klein meisje stak ze met haar ouders naar Frankrijk over en ze heeft daar drie jaar in een kloosterschool geleefd. Je kunt je denken hoeveel knapper ze is dan de rest. Alle onregelmatige werkwoorden heeft ze onder den duim! Ik wou, dat mijn ouders me ook in een klooster hadden gestopt, toen ik klein was, inplaats van in een vondelingengesticht. Of neen, toch weer niet, want dan had ik jou niet gekend en ik vind het toch nog prettiger jou te hebben dan goed Fransch te spreken.Dag Vadertje, ik moet nu even naarHarriet Martinom me een paar scheikunde-dingen te laten uitleggen. En dan moeten we nog eens de a.s. verkiezingen bespreken.Je politiekeJ. Abbott.
25 September.
Lieve Vadertje Langbeen.
Stel je eens voor, ik ben een tweede jaars studente! Ik kwam hier gisteravond aan, wel een beetje verdrietig dat ik van de lieve luidjes opLock Willowweg moest, maar toch blij, dat ik alle meisjes hier weer terug zou zien. Want het is erg prettig, weer naar een bekende omgeving terug te keeren. Ik ga me hier zoo echt thuis voelen, over het algemeen voel ik me nu in de wereld thuis, net of ik er werkelijk in hoor en er niet maar bij ongeluk tusschen ben gekomen.
Ik geloof dat je eigenlijk heelemaal niet begrijpt, wat ik daarmee zeggen wil. Zoo'n gewichtig persoon als een regent kan ook moeilijk het gevoelsleven van een niets beteekenend persoontje als een vondeling begrijpen.
Sallie Judy Studeerkamer Julia gang.Sallie Judy Studeerkamer Julia gang.
Sallie Judy Studeerkamer Julia gang.
Maar luister nu eens even, mijn oude lieveling. Weet je met wie ik samen woon? MetSallie McBrideenJulia Rutledge Pendleton. Werkelijk waar! We hebben samen een studeerkamer en drie kleine slaapkamertjes.—Voilà!
Sallieen ik vormden dit voorjaar het plan, samen te gaan huizen, enJuliawil met alle geweld weer bijSalliewonen. Waarom weet ik niet, want die twee hebben geen snars gemeen. Maar dePendletonszijn nu eenmaal van natuur erg conservatief en te laksch om van gedachte te veranderen. In elk geval zitten we hier nu bij elkaar. Denk eens aan:Jerusha Abbottuit hetJohn Grier Homewoont samen met eenPendleton! Het is hier toch een democratisch land.
Sallieis candidaat gesteld voor het Klasse-Presidentschap en als ik het niet heelemaal mis heb, zal ze het worden ook! Er heerscht hier toch zoo'n intrigeer-atmosfeer. Je moesteens weten wat een politieke vrouwen hier allemaal bij elkaar huizen! O manneke, als wij vrouwen eenmaal onze rechten krijgen, zullen de mannen al hun tijd noodig hebben, om de hunne te houden! Komende Zaterdag is onze verkiezingsdag en 's avonds zullen we een fakkeloptocht houden, onverschillig wie of er wint.
Ik ben nu bezig scheikunde te leeren, een onmogelijke studie! Ik had nog nooit van zoo iets gehoord. Op het oogenblik hebben we het over Moleculen en Atomen, maar de volgende maand zal ik je daar meer over kunnen vertellen.
Ik krijg nu ook les in de philosophie.
En in de Algemeene Geschiedenis.
En we behandelen de tooneelstukken vanShakespeare.
En ik heb les in Fransch.
Als dit nog lang zoo doorgaat, zal ik ten slotte nog heelemaal beschaafd worden.
Ik had veel liever les in Staathuishoudkunde dan in Fransch gehad, maar ik dorst het niet te zeggen, want ik was bang, dat de Prof. me zou laten zakken als ik geen Fransch koos. Ik kwam er voor Fransch net eventjes door met het Juni-examen. Maar ik geloof ook niet, dat de lessen op de Middelbare School veel waard waren.
Er is een meisje in onze klas, dat net zoo vlug in het Fransch als in het Engelsch babbelt. Als klein meisje stak ze met haar ouders naar Frankrijk over en ze heeft daar drie jaar in een kloosterschool geleefd. Je kunt je denken hoeveel knapper ze is dan de rest. Alle onregelmatige werkwoorden heeft ze onder den duim! Ik wou, dat mijn ouders me ook in een klooster hadden gestopt, toen ik klein was, inplaats van in een vondelingengesticht. Of neen, toch weer niet, want dan had ik jou niet gekend en ik vind het toch nog prettiger jou te hebben dan goed Fransch te spreken.
Dag Vadertje, ik moet nu even naarHarriet Martinom me een paar scheikunde-dingen te laten uitleggen. En dan moeten we nog eens de a.s. verkiezingen bespreken.
Je politieke
J. Abbott.
Lieve Vadertje Langbeen.17 October.Wanneer het heele zwembassin met citroenvla gevuld zou zijn, zou dan iemand die zwemmen kan, zich boven de vla kunnen houden of zou hij zinken?McBride lang zal zij levenMcBride lang zal zij levenWij hadden vanavond aan tafel citroenvla als dessert en kwamen er zoo over te spreken. Wel een half uur lang hebben we er hevig over gedebatteerd en nog is het niet beslist.Salliebeweert, dat ze heel vast gelooft, dat je er doorheen zou kunnen zwemmen en ik ben er vast van overtuigd dat zelfs de beste zwemster zou zinken als een baksteen. Zou het niet grappig zijn zoo in de citroenvla onder te gaan?Nog twee andere kwesties werden aan tafel besproken.A. Hoe moeten de kamers in een achthoekig huis gebouwd zijn? Sommige meisjes beweerden dat ze vierkant moeten zijn, maar ik geloof dat ze den vorm van een stuk punttaart zullen hebben. Geloof je ook niet?B. Neem eens voor een oogenblik aan, dat er een groote ruimte van spiegelglas is en iemand daar middenin zit. Tot hoever zal dan het gezicht weerspiegeld worden en waar zal het glas beginnen den rug te weerkaatsen?Hoe meer je er over nadenkt, des te minder weet je het.Nu zie je eens, wat een diepzinnige onderwerpen er bijons bij net eten behandeld worden en dan zeggen ze nog: als de katjes muizen, mauwen ze niet.Heb ik je al over de verkiezingen gesproken? Het is al drie weken geleden, maar we hebben hier zooveel te doen, dat het wel een eeuw geleden schijnt.Salliewerd gekozen en we hadden een fakkeloptocht met transparanten, waarop „McBRIDE, LANG ZAL ZIJ LEVEN!” geschilderd stond. En dan nog een muziekcorps dat uit 14 muzikanten bestond, waarvan er drie mondharmonica's bespeelden en elf ketelmuziek gaven.Wij zijn nu heel gewichtige personages in No. „258”.Een groot deel vanSallie'sglorie straalt ook opJulia'sonwaardig hoofd en op het mijne: het is een heele eer met de Presidente samen te wonen!Bonne nuit, cher ami!Acceptez mes compliments.Très respectueuxJe suisVotre Judy.
Lieve Vadertje Langbeen.
17 October.
Wanneer het heele zwembassin met citroenvla gevuld zou zijn, zou dan iemand die zwemmen kan, zich boven de vla kunnen houden of zou hij zinken?
McBride lang zal zij levenMcBride lang zal zij leven
McBride lang zal zij leven
Wij hadden vanavond aan tafel citroenvla als dessert en kwamen er zoo over te spreken. Wel een half uur lang hebben we er hevig over gedebatteerd en nog is het niet beslist.Salliebeweert, dat ze heel vast gelooft, dat je er doorheen zou kunnen zwemmen en ik ben er vast van overtuigd dat zelfs de beste zwemster zou zinken als een baksteen. Zou het niet grappig zijn zoo in de citroenvla onder te gaan?
Nog twee andere kwesties werden aan tafel besproken.
A. Hoe moeten de kamers in een achthoekig huis gebouwd zijn? Sommige meisjes beweerden dat ze vierkant moeten zijn, maar ik geloof dat ze den vorm van een stuk punttaart zullen hebben. Geloof je ook niet?
B. Neem eens voor een oogenblik aan, dat er een groote ruimte van spiegelglas is en iemand daar middenin zit. Tot hoever zal dan het gezicht weerspiegeld worden en waar zal het glas beginnen den rug te weerkaatsen?
Hoe meer je er over nadenkt, des te minder weet je het.
Nu zie je eens, wat een diepzinnige onderwerpen er bijons bij net eten behandeld worden en dan zeggen ze nog: als de katjes muizen, mauwen ze niet.
Heb ik je al over de verkiezingen gesproken? Het is al drie weken geleden, maar we hebben hier zooveel te doen, dat het wel een eeuw geleden schijnt.Salliewerd gekozen en we hadden een fakkeloptocht met transparanten, waarop „McBRIDE, LANG ZAL ZIJ LEVEN!” geschilderd stond. En dan nog een muziekcorps dat uit 14 muzikanten bestond, waarvan er drie mondharmonica's bespeelden en elf ketelmuziek gaven.
Wij zijn nu heel gewichtige personages in No. „258”.Een groot deel vanSallie'sglorie straalt ook opJulia'sonwaardig hoofd en op het mijne: het is een heele eer met de Presidente samen te wonen!
Bonne nuit, cher ami!
Acceptez mes compliments.
Très respectueux
Je suis
Votre Judy.
12 November.Lieve beste Vadertje Langbeen.Met korfbal hebben we het gisteren van de Groentjes gewonnen. Natuurlijk vonden we het éénig, maar het zou toch nog heel wat leuker geweest zijn, wanneer het de juniores (derde jaars studenten) geweest waren. Ik zou 't er dan heusch voor over hebben gehad, heelemaal bont en blauw te zijn en een week met koude compressen in bed te moeten liggen.Sallieheeft me uitgenoodigd, in de Kerstvacantie bij haar familie te komen logeeren. Ze komt uitWorcesterinMassachusetts. Is het niet schattig van haar? Ik ben nog nooit in mijn heele leven in een echte familie geweest, behalve inLock Willow, maar deSempleszijn beiden oud en dat noem ik eigenlijk geen familie. Maar bij deMcBrideszijn er nog meer kinderen (wel twee of drie) en een moederen een vader en een grootmoeder en een Angora kat. Het is eenechtefamilie. Je koffer te pakken en op reis te gaan is veel leuker dan hier blijven. O, ik vind het toch zoo zalig om er heen te gaan!7 uur! Ik moet naar de repetitie. We studeeren een comedie in. Ik ben een prins met een fluweelen mantel en blonde krullen. Eenig leuk hè?Dàg!Je J. A.Zaterdag.Wil je niet eens weten hoe ik er uitzie? Hier heb je een kiek van ons drietjes, dieLeonora Fentongenomen heeft.Dat meisje in het wit, dat lacht, isSallie, en de lange met haar neus in de lucht isJuliaen dat kleintje met hangend haar isJudy. Ze ziet er inwerkelijkheidbeter uit, maar de zon scheen net in haar gezicht.
12 November.
Lieve beste Vadertje Langbeen.
Met korfbal hebben we het gisteren van de Groentjes gewonnen. Natuurlijk vonden we het éénig, maar het zou toch nog heel wat leuker geweest zijn, wanneer het de juniores (derde jaars studenten) geweest waren. Ik zou 't er dan heusch voor over hebben gehad, heelemaal bont en blauw te zijn en een week met koude compressen in bed te moeten liggen.
Sallieheeft me uitgenoodigd, in de Kerstvacantie bij haar familie te komen logeeren. Ze komt uitWorcesterinMassachusetts. Is het niet schattig van haar? Ik ben nog nooit in mijn heele leven in een echte familie geweest, behalve inLock Willow, maar deSempleszijn beiden oud en dat noem ik eigenlijk geen familie. Maar bij deMcBrideszijn er nog meer kinderen (wel twee of drie) en een moederen een vader en een grootmoeder en een Angora kat. Het is eenechtefamilie. Je koffer te pakken en op reis te gaan is veel leuker dan hier blijven. O, ik vind het toch zoo zalig om er heen te gaan!
7 uur! Ik moet naar de repetitie. We studeeren een comedie in. Ik ben een prins met een fluweelen mantel en blonde krullen. Eenig leuk hè?
Dàg!
Je J. A.
Zaterdag.
Wil je niet eens weten hoe ik er uitzie? Hier heb je een kiek van ons drietjes, dieLeonora Fentongenomen heeft.
Dat meisje in het wit, dat lacht, isSallie, en de lange met haar neus in de lucht isJuliaen dat kleintje met hangend haar isJudy. Ze ziet er inwerkelijkheidbeter uit, maar de zon scheen net in haar gezicht.
„Stone Gate”Worcester, Mass.31 December.Liefste Vadertje Langbeen.Ik had je eigenlijk al lang willen schrijven en je voor je chèque met Kerstmis bedanken, maar het gaat hier in huis zoo druk toe, dat ik nauwelijks een paar minuten kan vinden om een beetje met je te babbelen.Ik heb een nieuwe japon gekocht. Eigenlijk had ik hem niet bepaald noodig, maar ik wou hem zoo dolgraag hebben. Dit jaar kreeg ik mijn Kerstcadeau van mijn ouden vriend, Vadertje Langbeen. Mijn familie stuurde me niets, alleen maar een lieven brief.Mijn vacantie is gewoonweg heerlijk hier bijSallie'sfamilie. Ze wonen in een groot, ouderwetsch baksteenen huis metwit gekalkte gevel. Het ziet er net zoo uit als het huis, waarnaar ik altijd tuurde toen ik nog in hetJohn Grier Homewas, en ikverlangdeer toen altijd zoo naar om te weten hoe het er wel van binnen zou uitzien. Ik had nooit gedacht, dat ik het ooit te weten zou komen—en nu leef ik al een paar weken in zoo'n huis!Alles is hier gezellig en huiselijk en smaakvol. Ik loop soms alle kamers achter elkaar door en geniet.Het is het mooiste huis, dat je je voor je kinderen denken kunt. Er zijn heerlijke donkere hoekjes en gaatjes, waar je prachtig verstoppertje kunt spelen en er is een groote zolder om op regenachtige dagen pret te maken en heerlijke gladde trapleuningen met een knop aan het ondereind. En dan is er een groote, zonnige keuken met een aardige dikke keukenmeid, die hier al dertien jaar dient enaltijdeen stukje deeg voor de kinderen bewaart wanneer ze bakt. Hè, Vadertje, ik verlang er soms vreeselijk naar, om heel klein te zijn en dan hier op te groeien.En dan de familie! Ik had nooit gedroomd dat die zóó lief kon zijn.Sallieheeft een vader en een moeder en een grootmoeder en een schat van een zusje van drie jaar met allemaal kleine, blonde krulletjes en een broer van een jaar of 14, die altijd vergeet zijn voeten te vegen, en een groote, knappe broer, dieJimmieheet, en alJuniorop hetPrincetonCollegeis.Wij hebben altijd pret aan tafel. Iedereen lacht en praat en maakt gekheid en we hoeven gelukkig niet vóór het eten te bidden. Dat vind ik toch zoo'n verlichting, dat je hier niet voor iederen hap eten hoeft te danken. (Je vindt misschien, dat ik een godslasteraarster ben, maar jij zou dat ook worden, wanneer je, net zooals ik, zooveel gedwongen gebeden had moeten opzeggen).We hebben al zoo'n macht dingen gedaan! Ik weet heusch niet, waar ik mee zal beginnen. MijnheerMcBrideheeft een fabriek, en op Kerstmis hebben we een grooten boom voor de arbeiderskinderen versierd. Hij stond in een groote zaal van het pakhuis, dat voor dien dag heelemaal met hulst enmistletoewas versierd.Jimmie McBridewas als St. Nicolaas verkleed enSallieen ik hielpen hem om de pakjes uit te deelen.O lieve deugd, wat was dat eenig! Ik voelde me dien avond welwillend als een regent van hetJohn Grier Home. Een allerliefst klein jongetje heb ik gekust, maar ik geloof, dat ik ze geen van allen op hun hoofd heb getikt.En twee dagen na Kerstmis hebben we hier in huis een bal gehad,ter eere van mij!!Het was het eerste, echte bal, dat ik ooit heb bijgewoond—die opCollegetellen niet mee, want daar dansen we alleen onder elkaar. Ik droeg een nieuwe witte avondjapon (jouw Kerstcadeau, dank je nog hartelijk) en lange, witte handschoenen en wit satijnen schoentjes. Het eenige wat me speet, was, dat JuffrouwLippettme niet zien kon, toen ik dencotillonmetJimmiedanste. Spreek er haar alsjeblieft over, den eersten den besten keer dat je weer naar hetJohn Grier Homegaat.Als altijd,JeJudy Abbott.P.S. Zou je het heel, heel erg vinden, mijn liefste lieveling, wanneer ik geen Groote Schrijfster werd, maar alleen een heel gewoon meisje bleef?
„Stone Gate”
Worcester, Mass.
31 December.
Liefste Vadertje Langbeen.
Ik had je eigenlijk al lang willen schrijven en je voor je chèque met Kerstmis bedanken, maar het gaat hier in huis zoo druk toe, dat ik nauwelijks een paar minuten kan vinden om een beetje met je te babbelen.
Ik heb een nieuwe japon gekocht. Eigenlijk had ik hem niet bepaald noodig, maar ik wou hem zoo dolgraag hebben. Dit jaar kreeg ik mijn Kerstcadeau van mijn ouden vriend, Vadertje Langbeen. Mijn familie stuurde me niets, alleen maar een lieven brief.
Mijn vacantie is gewoonweg heerlijk hier bijSallie'sfamilie. Ze wonen in een groot, ouderwetsch baksteenen huis metwit gekalkte gevel. Het ziet er net zoo uit als het huis, waarnaar ik altijd tuurde toen ik nog in hetJohn Grier Homewas, en ikverlangdeer toen altijd zoo naar om te weten hoe het er wel van binnen zou uitzien. Ik had nooit gedacht, dat ik het ooit te weten zou komen—en nu leef ik al een paar weken in zoo'n huis!
Alles is hier gezellig en huiselijk en smaakvol. Ik loop soms alle kamers achter elkaar door en geniet.
Het is het mooiste huis, dat je je voor je kinderen denken kunt. Er zijn heerlijke donkere hoekjes en gaatjes, waar je prachtig verstoppertje kunt spelen en er is een groote zolder om op regenachtige dagen pret te maken en heerlijke gladde trapleuningen met een knop aan het ondereind. En dan is er een groote, zonnige keuken met een aardige dikke keukenmeid, die hier al dertien jaar dient enaltijdeen stukje deeg voor de kinderen bewaart wanneer ze bakt. Hè, Vadertje, ik verlang er soms vreeselijk naar, om heel klein te zijn en dan hier op te groeien.
En dan de familie! Ik had nooit gedroomd dat die zóó lief kon zijn.Sallieheeft een vader en een moeder en een grootmoeder en een schat van een zusje van drie jaar met allemaal kleine, blonde krulletjes en een broer van een jaar of 14, die altijd vergeet zijn voeten te vegen, en een groote, knappe broer, dieJimmieheet, en alJuniorop hetPrincetonCollegeis.
Wij hebben altijd pret aan tafel. Iedereen lacht en praat en maakt gekheid en we hoeven gelukkig niet vóór het eten te bidden. Dat vind ik toch zoo'n verlichting, dat je hier niet voor iederen hap eten hoeft te danken. (Je vindt misschien, dat ik een godslasteraarster ben, maar jij zou dat ook worden, wanneer je, net zooals ik, zooveel gedwongen gebeden had moeten opzeggen).
We hebben al zoo'n macht dingen gedaan! Ik weet heusch niet, waar ik mee zal beginnen. MijnheerMcBrideheeft een fabriek, en op Kerstmis hebben we een grooten boom voor de arbeiderskinderen versierd. Hij stond in een groote zaal van het pakhuis, dat voor dien dag heelemaal met hulst enmistletoewas versierd.Jimmie McBridewas als St. Nicolaas verkleed enSallieen ik hielpen hem om de pakjes uit te deelen.
O lieve deugd, wat was dat eenig! Ik voelde me dien avond welwillend als een regent van hetJohn Grier Home. Een allerliefst klein jongetje heb ik gekust, maar ik geloof, dat ik ze geen van allen op hun hoofd heb getikt.
En twee dagen na Kerstmis hebben we hier in huis een bal gehad,ter eere van mij!!
Het was het eerste, echte bal, dat ik ooit heb bijgewoond—die opCollegetellen niet mee, want daar dansen we alleen onder elkaar. Ik droeg een nieuwe witte avondjapon (jouw Kerstcadeau, dank je nog hartelijk) en lange, witte handschoenen en wit satijnen schoentjes. Het eenige wat me speet, was, dat JuffrouwLippettme niet zien kon, toen ik dencotillonmetJimmiedanste. Spreek er haar alsjeblieft over, den eersten den besten keer dat je weer naar hetJohn Grier Homegaat.
Als altijd,
JeJudy Abbott.
P.S. Zou je het heel, heel erg vinden, mijn liefste lieveling, wanneer ik geen Groote Schrijfster werd, maar alleen een heel gewoon meisje bleef?
6.30 Zaterdag.Liefste Vadertje.We waren eigenlijk vandaag van plan naar de stad te gaan, maar we hadden geen rekening met het weer gehouden: het stortregent nu. Ik houd van den winter wanneer hij ook werkelijk winter is met sneeuw en ijs, maar niet wanneer het regent.Julia'smodel-oom kwam haar vanmiddag opzoeken. Hij bracht vijf pond bonbons mee!! Je ziet, er is ook wel eens een voordeeltje aan verbonden, om metJuliasamen te wonen. Ons gebabbel scheen hem te amuseeren en hij besloot een lateren trein te nemen en eerst met ons samen thee te drinken. Het was vreeselijk lastig voorons om daartoe verlof te krijgen. Het is al heel moeilijk om een vader of grootvader bij ons te mogen hebben en een oom—nu, dat is weer een graadje erger. Broers en neven zijn heelemaal contrabande!Juliamoest voor een notaris den eed afleggen, dat hij werkelijk haar oom was en toen heeft een klerk daarvan dadelijk een certificaat opgemaakt. (Weet ik niet een heeleboel van rechtsgeleerdheid af?) En dan betwijfel ik nog hard, of we OomJerviewel bij ons hadden mogen houden, als die lieve menschen gezien hadden, hoe jong en knap hij er uitziet.Lieve deugd, wat regent het! Als we vanavond naar de kapel willen, zullen we er heen moeten zwemmen!Dag lieveling,JeJudy.
6.30 Zaterdag.
Liefste Vadertje.
We waren eigenlijk vandaag van plan naar de stad te gaan, maar we hadden geen rekening met het weer gehouden: het stortregent nu. Ik houd van den winter wanneer hij ook werkelijk winter is met sneeuw en ijs, maar niet wanneer het regent.Julia'smodel-oom kwam haar vanmiddag opzoeken. Hij bracht vijf pond bonbons mee!! Je ziet, er is ook wel eens een voordeeltje aan verbonden, om metJuliasamen te wonen. Ons gebabbel scheen hem te amuseeren en hij besloot een lateren trein te nemen en eerst met ons samen thee te drinken. Het was vreeselijk lastig voorons om daartoe verlof te krijgen. Het is al heel moeilijk om een vader of grootvader bij ons te mogen hebben en een oom—nu, dat is weer een graadje erger. Broers en neven zijn heelemaal contrabande!Juliamoest voor een notaris den eed afleggen, dat hij werkelijk haar oom was en toen heeft een klerk daarvan dadelijk een certificaat opgemaakt. (Weet ik niet een heeleboel van rechtsgeleerdheid af?) En dan betwijfel ik nog hard, of we OomJerviewel bij ons hadden mogen houden, als die lieve menschen gezien hadden, hoe jong en knap hij er uitziet.
Lieve deugd, wat regent het! Als we vanavond naar de kapel willen, zullen we er heen moeten zwemmen!
Dag lieveling,
JeJudy.
20 Januari.Mijn lieve oude Vadertje Langbeen.Heb je nooit over een allerdoddigste kleine baby hooren spreken, die door slechte menschen uit zijn wiegje werd geroofd?Ik zou zoo graag het arme kind geweest zijn. Wanneer we in boeken leefden, zou dat hetdénouementgeweest zijn.Het is heusch heel vreemd wanneer je zelf niet eens weet, wat je eigenlijk bent—echt opwindend en romantisch! Daar zijn zoo veel mogelijkheden. Misschien ben ik wel geen Amerikaansche—een heeleboel zijn het niet. Ik kan wel van de oude Romeinen afstammen of van de Vikingers of het kind zijn van een Russischen banneling en dus eigenlijk in Siberië thuis hooren. Of misschien ben ik wel een Zigeunermeisje—ja, dat is, geloof ik, eigenlijk nog het meest waarschijnlijk. Ik heb een zwerversnatuur, hoewel ik nog niet veel kans heb gehad om die te ontwikkelen.Ken je de schandvlek in mijn leven? Weet je, dat ik eens stilletjes ben weggeloopen omdat ik gestraft was voor het snoepen van koekjes? Het staat in het groote boek beschreven en elke regent kan het lezen. Maar nu in ernst.—Wat kun je anders verwachten van zoo'n kind? Wanneer jij een hongerig kind van 9 jaar in de provisiekamer messen laat slijpen met een schaal koekjes vlak naast haar en je gaat weg en laat haar alleen. En je komt dan plotseling weer binnenstormen, zou jij dan ook niet verwachten, dat ze een paar kruimeltjes aan haar mond heeft? En wanneer je haar dan door elkaar rammelt en om haar ooren slaat en haar commandeert van tafel op te staan, wanneer de pudding binnengebracht wordt en je vertelt dan aan alle kinderen, dat dat gebeurt omdat zij een dievegge is—zou jij het dan ook niet heel begrijpelijk vinden, dat ze stilletjes weg loopt? Ik heb alleen maar vier mijlen geloopen. Toen hebben ze me achterhaald en weer teruggebracht. En een week lang werd ik toen elken dag aan een paal in den tuin vastgebonden, terwijl de anderen mochten spelen.O, lieve deugd, daar heb je de bel van de kapel al! En na den dienst moet ik naar een bestuursvergadering. Het spijt me heusch, want ik was net van plan je vanavond een echt gezelligen brief te schrijven.Auf Wiedersehen,Cheroude vriend,Pax tibi!P.S. Iets weet ik toch heel beslist:ik kom niet uit China!
20 Januari.
Mijn lieve oude Vadertje Langbeen.
Heb je nooit over een allerdoddigste kleine baby hooren spreken, die door slechte menschen uit zijn wiegje werd geroofd?
Ik zou zoo graag het arme kind geweest zijn. Wanneer we in boeken leefden, zou dat hetdénouementgeweest zijn.
Het is heusch heel vreemd wanneer je zelf niet eens weet, wat je eigenlijk bent—echt opwindend en romantisch! Daar zijn zoo veel mogelijkheden. Misschien ben ik wel geen Amerikaansche—een heeleboel zijn het niet. Ik kan wel van de oude Romeinen afstammen of van de Vikingers of het kind zijn van een Russischen banneling en dus eigenlijk in Siberië thuis hooren. Of misschien ben ik wel een Zigeunermeisje—ja, dat is, geloof ik, eigenlijk nog het meest waarschijnlijk. Ik heb een zwerversnatuur, hoewel ik nog niet veel kans heb gehad om die te ontwikkelen.
Ken je de schandvlek in mijn leven? Weet je, dat ik eens stilletjes ben weggeloopen omdat ik gestraft was voor het snoepen van koekjes? Het staat in het groote boek beschreven en elke regent kan het lezen. Maar nu in ernst.—Wat kun je anders verwachten van zoo'n kind? Wanneer jij een hongerig kind van 9 jaar in de provisiekamer messen laat slijpen met een schaal koekjes vlak naast haar en je gaat weg en laat haar alleen. En je komt dan plotseling weer binnenstormen, zou jij dan ook niet verwachten, dat ze een paar kruimeltjes aan haar mond heeft? En wanneer je haar dan door elkaar rammelt en om haar ooren slaat en haar commandeert van tafel op te staan, wanneer de pudding binnengebracht wordt en je vertelt dan aan alle kinderen, dat dat gebeurt omdat zij een dievegge is—zou jij het dan ook niet heel begrijpelijk vinden, dat ze stilletjes weg loopt? Ik heb alleen maar vier mijlen geloopen. Toen hebben ze me achterhaald en weer teruggebracht. En een week lang werd ik toen elken dag aan een paal in den tuin vastgebonden, terwijl de anderen mochten spelen.
O, lieve deugd, daar heb je de bel van de kapel al! En na den dienst moet ik naar een bestuursvergadering. Het spijt me heusch, want ik was net van plan je vanavond een echt gezelligen brief te schrijven.
Auf Wiedersehen,
Cheroude vriend,
Pax tibi!
P.S. Iets weet ik toch heel beslist:ik kom niet uit China!
4 Februari.Lieve Vadertje Langbeen.We moeten er vroeg bij zijn om een badkuip te krijgen.We moeten er vroeg bij zijn om een badkuip te krijgen.Jimmie McBrideheeft me eenPrincetonbanier gestuurd, zoo groot als de heele lengte van de kamer. Ik vind het verbazend aardig van hem dat hij aan me dacht, maar wat moet ik er in 's hemelsnaam mee doen?SallieenJuliawillen niet dat ik hem ophang. Onze kamer is dit jaar geheel in het rood gehouden en je begrijpt, hoe hetoranjemet zwart van die vlag er mee zou vloeken. Maar het is zulk heerlijk, dik warm goed, dat ik het zonde vind, het zoo maar te laten liggen. Wat dunkt je, zou ik het niet als badmantel kunnen gebruiken. Mijn oude kromp in de wasch.Ik heb in den laatsten tijd heelemaal vergeten je over ons werk te schrijven. Je zou het werkelijk niet uit mijn brieven opmaken, maar toch is haast mijn heele tijd daarmee in beslag genomen.„Een werkelijk ernstige studente moet met de grootste nauwkeurigheid haar studies beoefenen”, zegt de Prof. in de scheikunde.„Zorgt ervoor, dat ge niet in kleine onderdeelen opgaat”, zegt de Prof. in de geschiedenis. „Houdt u op een afstand, zoodat ge het geheel kunt overzien”.Nu zie je eens hoe aardig we moeten scharrelen, willen we ze allebei tevreden stellen. Ik houd meer van de methode van den laatsten geleerde. Wanneer ik zeg, dat Willem de Veroveraar in 1492 naar Engeland overstak en Columbus in 1100 of 1066, of weet ik wanneer, Amerikaontdekte, dan is dat natuurlijk een kleinigheid, die de Prof. negeert. Het geeft je zoo'n gevoel van zekerheid en rust dat ik bij de scheikunde geheel mis.Daar gaat de zes-uur-bel! Ik moet naar het laboratorium om nog een scheikundig mengsel van zuren en zouten na te zien. Ik heb laatst met Waterstof een groot gat in mijn schort gebrand. Als de theorie opging, had ik het met een sterke oplossing vanAmmoniakkunnen neutraliseeren, niet waar?De volgende week hebben we weer examens, maar je gelooft toch niet, dat ik daar bang voor ben?Veel liefs vanJeJudy.
4 Februari.
Lieve Vadertje Langbeen.
We moeten er vroeg bij zijn om een badkuip te krijgen.We moeten er vroeg bij zijn om een badkuip te krijgen.
We moeten er vroeg bij zijn om een badkuip te krijgen.
Jimmie McBrideheeft me eenPrincetonbanier gestuurd, zoo groot als de heele lengte van de kamer. Ik vind het verbazend aardig van hem dat hij aan me dacht, maar wat moet ik er in 's hemelsnaam mee doen?SallieenJuliawillen niet dat ik hem ophang. Onze kamer is dit jaar geheel in het rood gehouden en je begrijpt, hoe hetoranjemet zwart van die vlag er mee zou vloeken. Maar het is zulk heerlijk, dik warm goed, dat ik het zonde vind, het zoo maar te laten liggen. Wat dunkt je, zou ik het niet als badmantel kunnen gebruiken. Mijn oude kromp in de wasch.
Ik heb in den laatsten tijd heelemaal vergeten je over ons werk te schrijven. Je zou het werkelijk niet uit mijn brieven opmaken, maar toch is haast mijn heele tijd daarmee in beslag genomen.
„Een werkelijk ernstige studente moet met de grootste nauwkeurigheid haar studies beoefenen”, zegt de Prof. in de scheikunde.
„Zorgt ervoor, dat ge niet in kleine onderdeelen opgaat”, zegt de Prof. in de geschiedenis. „Houdt u op een afstand, zoodat ge het geheel kunt overzien”.
Nu zie je eens hoe aardig we moeten scharrelen, willen we ze allebei tevreden stellen. Ik houd meer van de methode van den laatsten geleerde. Wanneer ik zeg, dat Willem de Veroveraar in 1492 naar Engeland overstak en Columbus in 1100 of 1066, of weet ik wanneer, Amerikaontdekte, dan is dat natuurlijk een kleinigheid, die de Prof. negeert. Het geeft je zoo'n gevoel van zekerheid en rust dat ik bij de scheikunde geheel mis.
Daar gaat de zes-uur-bel! Ik moet naar het laboratorium om nog een scheikundig mengsel van zuren en zouten na te zien. Ik heb laatst met Waterstof een groot gat in mijn schort gebrand. Als de theorie opging, had ik het met een sterke oplossing vanAmmoniakkunnen neutraliseeren, niet waar?
De volgende week hebben we weer examens, maar je gelooft toch niet, dat ik daar bang voor ben?
Veel liefs van
JeJudy.
5 Maart.Lieve Vadertje Langbeen.De Maartstorm loeit en de heele hemel is met zware wolken bedekt. De kraaien in de denneboomen maken een helschlawaai. Het is een opwindend lokkend geluid. Ik zou mijn boeken wel willen dichtslaan en over de heuvels rennen, voortgejaagd door den wind.Wij hebben verleden Zaterdag een snippenjacht gehouden over vijf mijlen land. De foks (voorgesteld door drie meisjes en een schepel confetti) kwam een half uur voor de 27 jagers aan. Ik was een van de 27; 8 konden er onderweg nietverder en met ons negentienen kwamen we op het eindpunt aan. Onze weg leidde over een heuvel, door een korenveld en over een drassig land, waar we heel voorzichtig van het eene droge plekje op het andere moesten springen. Natuurlijk is meer dan de helft er tot de enkels ingezakt. Wij verloren het confetti-spoor en hadden wel 25 minuten noodig om weer uit dat moeras te komen. Dan leidde het spoor weer over een heuvel, door struikgewas, en zelfs lag het bij het raam van een schuur. De deur van de schuur was gesloten, het raam was vrij hoog van den grond en nogal smal. Het was eigenlijk al te moeilijk, vind je ook niet?Maar we zijn ook niet naar binnen geklommen! We hebben heel voorzichtig langs de schuur rondgespeurd en toen het spoor weer gevonden. Ze hadden haast alle confetti daar uitgestrooid. De foks dacht, dat hij ons leelijk voor den gek kon houden, maar we zijn verder door blijven zoeken en hebben twee mijlen over glooiend weiland moeten rennen. Het spoor was vreeselijk moeilijk te volgen, want de confettivoorraad bleek wel haast uitgeput. Volgens de regels van het spel moet je met een tusschenruimte van hoogstens 2 meter strooien, maar dit waren de langste twee meters, die ik ooit heb gezien. Eindelijk, na twee uur aanhoudend zoeken, vonden wij onzen foks in de keuken vanCrystal Spring. (Dat is een boerderij, waar de meisjes in bobsleden en hooiwagens heengaan, om kuikens en wafels te eten). We vonden de drie hondjes vreedzaam bezig met melk en beschuit met honing te verorberen. Ze hadden nooit gedacht dat we ze nog zouden vinden. Ze hadden bepaald gehoopt,datwe daar in het raam van de schuur waren blijven steken.Alle twee partijen beweerden, dat zij het hadden gewonnen. Ik vind, dat wij het gewonnen hebben, want we hadden ze toch maar gevonden voordat ze weer op den terugweg naarCollegewaren. In elk geval waren wij alle 19 uitgehongerd en we vielen als wolven op den voorraad aan en moesten al maar meer honing hebben. Erwas niet genoeg voor ons allemaal, maar JuffrouwCrystal Spring(zoo noemen wij haar, eigenlijk heet zeJohnson) bracht een groote pot aardbeienjam en een kan appelstroop en drie bruine brooden.Wij stapten pas om half zeven op (we kwamen een half uur te laat voor het avondeten), en we liepen zoo maar naar binnen, zonder ons eerst te verkleeden, we hadden zoo'n honger! We zijn dien avond geen van allen meer naar de kapel gegaan, maar als je onze schoenen gezien had, had je begrepen dat dat ook niet meer kòn.Ik heb je nog niets van de examens verteld. Ik ben door alles gemakkelijk heengerold. Ik weet nu hoe je dat moet aanleggen. Ik geloof ook niet, dat ik ooit weer zal zakken. Ik kan niet meercum laudepromoveeren door dat gemeene herexamen voor Latijn en Fransch, maar het komt er niets op aan. Er zonder zullen we ook nog wel gelukkig worden!Heb jeHamletal eens gelezen? Als je het nog niet gedaan hebt, moet je het beslist doen. Het isschitterendin één woord. Ik heb al mijn heele leven overShakespearehooren spreken, maar ik had toch geen flauw benul dat het zoo mooi zou zijn. Ik dacht altijd, dat de menschen het elkaar maar naspraken.Ik heb een heerlijk tijdverdrijf, dat ik al bedacht heb, toen ik mijn eerste boek las. Elke nacht droom ik, dat ik de persoon ben (natuurlijk de hoofdpersoon) van het boek dat ik juist lees.Nu ben ikOpheliaen een heel gevoeligeOpheliaook. Ik leidHamletaf en vertroetel hem en knor op hem en zorg dat hij zijn mantel omslaat wanneer hij het koud heeft. Ik heb hem al heelemaal van zijn melancholie genezen. De Koning en de Koningin zijn alle twee dood—door een ongeluk op zee. Er is dus geen begrafenis bij noodig. Nu kunnenHamleten ik zonder eenige dwarsboomerij in Denemarken regeeren. O, ons koninkrijk bloeit! Hij zorgt voor de regeeringszaken en ik voor de liefdadigheidsinstellingen. Ik heb zoo juist een Model-Vondelingeninrichting gesticht (het heeft niets van hetJohn Grier Home!) Als jij of een van de andere regenten hetmisschienwillen bezichtigen, zal ik je met alle plezier persoonlijk rondleiden. Het zal leerrijk zijn!Ik verblijf, Mijnheer,Uwe U welwillend gezindeOphelia,Koningin van Denemarken.
5 Maart.
Lieve Vadertje Langbeen.
De Maartstorm loeit en de heele hemel is met zware wolken bedekt. De kraaien in de denneboomen maken een helschlawaai. Het is een opwindend lokkend geluid. Ik zou mijn boeken wel willen dichtslaan en over de heuvels rennen, voortgejaagd door den wind.
Wij hebben verleden Zaterdag een snippenjacht gehouden over vijf mijlen land. De foks (voorgesteld door drie meisjes en een schepel confetti) kwam een half uur voor de 27 jagers aan. Ik was een van de 27; 8 konden er onderweg nietverder en met ons negentienen kwamen we op het eindpunt aan. Onze weg leidde over een heuvel, door een korenveld en over een drassig land, waar we heel voorzichtig van het eene droge plekje op het andere moesten springen. Natuurlijk is meer dan de helft er tot de enkels ingezakt. Wij verloren het confetti-spoor en hadden wel 25 minuten noodig om weer uit dat moeras te komen. Dan leidde het spoor weer over een heuvel, door struikgewas, en zelfs lag het bij het raam van een schuur. De deur van de schuur was gesloten, het raam was vrij hoog van den grond en nogal smal. Het was eigenlijk al te moeilijk, vind je ook niet?
Maar we zijn ook niet naar binnen geklommen! We hebben heel voorzichtig langs de schuur rondgespeurd en toen het spoor weer gevonden. Ze hadden haast alle confetti daar uitgestrooid. De foks dacht, dat hij ons leelijk voor den gek kon houden, maar we zijn verder door blijven zoeken en hebben twee mijlen over glooiend weiland moeten rennen. Het spoor was vreeselijk moeilijk te volgen, want de confettivoorraad bleek wel haast uitgeput. Volgens de regels van het spel moet je met een tusschenruimte van hoogstens 2 meter strooien, maar dit waren de langste twee meters, die ik ooit heb gezien. Eindelijk, na twee uur aanhoudend zoeken, vonden wij onzen foks in de keuken vanCrystal Spring. (Dat is een boerderij, waar de meisjes in bobsleden en hooiwagens heengaan, om kuikens en wafels te eten). We vonden de drie hondjes vreedzaam bezig met melk en beschuit met honing te verorberen. Ze hadden nooit gedacht dat we ze nog zouden vinden. Ze hadden bepaald gehoopt,datwe daar in het raam van de schuur waren blijven steken.
Alle twee partijen beweerden, dat zij het hadden gewonnen. Ik vind, dat wij het gewonnen hebben, want we hadden ze toch maar gevonden voordat ze weer op den terugweg naarCollegewaren. In elk geval waren wij alle 19 uitgehongerd en we vielen als wolven op den voorraad aan en moesten al maar meer honing hebben. Erwas niet genoeg voor ons allemaal, maar JuffrouwCrystal Spring(zoo noemen wij haar, eigenlijk heet zeJohnson) bracht een groote pot aardbeienjam en een kan appelstroop en drie bruine brooden.
Wij stapten pas om half zeven op (we kwamen een half uur te laat voor het avondeten), en we liepen zoo maar naar binnen, zonder ons eerst te verkleeden, we hadden zoo'n honger! We zijn dien avond geen van allen meer naar de kapel gegaan, maar als je onze schoenen gezien had, had je begrepen dat dat ook niet meer kòn.
Ik heb je nog niets van de examens verteld. Ik ben door alles gemakkelijk heengerold. Ik weet nu hoe je dat moet aanleggen. Ik geloof ook niet, dat ik ooit weer zal zakken. Ik kan niet meercum laudepromoveeren door dat gemeene herexamen voor Latijn en Fransch, maar het komt er niets op aan. Er zonder zullen we ook nog wel gelukkig worden!
Heb jeHamletal eens gelezen? Als je het nog niet gedaan hebt, moet je het beslist doen. Het isschitterendin één woord. Ik heb al mijn heele leven overShakespearehooren spreken, maar ik had toch geen flauw benul dat het zoo mooi zou zijn. Ik dacht altijd, dat de menschen het elkaar maar naspraken.
Ik heb een heerlijk tijdverdrijf, dat ik al bedacht heb, toen ik mijn eerste boek las. Elke nacht droom ik, dat ik de persoon ben (natuurlijk de hoofdpersoon) van het boek dat ik juist lees.
Nu ben ikOpheliaen een heel gevoeligeOpheliaook. Ik leidHamletaf en vertroetel hem en knor op hem en zorg dat hij zijn mantel omslaat wanneer hij het koud heeft. Ik heb hem al heelemaal van zijn melancholie genezen. De Koning en de Koningin zijn alle twee dood—door een ongeluk op zee. Er is dus geen begrafenis bij noodig. Nu kunnenHamleten ik zonder eenige dwarsboomerij in Denemarken regeeren. O, ons koninkrijk bloeit! Hij zorgt voor de regeeringszaken en ik voor de liefdadigheidsinstellingen. Ik heb zoo juist een Model-Vondelingeninrichting gesticht (het heeft niets van hetJohn Grier Home!) Als jij of een van de andere regenten hetmisschienwillen bezichtigen, zal ik je met alle plezier persoonlijk rondleiden. Het zal leerrijk zijn!
Ik verblijf, Mijnheer,Uwe U welwillend gezindeOphelia,Koningin van Denemarken.
Ik verblijf, Mijnheer,Uwe U welwillend gezindeOphelia,Koningin van Denemarken.
24 Maart (misschien is het wel de 25ste).Lieve Vadertje Langbeen.Ik geloof niet, dat ik ooit in den hemel zal komen. Ik geniet hier op aarde zóó, dat ik het niet fair zou vinden, als ik hiernamaals nog eens aan de beurt kwam. Luister eens, wat er gebeurd is!Jerusha Abbottheeft den eersten prijs ($ 25!) gewonnen voor de schets die „De Maandelijksche” elk jaar uitlooft. En ze is een tweede jaars! De mededingsters zijn haast allen derde jaars. Toen ik mijn naam las, kon ik het haast niet gelooven. Misschien wordt ik dus toch nog een schrijfster! Ik wou dat JuffrouwLippettme niet zoo'n vervelende naam had gegeven; is me dat nu een naam voor een Schrijfster?Ik ben ook al gekozen om in het tooneelstuk in de open lucht „Elck wat Wils”, dat we dit jaar zullen opvoeren, mee te spelen. Ik zal Celia zijn, het nichtje van Rosalinde.En,last not least:Julia, Sallieen ik gaan komenden Vrijdag naarNew-Yorkom onze inkoopen voor het voorjaar te doen en we blijven er den heelen nacht over en gaan den volgenden dag met „JongeheerJervie” naar den schouwburg. Hij heeft ons uitgenoodigd.Juliagaat bij haar ouders logeeren, maarSallieen ik gaan dien nacht naar hetMaria Washington Hotel. Heb je ooit van zoo iets heerlijks gehoord! Ik ben nog nooit in een hotel geweest en ook nogniet in een theater. Alleen eens, toen de Katholieke kerk een feest gaf en alle vondelingen vrijkaarten kregen, maar dat was geen echt tooneelstuk en telt dus eigenlijk niet mee.En wat denk je wel, dat er gegeven wordt?Hamlet!Stel je voor hoe zalig! We hebben het juist vier weken geleden behandeld en ik ken heele stukken uit mijn hoofd.Ik ben nu zoo opgewonden door al die heerlijke vooruitzichten, dat ik haast niet kan slapen.Nacht Lieveling!Het leven is toch heerlijk!Veel groeten vanJeJudy.P.S. Ik keek net op de kalender. Het is de 28ste.Nog eens P.S. Ik zag vandaag een tramconducteur met één blauw en één bruin oog. Zou dat geen prachtig kenteeken zijn voor een schurk in een detective roman?
24 Maart (misschien is het wel de 25ste).
Lieve Vadertje Langbeen.
Ik geloof niet, dat ik ooit in den hemel zal komen. Ik geniet hier op aarde zóó, dat ik het niet fair zou vinden, als ik hiernamaals nog eens aan de beurt kwam. Luister eens, wat er gebeurd is!
Jerusha Abbottheeft den eersten prijs ($ 25!) gewonnen voor de schets die „De Maandelijksche” elk jaar uitlooft. En ze is een tweede jaars! De mededingsters zijn haast allen derde jaars. Toen ik mijn naam las, kon ik het haast niet gelooven. Misschien wordt ik dus toch nog een schrijfster! Ik wou dat JuffrouwLippettme niet zoo'n vervelende naam had gegeven; is me dat nu een naam voor een Schrijfster?
Ik ben ook al gekozen om in het tooneelstuk in de open lucht „Elck wat Wils”, dat we dit jaar zullen opvoeren, mee te spelen. Ik zal Celia zijn, het nichtje van Rosalinde.
En,last not least:Julia, Sallieen ik gaan komenden Vrijdag naarNew-Yorkom onze inkoopen voor het voorjaar te doen en we blijven er den heelen nacht over en gaan den volgenden dag met „JongeheerJervie” naar den schouwburg. Hij heeft ons uitgenoodigd.Juliagaat bij haar ouders logeeren, maarSallieen ik gaan dien nacht naar hetMaria Washington Hotel. Heb je ooit van zoo iets heerlijks gehoord! Ik ben nog nooit in een hotel geweest en ook nogniet in een theater. Alleen eens, toen de Katholieke kerk een feest gaf en alle vondelingen vrijkaarten kregen, maar dat was geen echt tooneelstuk en telt dus eigenlijk niet mee.
En wat denk je wel, dat er gegeven wordt?Hamlet!Stel je voor hoe zalig! We hebben het juist vier weken geleden behandeld en ik ken heele stukken uit mijn hoofd.
Ik ben nu zoo opgewonden door al die heerlijke vooruitzichten, dat ik haast niet kan slapen.
Nacht Lieveling!
Het leven is toch heerlijk!
Veel groeten van
JeJudy.
P.S. Ik keek net op de kalender. Het is de 28ste.
Nog eens P.S. Ik zag vandaag een tramconducteur met één blauw en één bruin oog. Zou dat geen prachtig kenteeken zijn voor een schurk in een detective roman?
7 April.Liefste Vadertje Langbeen.Lieve deugd, wat isNew-Yorkgroot!Worcesteris er niets bij. Woon jij heusch in al dat geroezemoes? Ik geloof, dat ik in geen maanden van al die verwarring door die twee enkele dagen zal bekomen. Ik kan je ook nu nog niet geregeld over al die wonderlijke dingen schrijven, die ik daar gezien heb. Het is ook niet noodig, want je woont er immers zelf en je kent zeker alles.Vind je het ook op straat en in de winkels zoo leuk? En wat zijn de menschen er aardig! Ik heb nog nooit zulke mooie dingen gezien als daar in de winkelkasten zijn uitgestald. Ik ga nu heusch begrijpen, dat sommige menschen zulke schatten voor hun kleeding over hebben.Sallie, Juliaen ik gingen Zaterdagmorgen winkelen.Julialiep het prachtigste gebouw binnen, dat ik ooit zag. De muren waren wit met goud, blauwe kleeden lagen op den grond en er waren blauw zijden gordijnen en vergulde stoeltjes. Een mooie, blonde dame in een prachtige zijden sleepjapon verwelkomde ons met een vriendelijk lachje. Ik dacht dat we hier een bezoek gingen brengen en wilde al juist mijn hand gaan uitsteken, toen het bleek, dat we alleen maar hoeden gingen uitzoeken. Tenminste, dat deedJulia. Ze nam tegenover een spiegel plaats en paste toen wel een stuk of twaalf hoedjes, het eene al mooier en eleganter dan het andere, en toen kocht ze de twee allermooiste.Ik geloof, dat ik niets zaligers zou vinden dan me ook zoo tegenover een spiegel bewonderen en alle hoeden te koopen, die ik mooi vond, zonder eerst naar den prijs te vragen. Daar is geen twijfel aan of het eenvoudige vondelingetje uit hetJohn Grier Homezou inNew-Yorkwel gauw veranderen!En toen we alle boodschappen gedaan hadden, ontmoetten we JongeheerJerviebijSherry. Je bent daar zeker wel eens geweest. Denk dan eens aan de eetzaal in hetJohn Grier Homemet zijn met zeil bedekte wit houten tafels en grof aardewerk, dat jeonmogelijkzou kunnen breken en tinnen vorken en messen met zwart houten handgrepen. Dan zul je begrijpen hoe ik me daar inSherryte moede voelde.Ik at mijn visch met de verkeerde vork, maar de kellner gaf me heel vriendelijk een andere, dus heeft niemand het gemerkt.En na de lunch zijn wij naar het theater gegaan. Het was duizelingwekkend, tooverachtig, onbeschrijfelijk—ik droom er nog elken nacht van.IsShakespeareniet heerlijk?Hamletkomt zooveel beter op het tooneel uit, dan wanneer wij het in de klas behandelen. Te voren vond ik het al heel mooi, maar nu—laat ik daar niet over beginnen!Als je het goed vindt, word ik, geloof ik, liever tooneelspeelster dan schrijfster. Heb je er bezwaar tegen dat iknu maar vanCollegeaf ga en me op een tooneelschool laat inschrijven? Later zal ik dan je ook telkens, wanneer ik optreed, een vrijkaart voor een loge geven en je van voor het voetlicht toelachen. Maar draag dan alsjeblieft een roode roos in je knoopsgat, want anders zou ik zeker een verkeerden man toelachen en dat zou toch erg vervelend voor me kunnen worden.Zaterdagnacht keerden we terug. We aten in den trein aan kleine tafeltjes met schemerlampjes met roode kapjes en werden door negers bediend. Ik had er nog nooit van gehoord, dat je in den trein kon eten en ik was zoo dom, het er uit te flappen ook.„Waar ben jij in 's hemelsnaam toch opgegroeid?” vroegJulia.„In een dorp”, antwoordde ik schuchter.„Maar heb je dan nooit gereisd?” zette ze het onderzoek voort.„Neen, niet totdat ik naarCollegemoest en dat was maar een 150 mijlen en we hebben toen niet gegeten”.Ze gaat nu bepaald veel belang in me stellen, omdat ik zulke gekke dingen zeg. Ik probeer ze telkens te onderdrukken, maar wanneer ik verbaasd over iets ben, denk ik daar niet aan. En ik ben haast altijd verbaasd. Ja, mijn oude, beste vriend, je kunt heel vreemde gewaarwordingen hebben, wanneer je 18 jaar lang in hetJohn Grier Homebent opgesloten geweest en dan opeens midden in dewereldwordt geplaatst.Maar nu voel ik me daar al meer op mijn gemak en ik maak ook niet meer zulke vreeselijke blunders als in het begin. En ik voel me ook niet meer vreemd tegenover de andere meisjes. Vroeger bloosde ik geregeld, wanneer de menschen naar me keken. Ik dacht dat ze dan, door mijn nieuwe kleeren heen, het geruiteJohn Grier Homejurkje zouden ontdekken. Maar nu laat ik me zelfs door geen honderd geruite jurkjes van streek maken.Ik vergat je nog over onze bloemen te spreken. JongeheerJerviegaf ons alle drie een groote bos viooltjes met lelietjes van dalen. Lief van hem, hè? Vroeger voelde ik niets voormannen, omdat ik alleen maar de regenten kende—maar nu ga ik er anders over denken.Elf bladzijden! Is me dat een brief! Kom, mijn oud, best Vadertje Langbeen, ik schei er mee uit!Veel liefs vanJudy.
7 April.
Liefste Vadertje Langbeen.
Lieve deugd, wat isNew-Yorkgroot!Worcesteris er niets bij. Woon jij heusch in al dat geroezemoes? Ik geloof, dat ik in geen maanden van al die verwarring door die twee enkele dagen zal bekomen. Ik kan je ook nu nog niet geregeld over al die wonderlijke dingen schrijven, die ik daar gezien heb. Het is ook niet noodig, want je woont er immers zelf en je kent zeker alles.
Vind je het ook op straat en in de winkels zoo leuk? En wat zijn de menschen er aardig! Ik heb nog nooit zulke mooie dingen gezien als daar in de winkelkasten zijn uitgestald. Ik ga nu heusch begrijpen, dat sommige menschen zulke schatten voor hun kleeding over hebben.
Sallie, Juliaen ik gingen Zaterdagmorgen winkelen.Julialiep het prachtigste gebouw binnen, dat ik ooit zag. De muren waren wit met goud, blauwe kleeden lagen op den grond en er waren blauw zijden gordijnen en vergulde stoeltjes. Een mooie, blonde dame in een prachtige zijden sleepjapon verwelkomde ons met een vriendelijk lachje. Ik dacht dat we hier een bezoek gingen brengen en wilde al juist mijn hand gaan uitsteken, toen het bleek, dat we alleen maar hoeden gingen uitzoeken. Tenminste, dat deedJulia. Ze nam tegenover een spiegel plaats en paste toen wel een stuk of twaalf hoedjes, het eene al mooier en eleganter dan het andere, en toen kocht ze de twee allermooiste.
Ik geloof, dat ik niets zaligers zou vinden dan me ook zoo tegenover een spiegel bewonderen en alle hoeden te koopen, die ik mooi vond, zonder eerst naar den prijs te vragen. Daar is geen twijfel aan of het eenvoudige vondelingetje uit hetJohn Grier Homezou inNew-Yorkwel gauw veranderen!
En toen we alle boodschappen gedaan hadden, ontmoetten we JongeheerJerviebijSherry. Je bent daar zeker wel eens geweest. Denk dan eens aan de eetzaal in hetJohn Grier Homemet zijn met zeil bedekte wit houten tafels en grof aardewerk, dat jeonmogelijkzou kunnen breken en tinnen vorken en messen met zwart houten handgrepen. Dan zul je begrijpen hoe ik me daar inSherryte moede voelde.
Ik at mijn visch met de verkeerde vork, maar de kellner gaf me heel vriendelijk een andere, dus heeft niemand het gemerkt.
En na de lunch zijn wij naar het theater gegaan. Het was duizelingwekkend, tooverachtig, onbeschrijfelijk—ik droom er nog elken nacht van.
IsShakespeareniet heerlijk?
Hamletkomt zooveel beter op het tooneel uit, dan wanneer wij het in de klas behandelen. Te voren vond ik het al heel mooi, maar nu—laat ik daar niet over beginnen!
Als je het goed vindt, word ik, geloof ik, liever tooneelspeelster dan schrijfster. Heb je er bezwaar tegen dat iknu maar vanCollegeaf ga en me op een tooneelschool laat inschrijven? Later zal ik dan je ook telkens, wanneer ik optreed, een vrijkaart voor een loge geven en je van voor het voetlicht toelachen. Maar draag dan alsjeblieft een roode roos in je knoopsgat, want anders zou ik zeker een verkeerden man toelachen en dat zou toch erg vervelend voor me kunnen worden.
Zaterdagnacht keerden we terug. We aten in den trein aan kleine tafeltjes met schemerlampjes met roode kapjes en werden door negers bediend. Ik had er nog nooit van gehoord, dat je in den trein kon eten en ik was zoo dom, het er uit te flappen ook.
„Waar ben jij in 's hemelsnaam toch opgegroeid?” vroegJulia.
„In een dorp”, antwoordde ik schuchter.
„Maar heb je dan nooit gereisd?” zette ze het onderzoek voort.
„Neen, niet totdat ik naarCollegemoest en dat was maar een 150 mijlen en we hebben toen niet gegeten”.
Ze gaat nu bepaald veel belang in me stellen, omdat ik zulke gekke dingen zeg. Ik probeer ze telkens te onderdrukken, maar wanneer ik verbaasd over iets ben, denk ik daar niet aan. En ik ben haast altijd verbaasd. Ja, mijn oude, beste vriend, je kunt heel vreemde gewaarwordingen hebben, wanneer je 18 jaar lang in hetJohn Grier Homebent opgesloten geweest en dan opeens midden in dewereldwordt geplaatst.
Maar nu voel ik me daar al meer op mijn gemak en ik maak ook niet meer zulke vreeselijke blunders als in het begin. En ik voel me ook niet meer vreemd tegenover de andere meisjes. Vroeger bloosde ik geregeld, wanneer de menschen naar me keken. Ik dacht dat ze dan, door mijn nieuwe kleeren heen, het geruiteJohn Grier Homejurkje zouden ontdekken. Maar nu laat ik me zelfs door geen honderd geruite jurkjes van streek maken.
Ik vergat je nog over onze bloemen te spreken. JongeheerJerviegaf ons alle drie een groote bos viooltjes met lelietjes van dalen. Lief van hem, hè? Vroeger voelde ik niets voormannen, omdat ik alleen maar de regenten kende—maar nu ga ik er anders over denken.
Elf bladzijden! Is me dat een brief! Kom, mijn oud, best Vadertje Langbeen, ik schei er mee uit!
Veel liefs van
Judy.
10 April.Waarde Mijnheer Rijkaard.Ik stuur je inliggend je chèque voor $ 30. terug.Ik ben je dankbaar, maar voel dat ik dat geld niet kan aannemen. Mijn zakgeld is groot genoeg om er alle hoeden voor te koopen, die ik noodig heb, en het spijt me wel, dat ik je al dien onzin over die modiste schreef. Het komt alleen maar, omdat ik nooit te voren zoo iets had gezien.In elk geval deed ik het niet, om geld van je te ontvangen. Ik maak liever niet meer gebruik van je weldadigheid dan ik toch al doen moet.Vriendelijke groeten vanJudy.
10 April.
Waarde Mijnheer Rijkaard.
Ik stuur je inliggend je chèque voor $ 30. terug.
Ik ben je dankbaar, maar voel dat ik dat geld niet kan aannemen. Mijn zakgeld is groot genoeg om er alle hoeden voor te koopen, die ik noodig heb, en het spijt me wel, dat ik je al dien onzin over die modiste schreef. Het komt alleen maar, omdat ik nooit te voren zoo iets had gezien.
In elk geval deed ik het niet, om geld van je te ontvangen. Ik maak liever niet meer gebruik van je weldadigheid dan ik toch al doen moet.
Vriendelijke groeten van
Judy.
11 April.Liefste lieveling.Zeg, wil je me vergeven, dat ik je gisteren zoo'n naren brief schreef? Toen ik hem op de bus had gedaan, had ik er al weer spijt van en ik vroeg hem terug, maar die vervelende brievenbesteller wilde hem er niet meer uithalen.Het is nu middernacht. Ik lig uren lang wakker door die ellendige gedachte, dat ik zoo'n wurm, zoo'n duizendpootig wurm ben. (Dat is het ergste scheldwoord, dat ik voor me zelf bedenken kan). Ik heb heel voorzichtig de deur van onze werkkamer dicht gemaakt omSallieenJulianiet te wekken en zit nu op een vel papier, dat ik uit mijn geschiedenis-dictaatcahier heb gescheurd, aan jou te schrijven.Ik wou je zeggen dat ik het zoo naar vind, dat ik je dien chèque zoo plompweg heb teruggestuurd. Ik weet dat je het heel lief hebt bedoeld en je bent een schat, dat je je zoo'n moeite geeft voor zoo'n dom kind als ik ben. Ik had hem je natuurlijk wel terug moeten sturen, maar heel anders dan ik het deed.Maar in elk gevalmoestik hem terugsturen. Het is bij mij zoo iets heel anders dan bij de andere meisjes. Die hebben vaders en moeders en tantes en ooms, maar ik heb heelemaal geen familie, ik heb niemand, niets. Ik stel me wel graag voor, dat jij zoo'n beetje familie van me bent, omdat ik dat zoo'n prettig gevoel vind, maar ik weet natuurlijk heel goed, dat dat maar onzin is. Ik sta heelemaal alleen op de wereld, en ik moet me schrap zetten, om den strijd met het leven te aanvaarden. O, ik word koud als ik daaraan denk. Ik durf er dikwijls niet aan denken en daarom fantaseer ik zooveel, maar je begrijpt ook wel, dat ik niet meer mag aannemen dan ik al doe, omdat ik je later alles wil terugbetalen en zelfs als ik werkelijk nog eens een groote schrijfster word, zal het toch moeilijk zijn om zoo'nvreeselijkgroote schuld af te lossen.Ik hou heel veel van mooie kleeren en hoeden, maar ik mag mijn toekomst niet verpanden door ze nu te koopen.Wees er niet boos over, dat ik daar zoo ruw over spreek. Ik heb de afschuwelijke gewoonte om alles impulsief neer te schrijven, wanneer ik het denk, om er dan later berouw over te hebben als de brief al weg is en ik hem niet meer kan verscheuren. Maar al lijk ik soms ook ruw en ondankbaar, ik meen het toch nooit. In mijn hart dank ik je altijd voor het vrije leven, waarin je me geplaatst hebt en de onafhankelijkheid, die ik door jou zal verkrijgen. Mijn jeugd was één lange sleur, die ik met al mijn oproerige gedachten niet kon verbreken en nu voel ik me elken dag zoo gelukkig, dat ik nu, na dat heele jaar opCollege, soms nog niet kan gelooven dat ik niet droom. Ik voel me als een heldin in een verhaaltje!Het is nu kwart over twee. Ik ga op mijn teenen naar de bus om dezen brief nog even te posten. Je zult hem dus precies een post na dien anderen krijgen en je kan dus gelukkig niet lang boos op me zijn.Nacht lieveling!Ik hou heel veel van je.Judy.
11 April.
Liefste lieveling.
Zeg, wil je me vergeven, dat ik je gisteren zoo'n naren brief schreef? Toen ik hem op de bus had gedaan, had ik er al weer spijt van en ik vroeg hem terug, maar die vervelende brievenbesteller wilde hem er niet meer uithalen.
Het is nu middernacht. Ik lig uren lang wakker door die ellendige gedachte, dat ik zoo'n wurm, zoo'n duizendpootig wurm ben. (Dat is het ergste scheldwoord, dat ik voor me zelf bedenken kan). Ik heb heel voorzichtig de deur van onze werkkamer dicht gemaakt omSallieenJulianiet te wekken en zit nu op een vel papier, dat ik uit mijn geschiedenis-dictaatcahier heb gescheurd, aan jou te schrijven.
Ik wou je zeggen dat ik het zoo naar vind, dat ik je dien chèque zoo plompweg heb teruggestuurd. Ik weet dat je het heel lief hebt bedoeld en je bent een schat, dat je je zoo'n moeite geeft voor zoo'n dom kind als ik ben. Ik had hem je natuurlijk wel terug moeten sturen, maar heel anders dan ik het deed.
Maar in elk gevalmoestik hem terugsturen. Het is bij mij zoo iets heel anders dan bij de andere meisjes. Die hebben vaders en moeders en tantes en ooms, maar ik heb heelemaal geen familie, ik heb niemand, niets. Ik stel me wel graag voor, dat jij zoo'n beetje familie van me bent, omdat ik dat zoo'n prettig gevoel vind, maar ik weet natuurlijk heel goed, dat dat maar onzin is. Ik sta heelemaal alleen op de wereld, en ik moet me schrap zetten, om den strijd met het leven te aanvaarden. O, ik word koud als ik daaraan denk. Ik durf er dikwijls niet aan denken en daarom fantaseer ik zooveel, maar je begrijpt ook wel, dat ik niet meer mag aannemen dan ik al doe, omdat ik je later alles wil terugbetalen en zelfs als ik werkelijk nog eens een groote schrijfster word, zal het toch moeilijk zijn om zoo'nvreeselijkgroote schuld af te lossen.
Ik hou heel veel van mooie kleeren en hoeden, maar ik mag mijn toekomst niet verpanden door ze nu te koopen.
Wees er niet boos over, dat ik daar zoo ruw over spreek. Ik heb de afschuwelijke gewoonte om alles impulsief neer te schrijven, wanneer ik het denk, om er dan later berouw over te hebben als de brief al weg is en ik hem niet meer kan verscheuren. Maar al lijk ik soms ook ruw en ondankbaar, ik meen het toch nooit. In mijn hart dank ik je altijd voor het vrije leven, waarin je me geplaatst hebt en de onafhankelijkheid, die ik door jou zal verkrijgen. Mijn jeugd was één lange sleur, die ik met al mijn oproerige gedachten niet kon verbreken en nu voel ik me elken dag zoo gelukkig, dat ik nu, na dat heele jaar opCollege, soms nog niet kan gelooven dat ik niet droom. Ik voel me als een heldin in een verhaaltje!
Het is nu kwart over twee. Ik ga op mijn teenen naar de bus om dezen brief nog even te posten. Je zult hem dus precies een post na dien anderen krijgen en je kan dus gelukkig niet lang boos op me zijn.
Nacht lieveling!
Ik hou heel veel van je.
Judy.
4 Mei.Verleden Zaterdag hadden we velddienst. Het was vreeselijk leuk. Eerst hadden we groote parade gehouden. We waren allen in het wit gekleed. DeSenioresdroegen kleine Japansche parasolletjes, blauw met goud en deJunioreswit met gele vlaggen. Wij hadden roode luchtballons. Dat was vreeselijk aardig, want elk oogenblik verloor een van ons er eentje en die vloog dan de lucht in. De eerste jaars hadden groote groen papieren mutsen met lange, afhangende linten. We hadden ook een muziekcorps in blauwe uniform voor dien dag uit de stad laten overkomen en ook een stuk of twaalf hansworsten, die de menschen tusschen de wedstrijden door bezig moesten houden.Juliahad zich als een dikken buitenman in een wit linnen pak verkleed, met bakkebaarden en een geweldig groote parasol.Patsy Moriarty(eigenlijk heet zePatriciamaar heb je ooit zoo'n onmogelijken naam gehoord, JuffrouwLippettzou er werkelijk geen ergere kunnen bedenken), een lang, mager kind, wasJulia'svrouw en droeg een hardgroene muts op één oor. De menschen hebben den heelen weg langs geproest wanneer die twee voorbijkwamen. Ik had nooit gedacht, dat eenPendletonnog zooveelspiritzou bezitten. (Hierbij denk ik natuurlijk niet aan JongeheerJervie, want die beschouw ik evenmin als een echtenPendletonals jou als een echten regent).Sallieen ik deden niet aan den optocht mee, omdat weons beiden voor de wedstrijden hadden laten inschrijven. En stel je voor, we hebben alle twee gewonnen! Tenminste bij één spel. Bij het ver-springen verloren we alle twee, maarSalliewon bij polsstok springen en ik bij het hardloopen (30 M. in 8 seconden).Ik kreeg op het laatst wel erg hartkloppingen, maar het was toch eenig, toen de heele klas daar met zijn ballons stond te wuiven en te schreeuwen en zong:Wat is er aan de hand metJudy Abbott?Ze heeft gewonnen!Wie heeft er gewonnen?Judy Abbott!Dat is eerst eens roem! Toen ben ik naar het tentje gegaan en heb me daar heelemaal met spiritus afgewreven en een citroenkwast gedronken. Je ziet, dat we altijd aan onze gezondheid denken. Het is heel verdienstelijk, als je een spel voor je klas wint, want de klas, die de meeste spelen wint, krijgt dat jaar den wisselbeker. Dit jaar kregen deJunioreshem met zeven spelen in hun voordeel. Het comité bood alle winners in het gymnastieklokaal een diner aan. We kregen kreeft, en chocolade-ijs in den vorm van korfballen.Judy wint bij het hardloopenJudy wint bij het hardloopenIk heb gisteren den halven nacht opgezeten om inJane Eyrete lezen. Ben jij oud genoeg om je te herinneren hoe het voor 60 jaar was en als dat zoo is, kun je me dan ook zeggen of de menschen toen zóó spraken?De hooghartigeLady Blanchezegt tot haar knecht:„Staak uw gepraat, man, en verricht, wat ik u gebied”. MijnheerRochesterspreekt over „het metalen hemelgewelf” wanneer hij het over de lucht heeft, en als je dan aan de krankzinnige vrouw denkt, die als een hyena lacht en de bedgordijnen in brand steekt, tranen stort over een bruidssluier enbijt... nu ja, dan is het een melodrama van het reinste water, maar toch lees je en lees je, uren achter elkaar. Ik kan me niet begrijpen, dat een meisje zoo'n boek geschreven heeft, vooral niet een meisje, dat op een kerkhof werd grootgebracht. Daar is iets in deBronte's, dat me sterk tot ze aantrekt. Hun boeken leven, er is geest in. Maar hoe kwamen ze aan die gave! Toen ik over het ellendige leven las, dat de kleineJanein die weldadigheidsinrichting had, ergerde ik me zoo, dat ik de kamer uitging en een flinke wandeling maakte. Ik kan me heelemaal in haar toestand verplaatsen. Als je JuffrouwLippettkent, begrijp je ook, hoe MijnheerBrocklehurstgeweest moet zijn.Frons je wenkbrauwen nu maar niet. Ik weet heel goed, dat hetJohn Grier Homeheel anders is ingericht dan hetLowoodinstituut. We kregen genoeg te eten en hadden voldoende kleeren en genoeg water om ons te wasschen en zelfs de kelder was verwarmd, maar toch is er een groote overeenkomst. Ons leven was onbeschrijflijk eentonig. Er gebeurde nooit eens iets bijzonders. De eenige afleiding was het roomijs, waarop we Zondags werden getracteerd en dat werd zelfs tot een geregeld terugkomende verrassing, dus eigenlijk geen verrassing meer. In al die 18 jaar, dat ik er was gebeurde er alleen maar één keer iets bijzonders, n.l. toen de houten schuur afbrandde. We moesten midden in den nacht opstaan en ons aankleeden, voor het geval dat het huis ook in brand zou raken. Maar het vatte geen vlam en we moesten allen weer naar bed.Iedereen houdt wel eens van een verandering, dat is zoo'n gewoon menschelijke behoefte. Maar ik had nog geen verrassing beleefd tot op het oogenblik, dat JuffrouwLippettme in haar kamer riep om daar te vertellen, dat MijnheerJohn Smithme naarCollegewilde sturen. En toen ging ze daar zoo vervelend over uitweiden, dat ze weer een heeleboel van mijn plezier bedierf.Je weet, dat ik het van het grootste belang voor iemand vind, dat hij verbeeldingskracht heeft. Daardoor voel je je in staat, je ook in de plaats van een ander in te denken. Het stemt je vriendelijk en vergevensgezind. Bij kinderen moest de fantasie al vroeg ontwikkeld worden. Maar in hetJohn Grier Homewordt de flauwste flikkering van je verbeeldingskracht dadelijk uitgedoofd. Plicht is het eenige, wat je telkens voor oogen wordt gehouden. Ik vind dat kinderen eigenlijk de beteekenis van dat woord niet moesten kennen. Het is iets kouds, verfoeilijks. Een kind moest alles uit liefde doen, niet uit plichtsgevoel, bah!Wacht maar, totdat je het vondelingengesticht hebt gezien, waarvan ik de directrice word. Dat is nu mijn lievelingsdroom vóór ik ga slapen. Ik werk het tot in de kleinste bijzonderheden uit, het eten en de kleeren en het werk en de spelen en de straffen... Want zelfs mijn uitstekend opgevoede pleegkinderen zijn wel eens een enkele keer ondeugend.Maar in elk geval zijn ze gelukkig. Volgens mijn meening moet iedereen, al komen er naderhand ook nog zooveel zorgen, een echt gelukkige, zonnige jeugd hebben, waaraan hij altijd de heerlijkste herinnering houdt. En als ik ooit zelf eens kinderen krijg, dan zal ik er voor strijden, dat ze een onbezorgd gelukkig leven hebben, zoolang ze nog jong zijn, onverschillig onder hoeveel verdriet ik zelf misschien gebukt ga.Daar luidt de klok van de kapel al. Een andere keer zal ik je hierover nog wel eens schrijven.Donderdag.Toen ik vanmiddag na mijn practisch werk in het laboratorium weer in onze werkkamer kwam, zat daar een eekhoorntjejuist genoegelijk op mijn theetafel amandelen te knabbelen.Dat zijn de soort bezoekers die bij dit warme weer geregeld bij ons komen wanneer de vensters open staan.„Mijn lieve Juffrouw Duizendpoot, gebruikt U één of twee klontjes”„Mijn lieve Juffrouw Duizendpoot, gebruikt U één of twee klontjes”Zaterdagmorgen.Misschien denk je wel, dat ik, omdat het vandaag Zaterdag is en we dan geen lessen hebben, gisteravond eens heerlijk rustig in de boeken vanStevensonheb kunnen lezen, die ik van het geld van mijn prijs kocht. Maar als je dat heusch denkt, weet je niets van het leven op een meisjes-universiteit af, mijn oude, beste Vadertje! Zes vriendinnen stormden naar binnen, om een bowl te maken en één heeft een groote plas op ons mooiste vloerkleedje gemorst. We zullen er die vlek wel nooit uitkrijgen.Ik heb je in den laatsten tijd heelemaal niet over ons werk gesproken. We hebben een heeleboel te doen, en ik vind het daarom juist prettig om iemand te hebben met wien ik over iets anders dan over het eeuwige werk kan spreken. We moeten dus maar lange discussies over de wereld en het leven in het algemeen houden. Ik vind het wel wat erg dat ik daarbij altijd maar alleen aan het woord ben, maar dat is je eigen schuld.Je mag me altijd antwoorden wanneer je maar wilt.Ik heb nu al drie dagen lang telkens een paar regels aan dezen brief geschreven en ik ben nu heusch bang dat ik je een beetje verveel.Dag, mijn lieve oude vriend.JeJudy.
4 Mei.
Verleden Zaterdag hadden we velddienst. Het was vreeselijk leuk. Eerst hadden we groote parade gehouden. We waren allen in het wit gekleed. DeSenioresdroegen kleine Japansche parasolletjes, blauw met goud en deJunioreswit met gele vlaggen. Wij hadden roode luchtballons. Dat was vreeselijk aardig, want elk oogenblik verloor een van ons er eentje en die vloog dan de lucht in. De eerste jaars hadden groote groen papieren mutsen met lange, afhangende linten. We hadden ook een muziekcorps in blauwe uniform voor dien dag uit de stad laten overkomen en ook een stuk of twaalf hansworsten, die de menschen tusschen de wedstrijden door bezig moesten houden.
Juliahad zich als een dikken buitenman in een wit linnen pak verkleed, met bakkebaarden en een geweldig groote parasol.Patsy Moriarty(eigenlijk heet zePatriciamaar heb je ooit zoo'n onmogelijken naam gehoord, JuffrouwLippettzou er werkelijk geen ergere kunnen bedenken), een lang, mager kind, wasJulia'svrouw en droeg een hardgroene muts op één oor. De menschen hebben den heelen weg langs geproest wanneer die twee voorbijkwamen. Ik had nooit gedacht, dat eenPendletonnog zooveelspiritzou bezitten. (Hierbij denk ik natuurlijk niet aan JongeheerJervie, want die beschouw ik evenmin als een echtenPendletonals jou als een echten regent).
Sallieen ik deden niet aan den optocht mee, omdat weons beiden voor de wedstrijden hadden laten inschrijven. En stel je voor, we hebben alle twee gewonnen! Tenminste bij één spel. Bij het ver-springen verloren we alle twee, maarSalliewon bij polsstok springen en ik bij het hardloopen (30 M. in 8 seconden).
Ik kreeg op het laatst wel erg hartkloppingen, maar het was toch eenig, toen de heele klas daar met zijn ballons stond te wuiven en te schreeuwen en zong:
Wat is er aan de hand metJudy Abbott?Ze heeft gewonnen!Wie heeft er gewonnen?Judy Abbott!
Wat is er aan de hand metJudy Abbott?Ze heeft gewonnen!Wie heeft er gewonnen?Judy Abbott!
Wat is er aan de hand metJudy Abbott?
Ze heeft gewonnen!
Wie heeft er gewonnen?
Judy Abbott!
Dat is eerst eens roem! Toen ben ik naar het tentje gegaan en heb me daar heelemaal met spiritus afgewreven en een citroenkwast gedronken. Je ziet, dat we altijd aan onze gezondheid denken. Het is heel verdienstelijk, als je een spel voor je klas wint, want de klas, die de meeste spelen wint, krijgt dat jaar den wisselbeker. Dit jaar kregen deJunioreshem met zeven spelen in hun voordeel. Het comité bood alle winners in het gymnastieklokaal een diner aan. We kregen kreeft, en chocolade-ijs in den vorm van korfballen.
Judy wint bij het hardloopenJudy wint bij het hardloopen
Judy wint bij het hardloopen
Ik heb gisteren den halven nacht opgezeten om inJane Eyrete lezen. Ben jij oud genoeg om je te herinneren hoe het voor 60 jaar was en als dat zoo is, kun je me dan ook zeggen of de menschen toen zóó spraken?
De hooghartigeLady Blanchezegt tot haar knecht:„Staak uw gepraat, man, en verricht, wat ik u gebied”. MijnheerRochesterspreekt over „het metalen hemelgewelf” wanneer hij het over de lucht heeft, en als je dan aan de krankzinnige vrouw denkt, die als een hyena lacht en de bedgordijnen in brand steekt, tranen stort over een bruidssluier enbijt... nu ja, dan is het een melodrama van het reinste water, maar toch lees je en lees je, uren achter elkaar. Ik kan me niet begrijpen, dat een meisje zoo'n boek geschreven heeft, vooral niet een meisje, dat op een kerkhof werd grootgebracht. Daar is iets in deBronte's, dat me sterk tot ze aantrekt. Hun boeken leven, er is geest in. Maar hoe kwamen ze aan die gave! Toen ik over het ellendige leven las, dat de kleineJanein die weldadigheidsinrichting had, ergerde ik me zoo, dat ik de kamer uitging en een flinke wandeling maakte. Ik kan me heelemaal in haar toestand verplaatsen. Als je JuffrouwLippettkent, begrijp je ook, hoe MijnheerBrocklehurstgeweest moet zijn.
Frons je wenkbrauwen nu maar niet. Ik weet heel goed, dat hetJohn Grier Homeheel anders is ingericht dan hetLowoodinstituut. We kregen genoeg te eten en hadden voldoende kleeren en genoeg water om ons te wasschen en zelfs de kelder was verwarmd, maar toch is er een groote overeenkomst. Ons leven was onbeschrijflijk eentonig. Er gebeurde nooit eens iets bijzonders. De eenige afleiding was het roomijs, waarop we Zondags werden getracteerd en dat werd zelfs tot een geregeld terugkomende verrassing, dus eigenlijk geen verrassing meer. In al die 18 jaar, dat ik er was gebeurde er alleen maar één keer iets bijzonders, n.l. toen de houten schuur afbrandde. We moesten midden in den nacht opstaan en ons aankleeden, voor het geval dat het huis ook in brand zou raken. Maar het vatte geen vlam en we moesten allen weer naar bed.
Iedereen houdt wel eens van een verandering, dat is zoo'n gewoon menschelijke behoefte. Maar ik had nog geen verrassing beleefd tot op het oogenblik, dat JuffrouwLippettme in haar kamer riep om daar te vertellen, dat MijnheerJohn Smithme naarCollegewilde sturen. En toen ging ze daar zoo vervelend over uitweiden, dat ze weer een heeleboel van mijn plezier bedierf.
Je weet, dat ik het van het grootste belang voor iemand vind, dat hij verbeeldingskracht heeft. Daardoor voel je je in staat, je ook in de plaats van een ander in te denken. Het stemt je vriendelijk en vergevensgezind. Bij kinderen moest de fantasie al vroeg ontwikkeld worden. Maar in hetJohn Grier Homewordt de flauwste flikkering van je verbeeldingskracht dadelijk uitgedoofd. Plicht is het eenige, wat je telkens voor oogen wordt gehouden. Ik vind dat kinderen eigenlijk de beteekenis van dat woord niet moesten kennen. Het is iets kouds, verfoeilijks. Een kind moest alles uit liefde doen, niet uit plichtsgevoel, bah!
Wacht maar, totdat je het vondelingengesticht hebt gezien, waarvan ik de directrice word. Dat is nu mijn lievelingsdroom vóór ik ga slapen. Ik werk het tot in de kleinste bijzonderheden uit, het eten en de kleeren en het werk en de spelen en de straffen... Want zelfs mijn uitstekend opgevoede pleegkinderen zijn wel eens een enkele keer ondeugend.
Maar in elk geval zijn ze gelukkig. Volgens mijn meening moet iedereen, al komen er naderhand ook nog zooveel zorgen, een echt gelukkige, zonnige jeugd hebben, waaraan hij altijd de heerlijkste herinnering houdt. En als ik ooit zelf eens kinderen krijg, dan zal ik er voor strijden, dat ze een onbezorgd gelukkig leven hebben, zoolang ze nog jong zijn, onverschillig onder hoeveel verdriet ik zelf misschien gebukt ga.
Daar luidt de klok van de kapel al. Een andere keer zal ik je hierover nog wel eens schrijven.
Donderdag.
Toen ik vanmiddag na mijn practisch werk in het laboratorium weer in onze werkkamer kwam, zat daar een eekhoorntjejuist genoegelijk op mijn theetafel amandelen te knabbelen.
Dat zijn de soort bezoekers die bij dit warme weer geregeld bij ons komen wanneer de vensters open staan.
„Mijn lieve Juffrouw Duizendpoot, gebruikt U één of twee klontjes”„Mijn lieve Juffrouw Duizendpoot, gebruikt U één of twee klontjes”
„Mijn lieve Juffrouw Duizendpoot, gebruikt U één of twee klontjes”
Zaterdagmorgen.
Misschien denk je wel, dat ik, omdat het vandaag Zaterdag is en we dan geen lessen hebben, gisteravond eens heerlijk rustig in de boeken vanStevensonheb kunnen lezen, die ik van het geld van mijn prijs kocht. Maar als je dat heusch denkt, weet je niets van het leven op een meisjes-universiteit af, mijn oude, beste Vadertje! Zes vriendinnen stormden naar binnen, om een bowl te maken en één heeft een groote plas op ons mooiste vloerkleedje gemorst. We zullen er die vlek wel nooit uitkrijgen.
Ik heb je in den laatsten tijd heelemaal niet over ons werk gesproken. We hebben een heeleboel te doen, en ik vind het daarom juist prettig om iemand te hebben met wien ik over iets anders dan over het eeuwige werk kan spreken. We moeten dus maar lange discussies over de wereld en het leven in het algemeen houden. Ik vind het wel wat erg dat ik daarbij altijd maar alleen aan het woord ben, maar dat is je eigen schuld.Je mag me altijd antwoorden wanneer je maar wilt.
Ik heb nu al drie dagen lang telkens een paar regels aan dezen brief geschreven en ik ben nu heusch bang dat ik je een beetje verveel.
Dag, mijn lieve oude vriend.JeJudy.
Dag, mijn lieve oude vriend.JeJudy.